Bazen duruyorum, bakıyorum uzaklara,
Kimse yok yanımda, sadece ben ve rüzgar.
Omuzlarım ağır, içim dolu sessizlikle,
Tek başınalık değil bu bir tür özgürlük belki.

Kalabalıkta bile buldum kendimi yalnız,
Elleri uzatıldı ama kalplar hep ırak.
Öğrendim zamanla; her insan bir ada,
Köprüler kurulur, ama geçenler az olur.

Tek başınasın diyo... Devamını Gör

Bütün bu mücadele…
bir gün ansızın toprağa karışacak
bir ömür için miydi gerçekten?
Onca düşüş,
onca susuş,
onca içe atılmış çığlık…
hepsi sadece
rastgele bir son için mi?

İnsan bazen gökyüzüne bakıp
kendi yorgunluğunu görüyor.
Güneş bile her akşam
sessizce batıyorsa,
biz neden bu kadar direniyoruz hayata?

Belki de mesele
ölmeden ... Devamını Gör

Toparlanıyor muyum,
yoksa içimde yavaş yavaş dağılıyor muyum
ben de bilmiyorum…
Ama herkesin görmediği bir savaş var içimde,
ve ben her gün
yeniden ayağa kalkmayı deniyorum.

Bazı sabahlar
gözlerim dünyaya geç kalmış gibi açılıyor,
bazı geceler
sessizlik bile omzuma ağır geliyor.
İnsan bazen en çok
kimseye anlatamadığı yerden yoruluyor.... Devamını Gör

Ve sonra…
Bir daha hiç benzemedi gelen günler,
Giden günlere…
Gökyüzü aynı maviydi belki
Ama başka bakıyordu artık insana.

Dağlar yerindeydi yine,
Rüzgâr aynı yollardan geçiyordu,
Fakat içimizde eksilen bir şey vardı
Adını koyamadığımız…

Bazı vedalar sessiz olur,
Kimse duymaz kırılan yeri.
Bir bakışta değişir insanın mevsimi,
Bir cü... Devamını Gör

Taş duvarlar fısıldar eski sırları,
her kemer altında bir gölge saklı.
Yük omuzlarda, adım ağırlaşır,
kendi ayıbının hamalıdır insan.

Kusur arayan gözler dışarıda gezer,
parmaklar uzanır yabancı yaralara.
Ama heybe sırtında ağırlaşır,
içinde kendi kırıkları, kendi yaraları.

Gece iner, sokak lambası titrer,
kırmızı kap... Devamını Gör

İçimize atacak yer kalmadı,
her köşe doldu, her yan taştı.
Yıllarca yuttuğumuz kelimeler
şimdi boğazımızda düğüm oldu, kanadı.

Gözyaşı denen o sessiz nehir
yatağını bulamadı, kıyıları aştı.
Acı biriktikçe büyüdü dağ gibi,
kalbin daracık vadisinde yer kalmadı.

Öfke, özlem, pişmanlık ve hasret
birbirine karıştı, sınırla... Devamını Gör

Bir daha asla yazmam dediğim o isme,
şimdi parmaklarım titrerken ne yazarım?
Yılların biriktirdiği gurur,
bir anda erir mi, yoksa daha da mı yanar?

Sana “hoşça kal” derken gömdüğüm tüm kelimeler,
şimdi boğazımda düğüm olmuş bekliyor.
Özür mü dilesem, yoksa sustuğum o boşlukları
bir bir mi döksem önüne, utançla eğilerek?

... Devamını Gör

Şüphe doğduğu anda,
güven usulca can verir.
Karanlık bir fısıltı yeter,
kalbin en saf yerini deler.

Bir bakış yarım, bir söz eksik,
sessizlik uzadıkça büyür.
Eski bir cam gibi çatlar güven,
kırılan parçalar yere dökülür.

Güven, yıllarca örülmüş bir saraydır,
şüphe ise sinsi bir yangındır.
Küçük bir kıvılcım yeter, ... Devamını Gör

Bir avuç toprak gibiydim,
ellerine aldılar,
sıcak nefesleriyle yoğurdular,
“Sen bizimsin” dediler.

Menfaatin ırmağı akarken
köprüler kurdular ayaklarıma,
adımı balla yazdılar dudaklarına,
gölgemle bile övündüler.

Ama ne zaman kurudu o ırmak,
ne zaman bitti o ballı kelimeler…
Gölgeler birden uzadı,
karanlıkta bir... Devamını Gör

İnandığın şeyin arkasında dur,
karanlıkta bile, fırtınanın ortasında bile.
Rüzgâr suratına vururken,
kalabalık seni taşlarken,
dimdik kal.

Yalnızlık,
inancın en ağır zırhıdır.
Onu giydiğinde
kimse omzuna dokunmaz,
fakat ruhun ilk defa
kendi ağırlığını taşır ayakta.

Bazı insanlar
sıcak kalabalıkların içinde er... Devamını Gör

Maksada sabırla varılır,
aceleyle değil…
Çünkü yol, aceleci ayakların altında
kırık camlara döner.

Ben sabrettim.
Zamanın ağır akışına bıraktım kendimi,
her düşüşümde kalktım,
her kapı kapandığında
yenisini aramadım telaşla.
Bekledim.

Sabır,
kalbin en sessiz duasıdır.
Gecenin en karanlık vaktinde
içinden m... Devamını Gör

Kimsenin omuzuna başımı koymadım,
ne bir sıcak nefese yaslandım,
ne de bir çift kolun yalanına sığındım.
Yalnızlığın en eski yolcusu oldum ben,
ayaklarım kendi gölgeme basarak yürüdü.

Ama sırtım…
Ah, sırtım duvarın soğuğunu çok yedi.
Buz gibi beton, demir gibi sessizlik
derime işledi her seferinde.
Kırıldığım zamanlarda... Devamını Gör

Acımasız değilim ben,
gözyaşına ortak olurum çoğu zaman,
bir yaralı kuşun kanadını sararım
ellerim titreyerek, sessizce.

Fakat bazı insanlar var ki,
karşımda can verirken,
ne bir ürperti, ne bir pişmanlık;
sadece kibriti çakarım,
sigaramın ucunda kırmızı bir yara gibi
parlar ilk nefes.

Duman yükselir,
onların so... Devamını Gör

Ey nefsin fırtınalı deryası,
sus artık, sus ki kalp duyulsun.
Kimseden bir şey isteme yolunda,
çünkü istemek, zincirdir ruha.

Az ye ki miden köle olmasın,
az uyu ki uyanık kalasın hakikate.
Az konuş ki sözün ağır olsun,
sükûtunla daha çok anlatasın.

İnsanlarla çekişmeyi bırak,
kılıç değil, merhem ol yaralarına.
Her öfk... Devamını Gör

İki zeki insan,
birbirine bakar hesapla,
kalbin ritmini tartıya koyar,
“Bu mantıklı mı?” diye sorar.
Aşk ise kapıyı kırar girer,
soruları yakar, küle çevirir.

Gerçek aşk,
bir aptalın yüreğinde doğar.
Mantığın zincirlerini kıran,
“Ya olursa?” demeyen,
“Ne olursa olsun” diye koşandır.
Gözleri kapalı atlayan,
uçurum... Devamını Gör

Söz attın havaya hafifçe bir gün,
Sanki taş değil, tüymüş gibi uçtu.
Ama gökyüzünde bir değirmen döner
Her söz geri gelir, döne döne olgunlaşmış.

Allah'ın terazisi farklı tartar,
Kilo vermez kelimeler, ağır basar.
İnce eller ezer bazen kaba taşı,
Sabır öğütür zamanı un eder, bekler.

Kötülük ettin mi birine bugün?
Bil ki o değirmen dur... Devamını Gör

Keşke bakmasaydım o gün pencereden,
Keşke geçip gitseydin sessizce hayatımdan.
Bir bakış yetti mahvetmeye her şeyi,
Şimdi sevmek mi ağır, unutmak mı bilmiyorum ben.

Seni bugün ilk defa görmüş olsaydım,
Belki bu yükü taşımazdım omuzlarımda.
Ama ihanet ki sevmezdim seni hiç,
Kalbim öğrenmeseydi adını dudaklarımda.

En güzel acı bu galiba:
... Devamını Gör

Bazı insanlar gider…
Ama gitmekle bitmez bazı hikâyeler.
Bir ses kalır mesela,
gecenin en sessiz yerinde adını fısıldayan…
Bir bakış kalır,
başka gözlere bakınca bile içini acıtan…

İnsan en çok da
unutamadığına sadık kalıyor.
Çünkü gerçek sevda,
başkasını sevmeye engel olan o derin boşluktur bazen…

Kalbin birine ait kaldıysa,
başkal... Devamını Gör

Hayattan bir şey öğrendiysem
o da şudur:

Herkes her şeyin farkındaydı.
Gözler yalan söylemezdi,
kalpler ise hiç susmazdı.

Kimse yanlışlıkla
yaralamadı,
terk etmedi,
ya da sevmedi.

Her bakış bir tercih,
her susuş bir karar,
her gidiş bir iradeydi.

Yaşam,
tesadüflerin oyuncağı değil;
farkındalığın
... Devamını Gör

Sonra düşündüm;
kaybetmeye meyilli bir kalbi
varlığımla yormamalıydım.

Seni kazanmak değil,
rahatsız etmemekti derdim.

O yüzden
sessizce topladım kendimi
ve fısıldadım:

“Ben de gidiyem...”

... Devamını Gör