Senin de mi canın helva çekmişti
O yüzden mi beni öldürdün?
Bir tatlı uğruna mı
Bu kadar acı bıraktın içimde…

Oysa ben,
Bir lokma huzura razıydım seninle,
Sen bana ölüm pişirdin
Şeker diye sunduğun sözlerinle.

Helva dedin…
Ama içinde kül vardı,
Her kaşığında biraz daha
Kendimi gömdüm sana.

Bir insan,
Sevdiğini böyle mi uğurlar?
... Devamını Gör

Ne kadar çok sevdiysem,
O kadar eksildim kendimden…
Birini büyütürken gözlerimde
Kendimi küçülttüğümü fark etmedim.

Avuçlarımda taşıdım seni,
Sanki düşersen dünya kırılacak sandım.
Oysa en çok ben düştüm,
Sen yürümeyi bile öğrenmeden.

Sesimi kısmayı sevgiden bildim,
Susmayı sadakat sandım…
Her “tamam” dediğimde
Bir parçam senden habe... Devamını Gör

Bir şehir ol dedin,
ben seni Diyarbakır gibi sevdim…
Taşlarına sinmiş zaman gibi,
suskun ama derin,
sessiz ama anlatacak çok şeyi olan.

Surlarına yasladım kalbimi,
her çatlakta biraz daha çoğaldın içimde.

Gözlerin…
On Gözlü Köprü’den akan su gibi,
ne kadar içsem, ne kadar baksam, bitmedi.

Ben seni,
tükenen değil, tükenmeyen yerin... Devamını Gör

Sanmakla başlar insanın hikâyesi,
Bir ihtimali gerçek diye sevmekle…
Gözlerin görmediğini kalp tamamlar,
Eksik olanı umutla doldurur.

Zannettiğin gibi değildir kimse,
Ama sen öyle olsun istersin…
Bir bakışa anlam yüklersin,
Bir susuşa sadakat…

Sonra gerçek gelir,
Sessiz ama ağır…
Bir cümleyle değil,
Bir eksiklikle anlatır kendini.

... Devamını Gör

Şımaracak bir omuz kalmayınca,
İnsan kendi omzuna yaslanmayı öğrenir…
Bir zamanlar çocuktu kalbi,
Sevilince büyüyen,
Sevilmeyince susan…

Sonra bir gün,
Kimse kalmaz “iyi misin?” diye soran,
Kimse kalmaz “gel, geçer” diyen…
İşte o gün başlar dönüşüm,
Gözyaşın içine akar,
Sesin içine gömülür.

Güç dedikleri şey,
Bir gecede gelmez aslın... Devamını Gör

Kırmayın gönlümü…
Zaten çatlak yerlerinden sızıyor geceler,
Biraz daha dokunsanız
Dağılacak içimde kalan son sessizlik.

Benim teselli edenim olmuyor,
Çünkü herkes kendi yarasını sarıyor artık…
Kimse kimsenin acısına
Gerçekten dokunamıyor.

Bir oda var içimde,
Kapısı kapalı, ışığı sönük…
Her gece orada biraz daha eksiliyorum,
Sabaha ka... Devamını Gör

Kör olan gözler değil aslında,
Görmekten yorulan kalpler…
Bir umut vardı bir zamanlar,
Şimdi suskunluğun içinde kaybolan bir ses gibi.

Bakmak yetmiyor bazen,
Görmek için inanmak gerek…
Ama insan en çok
İnandığı yerden kırılıyor.

Bir el uzanır gibi olur karanlıkta,
Tutarsın… ama geç kalınmıştır.
Çünkü bazı kalpler
Gitmeyi seçer kalmak... Devamını Gör

Bir yol uzanıyor içimden,
Ne başlangıcı belli ne sonu…
Sessizliğin ortasında yürür gibi,
Kalbim kendi yankısına dokunuyor.

Ağaçlar çiçek açmış,
Ama ben hâlâ kıştayım biraz…
Sen dokununca içime,
Bir mevsim değişir gibi olur zaman.

Ve “sen”…
Adını söylemeye cesaret edemediğim
Ama her nefeste hissettiğim…
Zemheri gönlüme düşen
En güzel... Devamını Gör

Cam çerçeveler indirdim zihnime,
Dışarıdan bakınca düzenli,
İçeriden bakınca dar…
Her düşünce duvara çarpıyor şimdi.

Kalabalıkların ortasında
Bir sandalye çektim kendime,
Kimseye değmeden,
Kimseyi incitmeden oturmak için.

Kahvem soğuyor elimde,
Tıpkı içimdeki sabır gibi…
Bir yudum alıyorum,
Acı ama tanıdık bir acı bu.

İnsan en çok... Devamını Gör

Ve her gün biraz daha…

Biraz daha eksiliyorum içimden,
Ne bir kavga, ne bir vedayla
Sadece yavaşça, sessizce
Kendimden düşerek.

Bir yol var önümde,
Ağaçların arasından uzanan,
Ama en çok ben kayboluyorum
Kendi içimin ormanında.

Kimse fark etmiyor aslında,
Gülüşlerim hâlâ yerinde,
Sözlerim hâlâ düzgün
Ama içimde bir şeyler
Artık e... Devamını Gör

Kafama taktıklarım
Bir bir dizilmiş geceye,
Sanki düşünceler değil de
Boynuma dolanan görünmez ipler.

Taşıyamadığım şeyler var içimde,
Ama bırakamadıklarım daha ağır.
Bir söz, bir bakış, bir eksik cümle…
İnsan en çok tamamlanmamış yerinden yorulur.

Dediler ki:
“Geçer.”
Ama bazı şeyler geçmez,
Sadece susmayı öğrenir.

Mezar kadar de... Devamını Gör

İnsan bazen,
En büyük hayallerini alır avuçlarına,
Titreyen bir umut gibi saklar içini,
Ve götürür…
Hiç hak etmeyen kalplere bırakır.

Oysa hayaller narindir,
Bir çiçek gibi değil,
Bir can gibi…
Yanlış elde solar,
Yanlış sözde kırılır.

Sen, gökyüzünü anlatırsın,
Onlar tavana bakar sadece.
Sen derinlik dersin,
Onlar yüzeyde boğulur.
... Devamını Gör

Hani diyor ya şair,
Umut içimde bir yerde…
Ama ben aradıkça kayboluyor yerini,
Çünkü içimde her yer, çoktan yerlerde.

Bir zamanlar filizlenen düşler vardı,
Gözlerimin en kuytu köşesinde saklı,
Şimdi toz olmuşlar, sessizce dağılmış,
Her biri kalbime batıyor, kırık bir cam gibi.

İçimde bir şehir vardı, ışıkları hiç sönmeyen,
Şimdi sokakl... Devamını Gör

Sen bir melekler şehrisin ey Gazze,
gökyüzüne yaslanmış yaralı bir dua…
Taşların bile ezberinde sabır,
duvarların içinde saklı binlerce nida.

Gece inerken üstüne ağır ağır,
yıldızlar utancından eğilir sessizce.
Bir çocuk, yıkıntılardan gökyüzünü arar,
ellerinde kırık bir oyuncak gibi geleceği.

Senin sokakların, kanla yazılmış bir şiir,
... Devamını Gör

Allah’ım gücüm bitti,
beni yanına alır mısın?

Yol bitti, ayaklarım kaldı.
Karanlık sardı her yanı,
ışık diye tuttuğum eller
bir bir söndü avucumda.

Başımı eğdim,
gölgem bile terk etti beni.
Sis içinde bir siluet oldum,
ne ileri gidebiliyorum,
ne de geri dönebiliyorum.

Yorgunum Rabbim,
çok yorgunum.
Sevdikl... Devamını Gör

Seni büyüdüğün evde dağıtmışlarsa,
yaşadığın hiçbir yerde toparlanamazsın.

Masada dört kişi otururuz,
ama ben hâlâ yalnızım.
Kaşıklar aynı tabağa batar,
gözlerimiz ise bambaşka diyarlarda.

Duvarlar aynı,
ama sıcaklık çoktan kaçmış.
Konuşuruz, güleriz bazen,
yine de içimde bir çocuk ağlar durur;
“Eve dönelim” diye.
... Devamını Gör

Allah’ım… Onu koru,
kalbi incinmesin, gözleri hüzne değmesin.
Ben yanında olamasam da,
Sen hep onunla ol.

Başını yasladığı omuz benim değil artık,
ama dualarım hâlâ onunla.
Geceleri sessizce fısıldıyorum ismini,
kalbimde dualaşan tek isim o.

Bırakayım ellerini,
bırakayım hayalleri…
Yeter ki o gülsün,
yeter ki kalbi huzurla dolsun.

... Devamını Gör

Olmayacağını biliyordum da,
içimdeki umudu öldüremedim.

Masayı kurdum, örtüyü serdim,
iki kadeh koydum; biri boş kaldı.

Sis bastı her yanı,
sen gelmedin.

Ben hâlâ bekliyorum,
çünkü kalkarsam umut da bitecek.

Biliyordum,
ama öldüremedim...... Devamını Gör

İnsan, insandan vazgeçmez sandım,
insan insana yüklediği mânâdan vazgeçer.
“Farkın yokmuş kimseden” der,
ben farklı bakmışım bilmeden…

Gözlerimde bir bahar taşırken,
sen bir demet sarı çiçek oldun ellerimde.
Rüzgârda savrulan eteklerin gibi,
umutlarım da dağıldı sessizce.

Duvarlar soğuk, taşlar kayıtsız,
sen yürürken ... Devamını Gör

Gülerek anlattım her şeyi,
sanki komikmiş gibi…
Oysa her cümlenin içinde
biraz daha kırılıyordum.

Şakaya sardım acılarımı,
hafiflesin diye değil
kimse derinliğine inmesin diye.
Çünkü bazı yaralar
ciddiye alınınca daha çok kanar.

“İyiyim” dedim gülerek,
en çok o zaman yalandı kendim.
İnsan bazen
kendi kalbini bile kandırabiliyormuş.
... Devamını Gör