Cam çerçeveler indirdim zihnime,
Dışarıdan bakınca düzenli,
İçeriden bakınca dar…
Her düşünce duvara çarpıyor şimdi.

Kalabalıkların ortasında
Bir sandalye çektim kendime,
Kimseye değmeden,
Kimseyi incitmeden oturmak için.

Kahvem soğuyor elimde,
Tıpkı içimdeki sabır gibi…
Bir yudum alıyorum,
Acı ama tanıdık bir acı bu.

İnsan en çok... Devamını Gör

Ve her gün biraz daha…

Biraz daha eksiliyorum içimden,
Ne bir kavga, ne bir vedayla
Sadece yavaşça, sessizce
Kendimden düşerek.

Bir yol var önümde,
Ağaçların arasından uzanan,
Ama en çok ben kayboluyorum
Kendi içimin ormanında.

Kimse fark etmiyor aslında,
Gülüşlerim hâlâ yerinde,
Sözlerim hâlâ düzgün
Ama içimde bir şeyler
Artık e... Devamını Gör

Kafama taktıklarım
Bir bir dizilmiş geceye,
Sanki düşünceler değil de
Boynuma dolanan görünmez ipler.

Taşıyamadığım şeyler var içimde,
Ama bırakamadıklarım daha ağır.
Bir söz, bir bakış, bir eksik cümle…
İnsan en çok tamamlanmamış yerinden yorulur.

Dediler ki:
“Geçer.”
Ama bazı şeyler geçmez,
Sadece susmayı öğrenir.

Mezar kadar de... Devamını Gör

İnsan bazen,
En büyük hayallerini alır avuçlarına,
Titreyen bir umut gibi saklar içini,
Ve götürür…
Hiç hak etmeyen kalplere bırakır.

Oysa hayaller narindir,
Bir çiçek gibi değil,
Bir can gibi…
Yanlış elde solar,
Yanlış sözde kırılır.

Sen, gökyüzünü anlatırsın,
Onlar tavana bakar sadece.
Sen derinlik dersin,
Onlar yüzeyde boğulur.
... Devamını Gör

Hani diyor ya şair,
Umut içimde bir yerde…
Ama ben aradıkça kayboluyor yerini,
Çünkü içimde her yer, çoktan yerlerde.

Bir zamanlar filizlenen düşler vardı,
Gözlerimin en kuytu köşesinde saklı,
Şimdi toz olmuşlar, sessizce dağılmış,
Her biri kalbime batıyor, kırık bir cam gibi.

İçimde bir şehir vardı, ışıkları hiç sönmeyen,
Şimdi sokakl... Devamını Gör

Sen bir melekler şehrisin ey Gazze,
gökyüzüne yaslanmış yaralı bir dua…
Taşların bile ezberinde sabır,
duvarların içinde saklı binlerce nida.

Gece inerken üstüne ağır ağır,
yıldızlar utancından eğilir sessizce.
Bir çocuk, yıkıntılardan gökyüzünü arar,
ellerinde kırık bir oyuncak gibi geleceği.

Senin sokakların, kanla yazılmış bir şiir,
... Devamını Gör

Allah’ım gücüm bitti,
beni yanına alır mısın?

Yol bitti, ayaklarım kaldı.
Karanlık sardı her yanı,
ışık diye tuttuğum eller
bir bir söndü avucumda.

Başımı eğdim,
gölgem bile terk etti beni.
Sis içinde bir siluet oldum,
ne ileri gidebiliyorum,
ne de geri dönebiliyorum.

Yorgunum Rabbim,
çok yorgunum.
Sevdikl... Devamını Gör

Seni büyüdüğün evde dağıtmışlarsa,
yaşadığın hiçbir yerde toparlanamazsın.

Masada dört kişi otururuz,
ama ben hâlâ yalnızım.
Kaşıklar aynı tabağa batar,
gözlerimiz ise bambaşka diyarlarda.

Duvarlar aynı,
ama sıcaklık çoktan kaçmış.
Konuşuruz, güleriz bazen,
yine de içimde bir çocuk ağlar durur;
“Eve dönelim” diye.
... Devamını Gör

Allah’ım… Onu koru,
kalbi incinmesin, gözleri hüzne değmesin.
Ben yanında olamasam da,
Sen hep onunla ol.

Başını yasladığı omuz benim değil artık,
ama dualarım hâlâ onunla.
Geceleri sessizce fısıldıyorum ismini,
kalbimde dualaşan tek isim o.

Bırakayım ellerini,
bırakayım hayalleri…
Yeter ki o gülsün,
yeter ki kalbi huzurla dolsun.

... Devamını Gör

Olmayacağını biliyordum da,
içimdeki umudu öldüremedim.

Masayı kurdum, örtüyü serdim,
iki kadeh koydum; biri boş kaldı.

Sis bastı her yanı,
sen gelmedin.

Ben hâlâ bekliyorum,
çünkü kalkarsam umut da bitecek.

Biliyordum,
ama öldüremedim...... Devamını Gör

İnsan, insandan vazgeçmez sandım,
insan insana yüklediği mânâdan vazgeçer.
“Farkın yokmuş kimseden” der,
ben farklı bakmışım bilmeden…

Gözlerimde bir bahar taşırken,
sen bir demet sarı çiçek oldun ellerimde.
Rüzgârda savrulan eteklerin gibi,
umutlarım da dağıldı sessizce.

Duvarlar soğuk, taşlar kayıtsız,
sen yürürken ... Devamını Gör

Gülerek anlattım her şeyi,
sanki komikmiş gibi…
Oysa her cümlenin içinde
biraz daha kırılıyordum.

Şakaya sardım acılarımı,
hafiflesin diye değil
kimse derinliğine inmesin diye.
Çünkü bazı yaralar
ciddiye alınınca daha çok kanar.

“İyiyim” dedim gülerek,
en çok o zaman yalandı kendim.
İnsan bazen
kendi kalbini bile kandırabiliyormuş.
... Devamını Gör

Yarım kalmış bir hikâyeyi
sessizce bıraktım içimde…
Ne sonunu yazabildim,
ne de başına dönebildim.

Geç başlamıştık belki,
zaman bizi aceleye getirdi.
Daha “biz” demeye alışmadan,
“veda” kelimesi düştü dilimize.

Bir masal değildik aslında,
çünkü masallar mutlu biter…
Biz gerçeğin içindeydik
ve gerçek, bazen yarım bırakır insanı.

Sö... Devamını Gör

Ne bendim seni arayan,
ne de sen yolumu soran…
Ama aynı boşlukta
aynı eksikle yürüyorduk sanki.

Bir an…
gözlerin değdi gözlerime,
zaman durmadı belki ama
içimde bir şey yer değiştirdi.

Ne bir planın parçasıydık,
ne de bir ihtimalin oyunu.
Sanki görünmeyen bir el
iki yarımı aynı cümlede buluşturdu.

Adını koyamadık önce,
“tesadüf” ... Devamını Gör

Bazen…
sonunu bildiğim bir hikâyede
bir sayfa daha kalmak isterim.
Çünkü bazı vedalar,
erkenden söylenince daha ağır olur.

Görürüm aslında çatlakları,
seslerin inceldiğini,
gözlerin eskisi gibi bakmadığını…
Ama susarım
çünkü gerçek,
bazen biraz geç gelsin ister insan.

Bile bile ertelerim kopuşu,
bir “belki”nin içine saklarım kendimi... Devamını Gör

Neye içerlediğimi bilmediğim
bir kırgınlık taşıyorum içimde…
Adı yok, yüzü yok,
ama en çok o konuşuyor geceleri.

Nerede yoksam, orası eksik kalıyor sanki,
bir boşluk gibi anılıyorum ardından.
Ama nereye gitsem de
fazlalık gibi duruyorum hayatın ortasında.

Sanki yanlış yere düşmüş bir cümleyim,
ne başa yakışıyorum ne sona…
Anlamım var ... Devamını Gör

İlk defa…
yalnızlığa değil, bir omuza yaslanmak istemiştim.
Yıllardır kendi gölgemle yürüyen ben,
ilk kez bir başkasının gölgesinde dinlenmeyi hayal etmiştim.

Ben tek başıma da geçerim bu yolları,
taşları tanırım, geceleri ezbere bilirim.
Karanlıkla pazarlık yapmayı öğrendim,
sessizlikle dost olmayı da…

Ama işte…
insan bazen güçlü oldu... Devamını Gör

Yüzüm tekrar güldüğünde…
İçimdeki o eski karanlık, sessizce çekilip gidecek.
Bir zamanlar beni tanıyan acılar, adımı bile hatırlamayacak.

Çünkü insan, en çok iyileştiğinde unutur.
Unutmak ihanet değildir;
Unutmak, yeniden doğmanın sessiz yeminidir.

Bir gün aynaya baktığımda,
Gözlerimdeki o tanıdık ağırlık yerine
Hafif bir ışık olacak.
... Devamını Gör

Kendi şartlarında düşünürsen
beni anlayamazsın…
Çünkü ben, senin doğrularının sığmadığı
bir yanlışım bazen.

Sen gündüzü savunursun,
ben gecede saklarım kendimi.
Sen netlik dersin,
ben bulanıkta bulurum gerçeğimi.

Aynı kelimeleri konuşuruz belki
ama başka anlamlar yükleriz harflere;
sen “gitmek” dersin mesela,
ben “kalamamayı” duyarım... Devamını Gör

Olur da bir gün, omuzlarına çökerse dünya,
Ve kalbin, kimsenin duymadığı bir sızıyla konuşursa…
Adını unutan sokaklar gibi yalnız kalırsan,
Sen yine beni ara… ben oradayım.

Mutluluğu vaat edemem sana,
Çünkü bazen kelimeler bile yetersiz kalır yaralara.
Ama suskunluğunun dilini bilirim,
Gözlerinden düşen cümleleri okurum.

Yanında otururu... Devamını Gör