Yıkıldı evler, sustu saatler,
Gökyüzü küle boyandı bir an.
İnsan, en çok da sessizlikten korktu,
Çünkü acı, sesini kaybedince ağırlaştı.

Ama bak…
Karanlık sandığımız şey,
Aslında toprağın tohumu sakladığı andı.
Her felaket, biraz da
Sabırla yazılmış bir başlangıçtır.

Kırılan her şey yok olmaz,
Bazısı ışığı daha iyi geçirmek için çatla... Devamını Gör

Herkes bir başkası için tükeniyor,
Adını bilmediği yükleri omuzlayarak.
Bir gülüş uğruna susuyor kelimeler,
Bir “iyiyim”e feda ediliyor iç yangınlar.

Sevmek sanılıyor eksilmek,
Vermek sanılıyor kaybolmak.
Oysa kimse sormuyor kendine
“Benden geriye ne kaldı?”

Gece olunca anlaşılır her şey,
Işıklar sönünce yüzleşir insan.
Gündüz dağıttı... Devamını Gör

Bu hayatta yaşadığım hiçbir şeyden
pişman olmadım, olamam.
Çünkü her acı bana bir isim verdi,
her kayıp içimde bir yön buldu.

Düştüysem yer bana yabancı değildi,
kalkmayı öğrendiğim yerdi.
Yanıldıysam kalbimle yanıldım,
hesapla değil, cesaretle.

Sevdim…
Karşılığı eksik kalsa da
niyetim tamdı,
insanı insan yapan yerden.

Yaşadıkları... Devamını Gör

Anlamak için yaklaşmak yetmez,
bazen durmak gerekir;
adımların gürültüsü susmadan
kalbin fısıltısı duyulmaz.

Her şeye temas eden eller
her zaman hakikati tanımaz,
kimi sırlar mesafede açar kendini,
yakınlıkta değil, sükûtta.

Durursun…
Zaman akmayı unutur bir an,
sözler geri çekilir,
geriye yalnızca niyet kalır.

İşte o an anlarsın:... Devamını Gör

Her insan kendi hikâyesinin kalanıdır,
Giden cümlelerin ardında suskun bir nokta.
Ne tam anlatabildiği acılar vardır
Ne de anlatmaya gücünün yettiği sevinçler.

Bazıları satır aralarında büyür,
Okunmadan geçilmiş yaralarla.
Bazıları yüksek sesle yaşar
Ama en çok içinden eksilir.

Herkes bir yerinden yarımdır hayata,
Bir fotoğrafta kesilm... Devamını Gör

Herkesin çiçeği aynı vakitte açmaz. Kiminin sabrı uzun, kiminin gecesi derindir. Kış, bazı yüreklerde erken çekilmez; çünkü orada sınanacak bir güç, pişecek bir sükûnet vardır. Soğuk, sadece üşütmez; kökleri sağlamlaştırır, kırılacak dalları önceden ayırır.

Geç gelen bahar, eksiklik değildir. O, aceleye gelmeyen bir rahmettir. Karın altında fili... Devamını Gör

Sevgi bir anda doğar bazen,
Ama güven, Bin kez sınanarak kalır.

Sevmek kalbin işidir,
Çabuk ısınır, çabuk yanar.
Güvenmek ise aklın ve vicdanın,
El ele tutuştuğu yerdir.
Kolay kurulmaz,
Kolay da yıkılmaz.

İnsan severken hayal eder,
Güvenirken dayanır.
Sevgi sözle çoğalır belki,
Ama güven sessizlikte belli olur.
Yanındayken değil,
Y... Devamını Gör

İçinde kopan fırtınayı
Kapı aralığından anlatmaya çalışmak…

Sözlerini kısarsın,
Sesini inceltirsin,
Derdini bile utandırırsın.
Çünkü iyi geldiği kadar
Uzaklaşmasından da korkarsın.

Yanında susmayı öğrenirsin,
Susmanın iyilik sayıldığı yerde.
Bir “nasılsın”a
Koca bir hayat sığdırıp
“İyiyim” dersin mecburen.

En çok da şunu yakar ins... Devamını Gör

Bazen bakmak gerekir…
Dokunmadan, değiştirmeden,
Sadece bakmak;
Yapraklara düşen sabrı,
Suyun acele etmeyen yolculuğunu.

Bazen insanlara bakmalı,
Söylediklerinden çok sustuklarına,
Gülüşlerinden çok gözlerindeki yorgunluğa.
Çünkü herkes anlatmaz derdini,
Bazıları zamanın anlayacağını bilir.

Zamana bakmak gerekir bazen,
Koşarak değil,... Devamını Gör

İnsan kalabalıkta kaçmayı, yalnızlıkta yüzleşmeyi öğrenir. Gürültü, düşünceleri susturur; sessizlik ise onları sıraya dizer. O yüzden bazı insanlar müziği açıp kalabalığa karışırken, bazıları ışığı kapatıp kendine doğru yürür.

Yalnız kalmayı seçen insan, artık kaçacak yerinin kalmadığını bilen insandır. Dertlerini oyalayarak değil, dinleyerek ha... Devamını Gör

Bir gün ikimizden biri,
diğerinin cenazesine gelip
gitme diye yalvaracaktır.
Ne tuhaf…
Yaşarken söylenemeyen cümleler,
ölümün eşiğinde dile gelir hep.

Tabutun başında dizler çöker,
gurur susar, mesafeler anlamsızlaşır.
“Biraz daha kalsaydın” denir,
“Keşke” kelimesi boğazda düğüm olur.
O gün, zaman acımasızdır;
ne geri sarar ne de özür ... Devamını Gör

İntihardan bahsedenleri ciddiye alın.
Çünkü bu sözler çoğu zaman bir tehdit değil,
taşıyamadıkları bir yükün fısıltısıdır.
İnsan, yaşamak isterken ölümü anıyorsa,
orada duyulmayı bekleyen bir acı vardır.

Bazıları açıkça söyler: “Dayanamıyorum.”
Bazıları şakayla örter, cümleyi gülüşe saklar.
Bazıları susar ama kelimeleri karanlıklaşır.
Hep... Devamını Gör

Seni çok sevdim.
Öyle çok ki, kalbim gözlerimin önüne geçti.
Gördüğüm her kusuru sevgiyle örttüm,
her sessizliği iyi niyetle yorumladım.
Gerçekler bağırırken ben fısıltılara inandım.

Seni sevmek,
gerçeği ertelemekti benim için.
Canımı acıtan davranışlarına “yorgunluk” dedim,
soğuyan sözlerine “geçici” diye tutundum.
Çünkü insan sevince,
... Devamını Gör

Ben sana bir sürü şey anlattım.
Çocukluğumu, korkularımı, geceleri uykumu bölen cümleleri…
Hangi kelimede sustuğumu, hangi bakışta dağıldığımı.
Yaralarımı gösterdim; pansuman olsun diye değil,
anlaşılayım diye.

Meğer sen dinlememişsin.
Sen ezberlemişsin.
Nerede incinirim, hangi söz beni çözer,
hangi sessizlikte çökerim…
Anlatılanları kal... Devamını Gör

Herkese karşı dururdum da,
Bir tek sana karşı duramadım.

Çünkü insan sevdiğinden vazgeçmez,
Ancak sevdiği vazgeçerse susar.
Ben de sustum.
Kırıldığımı bağırarak değil,
Giderek anlattım.

Vazgeçiren sen olunca,
Kavgaya gerek kalmıyor.
İnsan kendini savunmuyor bile,
Sadece toparlanıyor içinden dağılanları
Ve sessizce çekiliyor.

Arkam... Devamını Gör

Gel, eskisi gibi olalım…
Ne sen beni tanı, ne de ben seni.
Çünkü tanımak yük getiriyor,
Bilmek kırıyor,
Hatırlamak yaralıyor.

En güzeli ilk hâlimizdi belki;
Adını bilip hikâyeni bilmediğim,
Gözlerine bakıp geçmişine dokunmadığım zamanlar.
O zamanlar susmak bile incitmiyordu.

Tanıdıkça öğrendim nereden kırıldığını,
Öğrendikçe dikkat et... Devamını Gör

Bir alışkanlık değil bu; bırakınca eli titreyen bir kalp hâli.
Adını anmasam bile cümlelerimin arasından sızan,
Susarken bile içimde konuşan bir yokluk.

Ben seni sevmeyi bir ihtiyaç sanmadım hiç,
Meğer nefes gibiymiş; fark etmiyorsun ama kesilince anlıyorsun.
Gittiğin yerlerde ben eksildim,
Kaldığım her yerde sen çoğaldın.

Bu bağımlılık ... Devamını Gör

Kalemlerini elime değil, sırtıma bastılar. Sustuklarımı cümle yaptılar, yaralarımı başlık. Bilmediklerinden değil; en iyi bildikleri yerden vurdular. Çünkü insanı en çok, kapısını anahtarıyla açanlar incitir.

Güven dediğin şey, insanın zırhını çıkarmasıdır. Ben çıkardım. Onlar baktı. Sonra o zırhı bana karşı kullandılar. Her gülüşümden bir açık,... Devamını Gör

Kusur sökük gibidir. Göreni de olur, öreni de.
Kimi gözünü diker oraya, ipliğin kaçtığı yere bakar; kimi eline iğneyi alır, sessizce onarmaya koyulur. Çünkü insanın niyeti bakışında saklıdır. Aynı kusur, birine malzeme olur yargılamaya; bir başkasına vesile olur merhamete.

Herkesin üzerinde bir yerden atmış dikişi vardır. Hayat, aceleyle dikilm... Devamını Gör

Varlığımı bir elin tutuşuna, bir sesin kalışına emanet etmedim. Ben, kalbimi fani duraklara bağlayacak kadar kendimden vazgeçmedim.

Ayrılıklar can yakar, evet. İnsanı eksiltir, sessizleştirir, içini uzun gecelere böler. Ama öldürmez. Çünkü ölüm, terk edilişle değil
insanın kendini inkâr etmesiyle başlar.

Giden giderken sandığı kadar büyük de... Devamını Gör