Hayat seni yormuşsa,
yükün ağır olduğundan değil bazen…
Yanında yürüyenlerin
omzuna değil, kalbine bastığındandır.

İnsan yolu da taşır, acıyı da…
Ama en çok,
aynı göğe baktığı insanların
gölgesinde üşür.

Bir yabancının kırdığı yer geçer de
bir “yoldaşın” sustuğunda
içinde uzun bir kış başlar.
Çünkü insanı düşman değil,
güvendiği yor... Devamını Gör

İnsan sahipken anlamıyor bazı şeyleri…
Bir sesin huzur olduğunu,
bir elin güven verdiğini,
bir kalbin gerçekten ev olabileceğini…

Hep var sanıyoruz çünkü;
sabah mesajlarını,
alıştığımız gülüşleri,
yanımızda duran insanları…
Sanki gitmek,
sadece başkalarının başına gelirmiş gibi.

Sonra bir gün
bir eksiklik oturuyor hayatın tam ortasın... Devamını Gör

Kim demiş geceler sessiz diye…
Gece dediğin,
insanın kendinden kaçamadığı yerdir.

Gündüz herkes güçlü görünür;
kahkahalar saklar kırıkları,
kalabalıklar susturur iç sesi.
Ama gece…
gece olunca insanın içine
kim varsa geri gelir.

Bir cümle gelir mesela,
yıllar önce duyduğun…
Tam uyuyacakken oturur başucuna.
Bir yüz belirir karanlıkta... Devamını Gör

Bir insan en çok,
gittiği yolları değil,
geri dönemediği kalpleri özlermiş…

Gece olunca anlıyor insan,
gündüz susturduğu her şeyin
karanlıkta daha yüksek konuştuğunu.
Bir sigara dumanı gibi çöküyor hatıralar masaya,
ve insan en çok da
“keşke” kelimesine yeniliyor.

Bir zamanlar gururla sustuğun ne varsa,
şimdi uykularının tam ortasında... Devamını Gör

Karşına çıkarken niyetim yara olmak değildi,
Ben sadece omzunda duran huzur olmak istedim…
Bir “biz” kurulsun diye geldim,
Savaşmaya değil, aynı kalpte susmaya geldim.

Ama sen,
Sevilmeyi bile yük saydın bana.
Sanki bir insanın içten kalması suçmuş gibi,
Kalbimi avuçlarında yargıladın sessizce.

Oysa ben;
Ne eksiltmeye geldim hayatını,
... Devamını Gör

Merhamet bilmeyen kalbinden öpüyorum,
Çünkü artık kırılacak bir yanım kalmadı…
Ben senin en sessiz savaşındım,
Sense beni en gürültülü yalnızlığınla yendin.

Bir zamanlar adını içimde taşırken
Dünya daha az acımasızdı sanki…
Şimdi adını anınca bile
İçimde eskiyen bir mezar taşı sızlıyor.

Benim seninle olan savaşım bitti artık,
Kılıçları... Devamını Gör

Bazı insanlar gider…
Kapıyı çarpıp değil,
Sessizce eksilerek.
Önce gözleri uzaklaşır,
Sonra gülüşleri yorulur,
En son bedenleri kalır bulunduğu yerde.

Ve kimse fark etmez
Bir insanın içinde kaybolduğunu.
Çünkü bazı vedalar
Ayaklarla değil,
Düşüncelerle edilir.

Kalbi gidemediği yere
Aklını gönderenler vardır…
Bir sokağa, bir isme,
... Devamını Gör

Takvimler sadece sayı sayar,
Oysa insanı yıllar değil,
İçinde taşıdığı sessizlik yaşlandırır.

Kimi daha yirmisinde çöker hayata,
Kimi sekseninde çocuk gibi güler.
Çünkü yaş dediğin şey
Yüzdeki çizgiler değildir sadece;
Bazı insanların ruhunda başlar kırışıklık.

Bir gün vardır…
İçine bir ölüm düşer mesela,
Bir vedâ, bir ihanet,
Bir ya... Devamını Gör

Dil… Bir insanın elindeki en görünmez silahtır.
Ne izi kalır teninde,
Ne de kan bulaşır ucuna…
Ama bazı cümleler vardır ki
Bir ömrün tam ortasına saplanır.

Kimi sustuğu yerden kırılır insanın,
Kimi duyduğu bir kelimeden…
Çünkü bazen bir bakış yetmez incitmeye,
Bir “tamam” der geçersin,
Ama içinde bin parçaya ayrılır gece.

İnsan en çok... Devamını Gör

Herkesin yırtığını sabırla diktik,
Parmaklarımızda başkalarının acısı…
İğne bize değilmiş gibi davrandık,
Sanki can hep başkalarına aitmiş gibi.

Yaraları sardık, kanı susturduk,
Gözyaşlarını gizlice içimize akıttık…
Birilerine merhem olurken biz,
Kendi sızımızı susturmayı öğrendik.

Ama sıra bize gelince…
Ne ip kaldı elimizde, ne de sab... Devamını Gör

Seni unutmak için kapattım gözlerimi,
Geceyi kendime sığınak sandım…
Oysa karanlık bile senden yana,
Her rüyada adını fısıldadı bana.

Unuturum dedim, susturdum kalbimi,
Bir anlığına bile olsa dinler diye…
Ama o inatçı çocuk gibi,
Her sessizlikte seni çağırdı içimde.

Uyku dedikleri şey bir kaçışmış meğer,
İnsanın kendinden bile saklanam... Devamını Gör

Bileti kesilmiş bir yolcuyuz biz,
Adımız yazılı ama saatimiz meçhul…
Ne zaman çağrılacağımızı bilmeden
Bekleriz hayatın loş peronunda.

Bir yol uzanır içimizden dışarı,
Yağmur gibi düşer zaman omuzlarımıza,
Her damla biraz daha yaklaştırır bizi
Hiç bilmediğimiz o son durağa.

Kimi acele eder varmaya,
Kimi korkar gideceği yerden…
Oysa ne... Devamını Gör

Zaman gelir, sesler susar bir bir,
Kalabalıklar çekilir içinden hayatın,
Bir sen kalırsın aynanın karşısında,
Bir de senden kaçamayan hakikatin…

Gidenler iz bırakır mı dersin?
Yoksa sadece boşluk mu büyür içinde?
Anlarsın sonra…
Kimseye ait değilmişsin aslında,
Sadece kendine emanetmişsin gizlice.

Bir akşam çöker omuzlarına yalnızlık,
... Devamını Gör

Göz, ışığın düştüğü yere meyleder;
renge, çizgiye, gülüşte duran o kısa mucizeye.
Bir bakış yeter bazen,
kalp sanır ki ömür boyu sürecek.

Akıl, kelimelerin gölgesinde yürür;
kendini anlayan sesi arar kalabalıkta.
Suskunluğunu çözen bir cümle,
yıllardır kilitli duran kapıları açar.
Çünkü anlaşılmak,
insanın içindeki yalnızlığa su vermekti... Devamını Gör

Keşke şu an seni düşünmek yerine
sessizce omzuna başımı koymuş olsaydım.
Zihnimde büyüttüğüm yolları değil,
kollarının arasında kaybolmuş olsaydım.

Çünkü insan en çok,
yanında olması gerekeni özler geceleri.
Kalabalıklar sustuğunda,
kalp kendi eksiğini fısıldar derinden.

Şimdi adını içimden geçiyorum usulca,
sanki söyleyince geleceksin... Devamını Gör

Dürüstlüğüm sessizdir; kendini ispatlamak için bağırmaz. Çünkü hakikat, gösterişe ihtiyaç duymaz. Ben verdiğim sözü taşırım, sevdiğim insanı yarı yolda bırakmam, kalbime aldığımı kolay kolay silmem. Sadakatim bir lütuf değil, karakterimin yansımasıdır. Bu yüzden dürüstlüğüme kefil olurum; çünkü ne olduğumu en iyi ben bilirim.

Ama öfke… Öfke insa... Devamını Gör

Önemi yok artık,
diyorum kendime her sabah.
Çünkü bazı acılar
anlatıla anlatıla değil,
susula susula diner.

Rüzgâr esti bir vakit,
dal kırıldı içimde.
Ne gölge kaldı altında dinlenecek,
ne de meyve uzanacak bir umut gibi.
Bir ağacın yalnızlığına benzedim sonra,
ayakta ama eksik.

Hevesler kursakta kaldı,
adı konmamış nice hayallerle.... Devamını Gör

Bana “dua et” dediğinde
sesindeki yorgunluğu duydum.
İnsan durduk yere
başkasının kalbine sığınmaz çünkü.

Demek ki geceler ağır gelmiş sana,
demek ki düşünceler
omuzlarına taş gibi çökmüş.
Demek ki herkes kalabalık olmuş da
bir tek yalnızlığın
yanında kalmış.

Ben senin için ellerimi açarım göğe,
adını sessizce bırakırım rüzgâra.
Bel... Devamını Gör

Hayat,
ölecek olanların
ölenlere ağlamasından ibarettir…

Bir omuzda sarsılan nefes,
bir gözde biriken vedalar,
ve hiç söylenmemiş cümlelerin
içimize gömülmüş mezarları…

Biz yaşadık sanırız kendimizi,
oysa sadece
birbirimizin yokluğunu erteleriz.

Bir gün herkes susar,
herkes biraz eksilir,
ve geriye
yarım kalmış sevmeler kalır
av... Devamını Gör

Senin yüzünden ağlarken bile seni istiyordum,
Acının bile senden gelmesi teselliydi bana.
Yarayı açan elin yine sen olunca,
Merhem diye adını sürüyordum kalbime usulca.

O kadar aşıktım ki sana,
Kırıldıkça daha çok sarılıyordum yokluğuna.
İnsan bazen sevdiğini değil,
Sevmenin kendisini bağlar ruhuna.

Gözyaşlarım senden şikâyet etmezdi,
... Devamını Gör