Göz, ışığın düştüğü yere meyleder;
renge, çizgiye, gülüşte duran o kısa mucizeye.
Bir bakış yeter bazen,
kalp sanır ki ömür boyu sürecek.

Akıl, kelimelerin gölgesinde yürür;
kendini anlayan sesi arar kalabalıkta.
Suskunluğunu çözen bir cümle,
yıllardır kilitli duran kapıları açar.
Çünkü anlaşılmak,
insanın içindeki yalnızlığa su vermekti... Devamını Gör

Keşke şu an seni düşünmek yerine
sessizce omzuna başımı koymuş olsaydım.
Zihnimde büyüttüğüm yolları değil,
kollarının arasında kaybolmuş olsaydım.

Çünkü insan en çok,
yanında olması gerekeni özler geceleri.
Kalabalıklar sustuğunda,
kalp kendi eksiğini fısıldar derinden.

Şimdi adını içimden geçiyorum usulca,
sanki söyleyince geleceksin... Devamını Gör

Dürüstlüğüm sessizdir; kendini ispatlamak için bağırmaz. Çünkü hakikat, gösterişe ihtiyaç duymaz. Ben verdiğim sözü taşırım, sevdiğim insanı yarı yolda bırakmam, kalbime aldığımı kolay kolay silmem. Sadakatim bir lütuf değil, karakterimin yansımasıdır. Bu yüzden dürüstlüğüme kefil olurum; çünkü ne olduğumu en iyi ben bilirim.

Ama öfke… Öfke insa... Devamını Gör

Önemi yok artık,
diyorum kendime her sabah.
Çünkü bazı acılar
anlatıla anlatıla değil,
susula susula diner.

Rüzgâr esti bir vakit,
dal kırıldı içimde.
Ne gölge kaldı altında dinlenecek,
ne de meyve uzanacak bir umut gibi.
Bir ağacın yalnızlığına benzedim sonra,
ayakta ama eksik.

Hevesler kursakta kaldı,
adı konmamış nice hayallerle.... Devamını Gör

Bana “dua et” dediğinde
sesindeki yorgunluğu duydum.
İnsan durduk yere
başkasının kalbine sığınmaz çünkü.

Demek ki geceler ağır gelmiş sana,
demek ki düşünceler
omuzlarına taş gibi çökmüş.
Demek ki herkes kalabalık olmuş da
bir tek yalnızlığın
yanında kalmış.

Ben senin için ellerimi açarım göğe,
adını sessizce bırakırım rüzgâra.
Bel... Devamını Gör

Hayat,
ölecek olanların
ölenlere ağlamasından ibarettir…

Bir omuzda sarsılan nefes,
bir gözde biriken vedalar,
ve hiç söylenmemiş cümlelerin
içimize gömülmüş mezarları…

Biz yaşadık sanırız kendimizi,
oysa sadece
birbirimizin yokluğunu erteleriz.

Bir gün herkes susar,
herkes biraz eksilir,
ve geriye
yarım kalmış sevmeler kalır
av... Devamını Gör

Senin yüzünden ağlarken bile seni istiyordum,
Acının bile senden gelmesi teselliydi bana.
Yarayı açan elin yine sen olunca,
Merhem diye adını sürüyordum kalbime usulca.

O kadar aşıktım ki sana,
Kırıldıkça daha çok sarılıyordum yokluğuna.
İnsan bazen sevdiğini değil,
Sevmenin kendisini bağlar ruhuna.

Gözyaşlarım senden şikâyet etmezdi,
... Devamını Gör

Sana demiştim; beni kolay sanma,
Gidenin ardından susanlardan değilim.
Kaybedersen bir gün anlarsın yokluğumu,
Ben her kalpte aynı iz bırakan değilim.

Beni unutturan biri çıkar belki karşına,
Gülüşüyle örter içindeki boşluğu.
Ama gece olup yalnızlık çökünce,
Adım düşer sessizce aklına doğru.

Çünkü bazı insanlar geçmez öylece,
Bir mevsi... Devamını Gör

Üzülünce insan kime gider bilmem,
Ben kendime vardım, kapım kapalıydı.
Ne bir omuz vardı başımı koyacak,
Ne de sesime dönen bir tanıdık kaldı.

Kalabalıklar içinden geçtim yıllarca,
Herkes vardı da kimse yoktu aslında.
Gülüşler paylaşıldı, sofralar kuruldu,
Ama acım hep yalnız oturdu masamda.

Meğer insan en çok düşünce anlarmış,
Kimin e... Devamını Gör

İçimde adı konmamış bir boşluk var,
Ne ağlatıyor beni, ne güldürüyor.
Sadece geceleri omzuma çöküp,
Sessizce kendimi sorgulatıyor.

Kalabalıklar içinde eksik bir sesim,
Aynalara baksam yabancı yüzüm.
Herkes tamam sanıyor dışarıdan beni,
Bir ben biliyorum ne kadar bölüğüm.

Değersizlik dedikleri şey bir uçurum,
İnsan düşerken bile ses çık... Devamını Gör

Gözümün gördüğü vefasızlığı,
Kalbime anlatmak zordu o gece.
Bir güvercin kondu suskun dalıma,
Kanadında ayrılık, bakışında hece.

Şehrin üstüne çöken buğulu akşam,
Adını fısıldadı yorgun rüzgârlar.
Ben seni unuttum sanarken içimde,
Küllerimden doğdu eski yangınlar.

Sadakat sandığım şey meğer gölgeymiş,
Güneş çekilince kayboldu sessizce.... Devamını Gör

Kabullenmemiş olsak da bazı şeyleri,
Ömrümüz sessizce razı olmakla geçiyor.
Dil “hayır” diye direnirken bazen,
Kalp usulca boynunu eğiyor.

İçimizde yarım kalmış isyanlar var,
Adı konmamış kırgınlıklar kadar eski.
Bir kapıyı çarpıp çıkamadığımızdan,
Aynı odalarda büyüyor suskun sesimiz.

Sanırız ki unuttuk olanı biteni,
Oysa yalnızca alı... Devamını Gör

Sanki artık hiç kimse beni üzmez,
Kırılacak yerlerim taş kesildi çünkü.
Acının yolu vardı bir zamanlar içime,
Şimdi bütün kapılar sessizce mühürlü.

Ama gariptir, hiç kimse de edemezmiş gibi
İçimde eksilen şeyi yerine koymayı.
Ne bir ses tamamlar yarım kalan yanımı,
Ne bir el unutturur eski yarayı.

Ben artık üzülmem sanırlar,
Gülüşümden... Devamını Gör

Gözyaşı sadece gözden akmaz,
Bazen kirpiklere varmadan yorulur.
Bir bakışın kıyısında donar da
Kimse görmeden sessizce savrulur.

Bazen dudakta yarım kalan söz olur,
Titreyen bir nefeste boğulur.
İç çekişlerin karanlık kuyusunda
Adı konmamış acılara gömülür.

Sanırlar ki yalnız yanaktan süzülür hüzün,
Oysa en derin sular görünmeden taşar... Devamını Gör

O gün son kez sarıldığımı bilseydim,
zamanı durdurmak isterdim ellerimde.
Bir dakikayı ömre çevirir,
nefesini içime çeker,
gitmenin kokusunu ezberlerdim.

Meğer bazı vedalar
kapıyı çarpıp gitmezmiş;
sessizce olurmuş,
bir gülüşün arasına saklanır,
bir “kendine dikkat et” cümlesinde kaybolurmuş.

Sen giderken
ben sıradan bir gün sanmıştı... Devamını Gör

En güzel günlerimi elimden aldılar sandım,
meğer zaman sadece
yanlış kapıları kapatıyormuş yüzüme.

Ağladım…
çünkü gidenin kayıp olduğunu bildim,
oysa bazı vedalar
insanı kendine getirirmiş.

Bir sabah uyandım,
aynı gökyüzüydü, aynı dünya…
ama içimde başka bir mevsim başlamıştı.
Acının küllerinden doğan
sessiz bir bahar gibi.

Benden... Devamını Gör

İçi içine sığmayınca
nereye gidiyordu insan,
hangi sokağın karanlığına bırakıyordu
taşan kalbini?

Bir banka oturup geceyi dinlerdi belki,
ağaçların susuşunda arardı cevabı.
Çünkü bazı acılar
yalnız rüzgâra anlatılırdı.

Ellerini cebine koyup yürürdü sonra,
kimse görmesin diye kırık tarafını.
Gülüşünü evde unutmuş gibi,
yüzünde eksik b... Devamını Gör

Lütfen beni yirmi dört saat meşgul tut,
zamanın cebinde kaybolayım,
düşüncelerim kapıyı çalamasın içime.
Bir an durursam,
kalbim eski bir sızıyı yeniden hatırlıyor.

Konuş, susturma beni dünyayla,
bir ses olsun kulağımda
ve içimde yankılanan boşluk
kendi adımı duymasın.

Beynimin ıssız sokaklarına
bir kalabalık yerleştir,
gölgeler bile... Devamını Gör

Birinin kendini senden soğutması da
Allah’ın bir hikmetidir aslında…
Çünkü bazı uzaklıklar
kalbi öldürmek için değil,
kalbi uyandırmak için gelir.

Bir anda değişen sesler,
soğuyan bakışlar,
yarım kalan cümleler…
Hepsi birer işaret olur
anlayana.

İnsan en çok
tutunmak istediğine değil,
bırakılması gereken yere tutunurken yorulur.
Ve... Devamını Gör

Senin herkesin vardı da,
benim senden başka kimsem yoktu…
İşte en ağır yalnızlık da buradan başlar;
bir kalabalığın içinde
tek bir kişiye sığınarak yaşamak.

Sen adını başkalarının sesinde çoğaltırken,
ben seni içimde tek başına büyüttüm.
Bir çiçek gibi değil,
bir yara gibi…
ne kapandı, ne tam kanadı.

Sen gülüşünü paylaştın dünyayla,
... Devamını Gör