Bazı insanın sesi şifadır,
hakikati konuştuğunda.
Ne bağırır ne süsler kelimeleri,
kalpten çıkar, kalbe varır sesi.

Sustuğu yerden bile iyileştirir,
çünkü suskunluğu bile yalandan arınmıştır.
Bir cümlesi yaraya merhem olur,
bir bakışı, yıllardır kanayan yere dokunur.

Hakikati konuşur o insan;
kırmak için değil, uyandırmak için.
Acıyı ... Devamını Gör

Kader sana yakışanı sormaz,
ne hayalini, ne niyetini…
Elinin titremesine bakar,
kalbin ne yazdıysa onu okur.

Başına gelen
seçilmiş bir elbise değildir;
kalemin ucundan sızan
bir ömürdür.

Bazıları kaderi suçlar,
oysa aynaya bakmaz.
Çünkü kader,
bahane değil, izdir.

Yazdığın kader yaşatır seni;
bir sözle yükseltir,
bir susuşla eks... Devamını Gör

Bir yığın insan tanıdım,
isimler doldu hafızama,
yüzler geçti hayatımdan
bir durak gibi.

Gülüşler vardı etrafımda,
kahkahalar, omuzlar,
ama içimdeki boşluğa
hiçbiri ses vermedi.

Herkes biraz konuştu benimle,
kimse beni duymadı.
Herkes bir yanımdan tuttu,
hiçbiri yüreğimden değil.

Kalabalıklar içinde yürüdüm,
yalnızlığım hep önden... Devamını Gör

Görürüz gölgenin bile nereye düştüğünü,
sözün hangi kalpte ağırlaştığını.

Suskunluğumuz acizlikten değil,
bekleyiştendir.
Çünkü biliriz,
her hakikat aceleyle değil
vakti gelince konuşur.

Bazı yaralar anlatılmaz,
olgunlaşır.
Bazı cevaplar hemen verilmez,
yerini bulur.

Biz sustukça
zaman yazdı içimize;
kim neydi,
kim neredeydi,
k... Devamını Gör

Yeniden başlamak çoğu zaman korkutucu gelir. Çünkü insan, geride bıraktıklarını kayıp zanneder. Oysa hakikat bambaşkadır: Sen bu sefer sıfırdan değil, tecrübelerden başlıyorsun.

Yaşadıkların boşa gitmedi. Düşmelerin, yanılmaların, vazgeçişlerin; hepsi birer öğretmendi. Seni yoran yollar, hangi yoldan yürümemen gerektiğini gösterdi. Kırıldığın in... Devamını Gör

Balık, denizi hep dışarıda sandı. Ulaşılması gereken, hak edilmesi gereken bir şey gibi baktı ona. Oysa deniz, balığın içindeydi; nefesinde, yön duygusunda, cesaretinde… Balık bunu fark edene kadar, hep eksik hissetti kendini. Kalabalıkta kayboldu, bollukta yoksul kaldı.

İnsan da böyledir. Çoğu zaman sahip olduklarını görmez, göremediklerine doğ... Devamını Gör

Mürekkep akar ama anlam durur,
harfler yan yana gelir, kalp gelmez.

Bir cümle kurarım, sesini duymaz,
nokta koyarım, susmaz içim.
Satırlar dolu görünür belki,
ama ruhsuz bir kalabalıktır hepsi.

Gönül yoksa kelimede,
şiir yalnızca şekildir.
Acı yazılmaz, yaşanır;
sevda okunmaz, hissedilir.

Ben yazdım sandım kendimi,
meğer eksik olan... Devamını Gör

Gitmek bir kaçış değil; çoğu zaman dayanabilmek için verilen sessiz bir moladır. İnsan her terk edişte bir kapıyı kapatmaz, bazen sadece nefes alacak kadar aralar.

Giden, ardında bıraktıklarını unutmuş sanılır. Oysa en ağır yük, geride kalanlarda değil; gidenin içinde taşınır. Bir bakış, bir cümle, yarım kalmış bir an… Hepsi aklın en sessiz köşe... Devamını Gör

Bazen hayat, dirençle değil teslimiyetle açılır.
Sıkıca tuttuğumuzda yoruluruz; bıraktığımızda hafifleriz. Teslim olunca her şey değişir, çünkü artık savaşmıyoruz. Zorlamayınca akar; nehir gibi, yolunu kendi bulur. Beklemeyin ve gelir; çünkü beklemek, eksik olduğuna inanmaktır. Oysa bazı şeyler, tam olduğumuzu fark ettiğimiz anda kapımızı çalar.
... Devamını Gör

Kalabalıkların sesinden, suskunlukların ağırlığından, söylenmeyenlerin yükünden yoğrulmuş bir yorgunluk… İnsan, en çok da kendine geç kalmaktan yorulur.

Unutma: Herkesi taşıma yükü sana verilmedi. Kırılan her kalbi onarmak, savrulan her hayatı toparlamak senin vazifen değil. İyilik, kendini tükettiğinde erdem olmaktan çıkar; bilgelik, nerede dur... Devamını Gör

Yıkıldı evler, sustu saatler,
Gökyüzü küle boyandı bir an.
İnsan, en çok da sessizlikten korktu,
Çünkü acı, sesini kaybedince ağırlaştı.

Ama bak…
Karanlık sandığımız şey,
Aslında toprağın tohumu sakladığı andı.
Her felaket, biraz da
Sabırla yazılmış bir başlangıçtır.

Kırılan her şey yok olmaz,
Bazısı ışığı daha iyi geçirmek için çatla... Devamını Gör

Herkes bir başkası için tükeniyor,
Adını bilmediği yükleri omuzlayarak.
Bir gülüş uğruna susuyor kelimeler,
Bir “iyiyim”e feda ediliyor iç yangınlar.

Sevmek sanılıyor eksilmek,
Vermek sanılıyor kaybolmak.
Oysa kimse sormuyor kendine
“Benden geriye ne kaldı?”

Gece olunca anlaşılır her şey,
Işıklar sönünce yüzleşir insan.
Gündüz dağıttı... Devamını Gör

Bu hayatta yaşadığım hiçbir şeyden
pişman olmadım, olamam.
Çünkü her acı bana bir isim verdi,
her kayıp içimde bir yön buldu.

Düştüysem yer bana yabancı değildi,
kalkmayı öğrendiğim yerdi.
Yanıldıysam kalbimle yanıldım,
hesapla değil, cesaretle.

Sevdim…
Karşılığı eksik kalsa da
niyetim tamdı,
insanı insan yapan yerden.

Yaşadıkları... Devamını Gör

Anlamak için yaklaşmak yetmez,
bazen durmak gerekir;
adımların gürültüsü susmadan
kalbin fısıltısı duyulmaz.

Her şeye temas eden eller
her zaman hakikati tanımaz,
kimi sırlar mesafede açar kendini,
yakınlıkta değil, sükûtta.

Durursun…
Zaman akmayı unutur bir an,
sözler geri çekilir,
geriye yalnızca niyet kalır.

İşte o an anlarsın:... Devamını Gör

Her insan kendi hikâyesinin kalanıdır,
Giden cümlelerin ardında suskun bir nokta.
Ne tam anlatabildiği acılar vardır
Ne de anlatmaya gücünün yettiği sevinçler.

Bazıları satır aralarında büyür,
Okunmadan geçilmiş yaralarla.
Bazıları yüksek sesle yaşar
Ama en çok içinden eksilir.

Herkes bir yerinden yarımdır hayata,
Bir fotoğrafta kesilm... Devamını Gör

Herkesin çiçeği aynı vakitte açmaz. Kiminin sabrı uzun, kiminin gecesi derindir. Kış, bazı yüreklerde erken çekilmez; çünkü orada sınanacak bir güç, pişecek bir sükûnet vardır. Soğuk, sadece üşütmez; kökleri sağlamlaştırır, kırılacak dalları önceden ayırır.

Geç gelen bahar, eksiklik değildir. O, aceleye gelmeyen bir rahmettir. Karın altında fili... Devamını Gör

Sevgi bir anda doğar bazen,
Ama güven, Bin kez sınanarak kalır.

Sevmek kalbin işidir,
Çabuk ısınır, çabuk yanar.
Güvenmek ise aklın ve vicdanın,
El ele tutuştuğu yerdir.
Kolay kurulmaz,
Kolay da yıkılmaz.

İnsan severken hayal eder,
Güvenirken dayanır.
Sevgi sözle çoğalır belki,
Ama güven sessizlikte belli olur.
Yanındayken değil,
Y... Devamını Gör

İçinde kopan fırtınayı
Kapı aralığından anlatmaya çalışmak…

Sözlerini kısarsın,
Sesini inceltirsin,
Derdini bile utandırırsın.
Çünkü iyi geldiği kadar
Uzaklaşmasından da korkarsın.

Yanında susmayı öğrenirsin,
Susmanın iyilik sayıldığı yerde.
Bir “nasılsın”a
Koca bir hayat sığdırıp
“İyiyim” dersin mecburen.

En çok da şunu yakar ins... Devamını Gör

Bazen bakmak gerekir…
Dokunmadan, değiştirmeden,
Sadece bakmak;
Yapraklara düşen sabrı,
Suyun acele etmeyen yolculuğunu.

Bazen insanlara bakmalı,
Söylediklerinden çok sustuklarına,
Gülüşlerinden çok gözlerindeki yorgunluğa.
Çünkü herkes anlatmaz derdini,
Bazıları zamanın anlayacağını bilir.

Zamana bakmak gerekir bazen,
Koşarak değil,... Devamını Gör

İnsan kalabalıkta kaçmayı, yalnızlıkta yüzleşmeyi öğrenir. Gürültü, düşünceleri susturur; sessizlik ise onları sıraya dizer. O yüzden bazı insanlar müziği açıp kalabalığa karışırken, bazıları ışığı kapatıp kendine doğru yürür.

Yalnız kalmayı seçen insan, artık kaçacak yerinin kalmadığını bilen insandır. Dertlerini oyalayarak değil, dinleyerek ha... Devamını Gör