Ne elinden gidene ne de başınıza gelene üzülmeyin.”
Bu, Kur'an-ı Kerim’de geçen ve insanın yüreğine serinlik indiren bir hakikattir (Hadid Suresi, 23. ayet).

İnsan, kaybettiklerini kaderin bir eksiltmesi zanneder. Oysa bazen eksilmek, fazlalıklardan kurtulmaktır. Elinden giden şey belki de yükündür; sen onu nimet sanmışsındır. Başına gelen ise ... Devamını Gör

Ben sana kavuşmayı öğretemedim,
ellerim uzanmayı bildi de
sen tutmayı bilmedin belki.
Mesafeler aramıza duvar oldu,
ben tuğla koymadım ama
sen susarak harç sürdün.

Ben sana sabrın dilini anlattım,
beklemenin, inanmanın,
bir ismi dua gibi taşımanın ne demek olduğunu…
Ama sen rüzgârı seçtin,
ben kök olmayı.

Şimdi diyorsun ki “gitmek de... Devamını Gör

Ve senin benim hayatıma uğratan kaderin de vardır bir bildiği…

Çünkü bazı insanlar tesadüf gibi görünür ama zamanlaması mucizedir. Ne bir saniye erken, ne bir saniye geç… Tam da insanın içindeki boşlukla yüzleştiği, sustuğu, yorulduğu, kabullendiği bir anda çıkar karşına. Sanki uzun zamandır tanıyormuşsun gibi, sanki eksik bir cümlenin devamıymı... Devamını Gör

Bizim güvenecek dağımız yok.
Sırtımızı yaslayacağımız bir kaya,
“Buradayım” diyecek bir yüce omuz yok.

Çünkü biliriz…
Kar, istediği yere yağar.
Ne yüksekliği umursar,
ne ihtişamı,
ne de adına yazılmış efsaneleri.

En heybetli dağın başına da iner,
adı sanı duyulmamış bir tepeye de.
Bazen de dağ sandığımızın
aslında bir yığın toprak ol... Devamını Gör

Bir söz gelir, kapıyı çalmadan girer içeri.
Bir bakış düşer, sandalyeyi çeker, kurulup oturur.
Gidişler bile giderken kalır. ayakkabısının izini bırakır kalbimin halısına.

Ben “misafirdir” derim, üç gün sabrederim.
Ama bazı hatıralar üç ömür sürer.
Çay demlerim unutsun diye,
soğur içimdeki akşamlar.

De hele hafız…
Neden bazı yaralar
ka... Devamını Gör

Ne çok şey sessiz sedasız içimize gömüldü,
Bir mezar taşı bile dikemedik çoğuna.
Ne bir ağıt yaktık tam,
Ne de vedasını edebildik usulüne.

Bir çocuk sustu içimizde,
Oyuncağını bırakıp büyümek zorunda kalan.
Bir adam yoruldu sonra,
Hep güçlü görünmekten omzu çöken.

Ne çok “iyi misin?” sorusu
Cevapsız kaldı dudak kenarımızda.
“İyiyim” d... Devamını Gör

Kendime hiç iyi bakmadım,
Aynalara hep misafir gibi baktım.
Saçlarımı okşamak yerine
Başkasının yükünü taradım.

Önceliğim hep başkalarıydı;
Kırılanı topladım,
Ağlayanı susturdum,
Gidenin arkasından dua,
Kalanın omzuna omuz oldum.

Ama bir tek kendime
Sığınacak bir omuz olmadım.

Şimdi vücudum konuşuyor;
Uykusuz gecelerin hesabını so... Devamını Gör

İnsan canı isteyince ölmüyor,
Ölüm bir heves işi değil çünkü.
Bir kırgınlıkla bırakılmıyor hayat,
Bir yorgunlukla kapanmıyor perde.

Kaç kere “bittim” dedi dilim,
Kaç kere “yeter” dedi kalbim.
Ama sabah oldu yine,
Güneş ısrarla omzuma dokundu.

Demek ki insan,
Sandığından daha dirençli.
Bir çocuğun gülüşü kadar sebepli,
Bir annenin dua... Devamını Gör

Yaprak rüzgârla konuşur geceleri,
“Ne kadar sert esersen es,
köküm var benim” der.

Savrulur bazen,
ama her savruluşta
biraz daha öğrenir tutunmayı.

İnsan da sabırla sınanır hayatta,
beklemekle, susmakla,
içinde kopan fırtınayı
kimseye duyurmamakla…

Kimisi yaş alır sadece,
takvim eskir duvarda.
Kimisi bir acıyla büyür,
bir vedayla... Devamını Gör

Mükemmelliği oynayan sahte insan çağındayız.
Bu bir karakter meselesinden çok, bir toplumsal hastalık haline geldi artık.

Kimse olduğu gibi görünmek istemiyor.
Herkes olmak istediği kişi gibi görünmenin peşinde.
Gerçek duygular yerini iyi kurgulanmış cümlelere,
Doğal haller yerini sahnelenmiş hayatlara bıraktı.

Bu çağın en büyük salgını; ... Devamını Gör

Bazı insanın sesi şifadır,
hakikati konuştuğunda.
Ne bağırır ne süsler kelimeleri,
kalpten çıkar, kalbe varır sesi.

Sustuğu yerden bile iyileştirir,
çünkü suskunluğu bile yalandan arınmıştır.
Bir cümlesi yaraya merhem olur,
bir bakışı, yıllardır kanayan yere dokunur.

Hakikati konuşur o insan;
kırmak için değil, uyandırmak için.
Acıyı ... Devamını Gör

Kader sana yakışanı sormaz,
ne hayalini, ne niyetini…
Elinin titremesine bakar,
kalbin ne yazdıysa onu okur.

Başına gelen
seçilmiş bir elbise değildir;
kalemin ucundan sızan
bir ömürdür.

Bazıları kaderi suçlar,
oysa aynaya bakmaz.
Çünkü kader,
bahane değil, izdir.

Yazdığın kader yaşatır seni;
bir sözle yükseltir,
bir susuşla eks... Devamını Gör

Bir yığın insan tanıdım,
isimler doldu hafızama,
yüzler geçti hayatımdan
bir durak gibi.

Gülüşler vardı etrafımda,
kahkahalar, omuzlar,
ama içimdeki boşluğa
hiçbiri ses vermedi.

Herkes biraz konuştu benimle,
kimse beni duymadı.
Herkes bir yanımdan tuttu,
hiçbiri yüreğimden değil.

Kalabalıklar içinde yürüdüm,
yalnızlığım hep önden... Devamını Gör

Görürüz gölgenin bile nereye düştüğünü,
sözün hangi kalpte ağırlaştığını.

Suskunluğumuz acizlikten değil,
bekleyiştendir.
Çünkü biliriz,
her hakikat aceleyle değil
vakti gelince konuşur.

Bazı yaralar anlatılmaz,
olgunlaşır.
Bazı cevaplar hemen verilmez,
yerini bulur.

Biz sustukça
zaman yazdı içimize;
kim neydi,
kim neredeydi,
k... Devamını Gör

Yeniden başlamak çoğu zaman korkutucu gelir. Çünkü insan, geride bıraktıklarını kayıp zanneder. Oysa hakikat bambaşkadır: Sen bu sefer sıfırdan değil, tecrübelerden başlıyorsun.

Yaşadıkların boşa gitmedi. Düşmelerin, yanılmaların, vazgeçişlerin; hepsi birer öğretmendi. Seni yoran yollar, hangi yoldan yürümemen gerektiğini gösterdi. Kırıldığın in... Devamını Gör

Balık, denizi hep dışarıda sandı. Ulaşılması gereken, hak edilmesi gereken bir şey gibi baktı ona. Oysa deniz, balığın içindeydi; nefesinde, yön duygusunda, cesaretinde… Balık bunu fark edene kadar, hep eksik hissetti kendini. Kalabalıkta kayboldu, bollukta yoksul kaldı.

İnsan da böyledir. Çoğu zaman sahip olduklarını görmez, göremediklerine doğ... Devamını Gör

Mürekkep akar ama anlam durur,
harfler yan yana gelir, kalp gelmez.

Bir cümle kurarım, sesini duymaz,
nokta koyarım, susmaz içim.
Satırlar dolu görünür belki,
ama ruhsuz bir kalabalıktır hepsi.

Gönül yoksa kelimede,
şiir yalnızca şekildir.
Acı yazılmaz, yaşanır;
sevda okunmaz, hissedilir.

Ben yazdım sandım kendimi,
meğer eksik olan... Devamını Gör

Gitmek bir kaçış değil; çoğu zaman dayanabilmek için verilen sessiz bir moladır. İnsan her terk edişte bir kapıyı kapatmaz, bazen sadece nefes alacak kadar aralar.

Giden, ardında bıraktıklarını unutmuş sanılır. Oysa en ağır yük, geride kalanlarda değil; gidenin içinde taşınır. Bir bakış, bir cümle, yarım kalmış bir an… Hepsi aklın en sessiz köşe... Devamını Gör

Bazen hayat, dirençle değil teslimiyetle açılır.
Sıkıca tuttuğumuzda yoruluruz; bıraktığımızda hafifleriz. Teslim olunca her şey değişir, çünkü artık savaşmıyoruz. Zorlamayınca akar; nehir gibi, yolunu kendi bulur. Beklemeyin ve gelir; çünkü beklemek, eksik olduğuna inanmaktır. Oysa bazı şeyler, tam olduğumuzu fark ettiğimiz anda kapımızı çalar.
... Devamını Gör

Kalabalıkların sesinden, suskunlukların ağırlığından, söylenmeyenlerin yükünden yoğrulmuş bir yorgunluk… İnsan, en çok da kendine geç kalmaktan yorulur.

Unutma: Herkesi taşıma yükü sana verilmedi. Kırılan her kalbi onarmak, savrulan her hayatı toparlamak senin vazifen değil. İyilik, kendini tükettiğinde erdem olmaktan çıkar; bilgelik, nerede dur... Devamını Gör