Tren geçti, ben kalakaldım camda,
Ardımda uzayan raylar gibi bir ömür.
Herkes bir yere sığdı sonunda,
Bense hâlâ arıyorum bir avuç toprak, bir omuz.
Atlar koştu yeşilin içinden özgürce,
Kimse sormadı nereye, niçin, ne zaman.
Bense sormadım bile kendime,
Sadece pencereye yaslandım, sadece durdum yorgun bir zaman.
Eşyamı topladım, her şey... Devamını Gör