Hiç tanımasaydım değil de, “Böyle mi olmalıydı?” Diyorum. Uğradığım haksızlığı sindirmekte zorlandım sanırım, ben çocuklarla oynarken ya da gündelik bir muhabbetin içinde üstümde hissettiğim o hayran bakışın bana nasıl bu kadar acımasız olabildiğini anlamakta zorlanıyorum sanırım. Nasıl kıyabildi, hiç mi içi acımadı? Sonra “insanız her şey insan için” diyorum kendime.

zahide nurdan at