Bir gün ikimizden biri,
diğerinin cenazesine gelip
gitme diye yalvaracaktır.
Ne tuhaf…
Yaşarken söylenemeyen cümleler,
ölümün eşiğinde dile gelir hep.

Tabutun başında dizler çöker,
gurur susar, mesafeler anlamsızlaşır.
“Biraz daha kalsaydın” denir,
“Keşke” kelimesi boğazda düğüm olur.
O gün, zaman acımasızdır;
ne geri sarar ne de özür ... Devamını Gör

İntihardan bahsedenleri ciddiye alın.
Çünkü bu sözler çoğu zaman bir tehdit değil,
taşıyamadıkları bir yükün fısıltısıdır.
İnsan, yaşamak isterken ölümü anıyorsa,
orada duyulmayı bekleyen bir acı vardır.

Bazıları açıkça söyler: “Dayanamıyorum.”
Bazıları şakayla örter, cümleyi gülüşe saklar.
Bazıları susar ama kelimeleri karanlıklaşır.
Hep... Devamını Gör

Seni çok sevdim.
Öyle çok ki, kalbim gözlerimin önüne geçti.
Gördüğüm her kusuru sevgiyle örttüm,
her sessizliği iyi niyetle yorumladım.
Gerçekler bağırırken ben fısıltılara inandım.

Seni sevmek,
gerçeği ertelemekti benim için.
Canımı acıtan davranışlarına “yorgunluk” dedim,
soğuyan sözlerine “geçici” diye tutundum.
Çünkü insan sevince,
... Devamını Gör

Ben sana bir sürü şey anlattım.
Çocukluğumu, korkularımı, geceleri uykumu bölen cümleleri…
Hangi kelimede sustuğumu, hangi bakışta dağıldığımı.
Yaralarımı gösterdim; pansuman olsun diye değil,
anlaşılayım diye.

Meğer sen dinlememişsin.
Sen ezberlemişsin.
Nerede incinirim, hangi söz beni çözer,
hangi sessizlikte çökerim…
Anlatılanları kal... Devamını Gör

Herkese karşı dururdum da,
Bir tek sana karşı duramadım.

Çünkü insan sevdiğinden vazgeçmez,
Ancak sevdiği vazgeçerse susar.
Ben de sustum.
Kırıldığımı bağırarak değil,
Giderek anlattım.

Vazgeçiren sen olunca,
Kavgaya gerek kalmıyor.
İnsan kendini savunmuyor bile,
Sadece toparlanıyor içinden dağılanları
Ve sessizce çekiliyor.

Arkam... Devamını Gör

Gel, eskisi gibi olalım…
Ne sen beni tanı, ne de ben seni.
Çünkü tanımak yük getiriyor,
Bilmek kırıyor,
Hatırlamak yaralıyor.

En güzeli ilk hâlimizdi belki;
Adını bilip hikâyeni bilmediğim,
Gözlerine bakıp geçmişine dokunmadığım zamanlar.
O zamanlar susmak bile incitmiyordu.

Tanıdıkça öğrendim nereden kırıldığını,
Öğrendikçe dikkat et... Devamını Gör

Bir alışkanlık değil bu; bırakınca eli titreyen bir kalp hâli.
Adını anmasam bile cümlelerimin arasından sızan,
Susarken bile içimde konuşan bir yokluk.

Ben seni sevmeyi bir ihtiyaç sanmadım hiç,
Meğer nefes gibiymiş; fark etmiyorsun ama kesilince anlıyorsun.
Gittiğin yerlerde ben eksildim,
Kaldığım her yerde sen çoğaldın.

Bu bağımlılık ... Devamını Gör

Kalemlerini elime değil, sırtıma bastılar. Sustuklarımı cümle yaptılar, yaralarımı başlık. Bilmediklerinden değil; en iyi bildikleri yerden vurdular. Çünkü insanı en çok, kapısını anahtarıyla açanlar incitir.

Güven dediğin şey, insanın zırhını çıkarmasıdır. Ben çıkardım. Onlar baktı. Sonra o zırhı bana karşı kullandılar. Her gülüşümden bir açık,... Devamını Gör

Kusur sökük gibidir. Göreni de olur, öreni de.
Kimi gözünü diker oraya, ipliğin kaçtığı yere bakar; kimi eline iğneyi alır, sessizce onarmaya koyulur. Çünkü insanın niyeti bakışında saklıdır. Aynı kusur, birine malzeme olur yargılamaya; bir başkasına vesile olur merhamete.

Herkesin üzerinde bir yerden atmış dikişi vardır. Hayat, aceleyle dikilm... Devamını Gör

Varlığımı bir elin tutuşuna, bir sesin kalışına emanet etmedim. Ben, kalbimi fani duraklara bağlayacak kadar kendimden vazgeçmedim.

Ayrılıklar can yakar, evet. İnsanı eksiltir, sessizleştirir, içini uzun gecelere böler. Ama öldürmez. Çünkü ölüm, terk edilişle değil
insanın kendini inkâr etmesiyle başlar.

Giden giderken sandığı kadar büyük de... Devamını Gör

İnsan, yürüdüğünü zanneder…
Oysa çoğu zaman sürüklenir.
Hevesle çıktığı yollar, güvendiği omuzlar, tutunduğu sözler bir bir eksilirken,
kalabalıklar içinde yapayalnız kaldığını sanır.
İşte tam orada başlar hakikat konuşmaya.

Yol uzadıkça yük hafifler.
Çünkü insan anlar ki;
taşıdıklarının çoğu kendine ait değildir.
Kırgınlıklar, beklentile... Devamını Gör

O gün, canımı yakanın acıtmaktan ibaret olmadığını anladım.
Sanki önümde bir tabak vardı ve ben, kaşıkla cam parçalarını yiyordum.
Her lokma boğazımı kesiyor, her yutkunuş içimde yeni bir kanama açıyordu.
Ama kimse görmüyordu. Çünkü bu acı ses çıkarmaz, kanı dışarı akıtmazdı.

İnsan bazen susarak ölür.
Bazen de güçlü görünmek adına, parçalanm... Devamını Gör

Bazı insanlar vardır; kırık dökük ruhları onarmayı görev bilir. Düzelmeyecek yaralara merhem olmaya çalışır, iyileşmeye niyeti olmayan kalpleri sırtında taşır. Onlar için başkasının acısı her zaman kendi acısından önce gelir. “Biraz daha sabredersem düzelir” der, “Biraz daha seversem iyileşir.” Oysa bilmez ki, iyileşmek istemeyen insanın yarası bul... Devamını Gör

İnsan insandan vazgeçmez. Vazgeçilen, bir bedene yüklenen anlamdır; bir bakışa emanet edilen umut, bir söze bağlanan gelecek, bir kalbe teslim edilen değerdir. Çünkü insan, insanı kolay kolay terk etmez; terk edilen, o insanda yaşatılan hayaldir.

Birinin yokluğu can yakmaz aslında. Can yakan, onun varlığına yakıştırdığımız şeylerin bir bir ölmes... Devamını Gör

Dünya bir sancıdır; adı konur ama dermanı zor bulunur.
İçine doğarsın, sesini duyurmadan ağlamayı öğrenirsin. İlk nefes, ilk acıdır zaten. Sonrası sadece çeşitlenir; kimi zaman eksilir, çoğu zaman derinleşir.

Bu sancı bazen insandır. En çok güvendiklerin dokunur yarana. Söylenmeyen sözler, tutulmayan sözlerden daha çok kanatır. Dünya, insana in... Devamını Gör

Ali Gaffar Okkan unutulmadı, unutulmayacak.
Çünkü bazı insanlar makamlarıyla değil, kalplere bıraktıkları izlerle yaşar. O, Diyarbakır’a sadece bir emniyet müdürü olarak gelmedi; bir ağabey, bir evlat, bir dost gibi girdi bu kadim şehrin hayatına.

Silahıyla değil, tebessümüyle dolaştı sokaklarda.
Korkuyla değil, güvenle kurdu bağını insanlarla... Devamını Gör

Hakkımı helal etmedim sana,
Çünkü beklemek benim alnıma yazıldı,
Sen geçerken durmadın bile,
Ben durdukça insan oldum.

Derler ki;
Hakkı yenmiş bir kalp affetmeden göçerse,
Ruh, cennetle cehennem arasında
Cehennemi seçecek kadar yanarmış.
Ben bu sözü masal sanmadım,
İçimde yaşadım.

Gözüm yolda kaldı,
Bir adım atarsın sandım,
Bir “gel... Devamını Gör

Ne tam bir ağlayıştır ne de konuşabilecek kadar güçlü bir suskunluk… Daha çok, içinden geçenleri kendine bile anlatamamanın ağırlığıdır. İnsan kalabalıkların ortasında da yaşayabilir bunu; gürültü akar, hayat devam eder, ama sen bir boşluğun içinde sabit kalırsın. Zaman yürür, sen yerinde sayarsın.

Çaresizlik, bir şey yapamamak değildir sadece. ... Devamını Gör

Kalbini sakinleştir, burası Dünya;
Her şey acele, herkes yaralı.
Gök bile bazen çatlak taşır içinde,
Yağmur, suskunluğunu böyle anlatır.

Burada umut, ceplerini yırtar gecenin,
Sabahlar hep biraz geç gelir.
İyilik, çoğu zaman yanlış adrese gider,
Ama yine de yolunu şaşırmaz.

Kalbini sakinleştir;
Kırılan her şey kayıp değildir.
Bazı şey... Devamını Gör

Ay’ı bilmem, ama tutulmak güzel şey…
Bir ihtimale yakalanmak gibi,
kaçmak isterken kalbi ele veren bir sessizlik.

Tutulmak; umuda düşmektir ansızın,
hiç gelmeyecek sandığın bir sabaha
ışık bırakmaktır gözbebeklerinde.

Sevgiye tutulmak,
kendi yarana merhem aramazken
başkasının acısında kendini unutmak,
bir kalbi incitmemek için
kendi k... Devamını Gör