Resimler hasret giderseydi,
mahkûmlar tahliyeyi beklemezdi.
Bir fotoğrafa bakıp
özgürlüğü koklardı herkes.

Oysa bir yüz,
yalnızca gözlere görünür;
ama bir sarılış,
kalbe dokunur.

Duvarlar arasında
en ağır ceza demir değildir.
İnsanı tüketen,
sevdiğine uzanamayan ellerdir.

Bir fotoğraf konuşmaz,
saçını okşamaz,
"Geçecek...&q... Devamını Gör

Tek başıma fırtınalara yürüdüm,
Rüzgâra adımı emanet ettim.
Yıkıldım, sustum, yeniden doğruldum,
Ama seni unutmayı öğrenemedim.

Mevsimler geçti üzerimden,
Saçlarıma kar düştü habersiz.
Zaman herkesi benden aldı,
Seni ise benden hiç alamadı.

Ne kadar "bitti" desem de,
Kalbim hep aynı yerde bekledi.
Çünkü bazı vedalar,
Ayrılı... Devamını Gör

Belki de en derin yaralar,
bir çığlıkla değil,
kimsenin duymadığı bir sessizlikle kanar.

İnsan konuşa konuşa yorulur,
anlata anlata tükenir.
Sonra bir gün susar...
Çünkü bazı acıları
kelimeler taşıyamaz.

Sessizlik bazen kaçmak değildir;
kendini yeniden bulduğun
en uzun yolculuktur.

Ay, karanlığı nasıl yargılamadan aydınlatıyorsa,
... Devamını Gör

Hayatta birçok şeyi unuttum… İsimleri, yüzleri, verilen sözleri… Bana yaşatılan kırgınlıkların çoğu zamanla silindi.

Ama bir gece var ki, hafızamdan hiç çıkmadı.

Gecenin en sessiz saatinde, kimsenin duymadığı bir çığlıkla ellerimi semaya kaldırıp, "Allah'ım, yardım et… Kalbim çok acıyor." dediğim o gece…

İnsan bazen acısını insan... Devamını Gör

Her yük omzunda dağ sanırsın,
Meğer rüzgârmış, eser de gider.
Her geceyi sonsuz karanlık bilirsin,
Meğer sabahmış, doğar da gelir.

Ey gönül...
Canını her yaraya emanet etme.
Çünkü en derin acılar bile,
Zamanın dizinde sessizce diz çöker.

Ne bir gözyaşı ebedîdir,
Ne de bir tebessüm misafir.
Hayat, avuçta tutulan su gibidir;
Sıktıkça e... Devamını Gör

Bazı acılar sessiz gelir;
ne bir kapıyı çarpar gider,
ne de arkasında iz bırakır.
Sadece insanın içinden bir şey eksilir,
ve o eksiklik ömür boyu tamamlanmaz.

Sanki içimde bir dünya çöktü de,
tozu hâlâ nefesime karışıyor.
Her gülüşümün ardında saklı bir sızı var;
kimse görmüyor ama
ben her sabah yeniden onunla uyanıyorum.

İnsan en çok... Devamını Gör

İnsan bazen en çok, cevabını bildiği soruların altında ezilir. Çünkü bazı insanlar, kalbine umut bırakır ama ömrüne kendini bırakmaz. Gelişiyle seni yeniden hayata inandırır, gidişiyle ise bütün inançlarını yanında götürür.

En acısı da şudur: Seni susturan kişiyle, sana konuşmayı sevdiren kişinin aynı olmasıdır. O zaman kırgınlığını kime anlatac... Devamını Gör

İnsanlar çalar saat değildir,
Canın isteyince erteleyip susturamazsın.
Bir gün "sonra konuşuruz" dediğin ses,
Belki de bir daha sana hiç ulaşmaz.

Zamanın cebinde yedek dakikalar yoktur,
Sevginin de bekleme odası...
Bugün söylemediğin bir "nasılsın",
Yarın ömür boyu içinde kalan bir pişmanlığa dönüşebilir.

Sanırsın ki... Devamını Gör

Kırılmış bir insan bağırmaz artık,
Çünkü en büyük çığlık, sessizliğin içinde saklanır.
Bir zamanlar dünyayı yerinden oynatan cümleler,
Şimdi tek bir "iyi" kelimesine sığar.

Onu öfkeli sanırsın...
Oysa öfkesi bile yorulmuştur.
Kalbi, kendini anlatmaktan vazgeçmiş,
Gözleri ise beklemekten.

En çok da,
Bir zamanlar uğruna her şey... Devamını Gör

Bazı insanlar bağırarak gitmez. Çünkü kırgınlığın en derin hâli, sesini yükseltmek değil; artık anlatmaya değmeyeceğini anlamaktır. Arkasına bile bakmadan çekip gidenler, en çok bekleyen, en çok sabreden ve en çok sevenlerdir.

Bir kapıyı sessizce kapatmak, vazgeçmek değildir. İnsan bazen kendini korumak için gider. Çünkü sürekli eksilen bir yüre... Devamını Gör

Hayat gariptir...
Bazen en güzel gülüşü,
En derin vedaya saklar.
En sıcak eli uzatır sana,
Sonra o eli sessizce çeker.

Çünkü hayat,
Senden neyi almak istiyorsa
Önce onunla mutlu eder derler.
Belki de bu yüzden
En çok sevdiğimiz yerden sınanırız.

Bir gün anlarsın;
Kaybettiklerin seni eksiltmek için değil,
Sana kim olduğunu öğretmek i... Devamını Gör

"Ben Göğsündeki Ağrıyı Kime Nasıl Anlatayım Be
Liceli"

Dağlara mı söyleyeyim?
Onlar zaten senin hasretini rüzgâr diye taşıyor.

Geceye mi anlatayım?
Her karanlıkta adını fısıldıyor sessizlik.
Yıldızlara mı emanet edeyim?
Her biri gözlerinden düşmüş bir umut gibi yanıyor.

İnsanlar "geçer" diyor,
Bilseler bazı acılar... Devamını Gör

İnsan bazen bedeninden önce ruhuyla yorulur.
Omuzlarına yük olan şey, yaptığı onca iş değil; içinde taşıdığı kırgınlıklar, söyleyemediği cümleler ve sessizce içine gömdüğü acılardır.

Öyle zamanlar gelir ki, artık dinlenmek bile yetmez. Çünkü yorgunluk uykusuzluktan değil, hayal kırıklıklarından doğmuştur. İnsan, en çok da kıymetinin bilinmediği... Devamını Gör

Ne kadar yakın durursan dur,
Eğer gönlü uzaktaysa
Sesin sadece rüzgâr olur,
Kulaklarına değip geçer...

Bazı insanlar gözlerinin içine bakar,
Ama seni hiç görmez.
Bazıları ise binlerce kilometre öteden
Kalbinin sessizliğini duyar.

Anlaşılmak, aynı cümleleri kurmak değildir;
Aynı yükü yüreğinde hissedebilmektir.
Çünkü mesafeyi yollar de... Devamını Gör

Bir insana en ağır gelen şey, anlaşılmamak değildir; anlattığı her şeyin bir gün inkâr edilmesidir. Çünkü kelimeler tükenince insan susar. O sessizlik ise vazgeçmekten değil, artık kendini ispat etmeye gücünün kalmamasındandır.

Bazı ayrılıklar bir kapının kapanması değildir; insanın içinde yıllarca açık kalan bir yaranın usulca kabuk bağlamasıdı... Devamını Gör

Bir dağ olmak kolaydır,
Sessizce göğe yükselirsin.
Bir deniz olmak da kolaydır,
Dalgalarınla herkesi etkilersin.
Ama insan olmak...
İşte en zor yolculuk odur.

Çünkü doğru olmak,
Kimse görmezken de vicdanına sadık kalmaktır.
İyilik yapmak,
Karşılığını beklemeden yürüyebilmektir.

Dünya; makamın peşinden koşanlarla dolu,
Şöhretin gölges... Devamını Gör

Biliyordum... Bu sevdanın bir gün Sessizce yarım kalacağını. Bazı yollar, Kavuşmak için değil; İnsana kendini tanıtmak için varmış.

Ben sana bakarken Mevsimler değişti, Kalabalıklar geçti, Zaman eskidi... Ama gözlerin, İçimde duran en uzun cümle olarak kaldı.

Sana ulaşamadım belki, Ama seni severken Dünyanın bütün gürültüsünü unuttum. Bir bak... Devamını Gör

Bazı acılar vardır; ne anlatılır, ne de unutulur. İnsan sustukça büyür, büyüdükçe içine çöker. Dışarıdan bakanlar sadece sessizliği görür, oysa sessizliğin altında kopan fırtınaları kimse duymaz.

Hayat bazen öyle yükler bırakır ki omuzlarına, güçlü olmak bir tercih değil, mecburiyet olur. Gülümsemek bile yorgun bir kalbin son direnişidir. Çünkü ... Devamını Gör

"Ölü bile üç ayda unutuluyor." dediler,
Belki doğruydu...
Ama unuttukları bedenlerdi,
Yüreklerde kalan izler değil.

İnsan, toprağa verdiğini değil,
Kalbine gömdüğünü yıllarca taşır.
Bazı isimler mezar taşı olmaz,
Her nefeste yeniden okunur.

Sevgi bir lanet değildir aslında,
Lanet olan;
Sevginin kıymetini,
Kaybedince anlamak... Devamını Gör

Bir zamanlar omuz oldum, yükünü taşıdım,
Sessizliğinde bile adını yaşattım.
Bir teşekkür beklemedim aslında,
Yalnızca vefanın gölgesini aradım.

Meğer bazı kalpler,
İyiliği borç sanırmış.
El uzatanı değil,
İşi bitince unutmayı başarı sanırmış.

Şimdi kimseye yetişmiyorsam,
Kırgınlığımdan değil sadece...
Yorgunluğum, en çok da
Değer bil... Devamını Gör