Seni severken kendimden vazgeçmedim aslında,
Sadece seni biraz fazla önemsedim.
Bir gülüşünü ömrüme bahar sandım,
Bir susuşunu kaderime yazılmış sabır...

Herkes kırar da,
Sen kırmazsın diye düşündüm.
Çünkü insan, en çok sevdiğine kıyamaz sanır.
Oysa bazen en derin yaralar,
En yakın duran ellerden açılırmış.

Ben seni kalbimin en güvenli... Devamını Gör

Ve ben,
heybemde taşıdığım her şeyin
yol bitince değersiz olduğunu anladım.

Bir ömür boyu biriktirdiğim kırgınlıklar,
savunduğum haklılıklar,
uğruna geceler harcadığım kavgalar...
Hepsi yolun sonunda
avuçtan kayan kum misali dağıldı.

Meğer insanın yükü eşyası değilmiş,
kalbinde taşıdığı eksikliklermiş.
Bir çift güzel söz söyleyemediği... Devamını Gör

Bir zamanlar kaybetmekten korkardım,
Giden her şeyin ardından yas tutardım.
Sanki eksilen her şey beni de eksiltirdi,
Sanki kalan acılar ömür boyu sürerdi.

Sonra yüzünü gördüm zamanın aynasında,
Sakladığın gerçekler döküldü bir bir ortaya.
Meğer ben seni değil, bir hayali seviyormuşum,
Bir yalanın gölgesinde kendimi tüketiyormuşum.

Ardı... Devamını Gör

Hakkımda demişler ki: “Evli birine âşık olmuş...” Sanki aşk, kapıyı çalmadan girmezmiş gibi, Sanki kalp, kimin eli boş kimin eli dolu diye sorarmış gibi...

Ben ona vurulduğumda, Ne yüzüğünü gördüm parmağında, Ne de kaderin çoktan bir isim yazdığını. Ben sadece gözlerine baktım, Ve içimde yıllardır susan bir yalnızlığın Onunla konuştuğunu duydum.... Devamını Gör

Bazı insanlar konuşmaz, çünkü kelimeler yetmez acılarına... Bazıları da susar, çünkü anlaşılamamaktan yorulmuştur.

Bir gün fark ettim; ölmek yalnız toprağa girmek değilmiş, insan bazen yaşarken de gömülürmüş. Bir kırgınlığın altında, bir vefasızlığın gölgesinde, bir "nasılsın?" bile sorulmayan günlerde...

Sustum... Önce bir cümlem ö... Devamını Gör

O sensin bana bu güzel duyguları yaşatan Cecê,
Karanlık günlerimin sabahına doğan ilk ışık sensin.
Yorgun düşmüş bir kalbin yeniden atmasına sebep olan,
Sessizliğime anlam, yalnızlığıma nefes veren sensin.

Bir bakışın yeter bazen,
İçimde yıllardır kapalı duran kapıları açmaya...
Bir sözün yeter,
Kırılmış umutlarımı yeniden ayağa kaldırmaya... Devamını Gör

Her çemek derbas dibe,
lê hinek kevir di binê avê de dimînin.
Her rojek diçe,
lê dengê ku carekî dil lê dikeve
nabe bêdengî.

Ez fêr bûm ku dem diçe,
lê bîranîn ne her tim winda dibin.
Hinek êş dibin stran,
hinek birîn dibin rê.

Tu dibêjî her tişt derbas dibe…
belê, lê hin tişt derbas dibin
bi şikestina me re,
bi mezinbûna me re,
û... Devamını Gör

Bir kere olsun demedi kimse,
“Sen yoruldun, bırak biraz da ben taşırım.”
Omuzlarım alıştı sessizliğe,
Kalbim öğrendi kendiyle konuşmayı.

Düşen oldum, kalktım kimse görmeden,
Yıkılan oldum, içimde onardım kendimi.
Bir el beklemedim uzansın diye,
Kendi gölgemle yürümeyi seçtim.

Ama insan her şeyi tek başına taşırken
güçlenmiyor sadece…
... Devamını Gör

Bir daha yok aynı sabah,
aynı rüzgâr, aynı çocukluk…
Saatler geri dönmüyor,
kırılan cam kendi sesini unutmuyor.

İnsan bazen bekliyor;
tam zamanı gelince gülerim,
tam zamanı gelince yaşarım…
Ama hayat sessizce geçiyor avuçlardan,
ertelenen her mutluluk biraz eksiliyor.

Göl kenarında oturan bir adam gibi,
uzun uzun bakıyoruz uzaklara…
... Devamını Gör

Bazen duruyorum, bakıyorum uzaklara,
Kimse yok yanımda, sadece ben ve rüzgar.
Omuzlarım ağır, içim dolu sessizlikle,
Tek başınalık değil bu bir tür özgürlük belki.

Kalabalıkta bile buldum kendimi yalnız,
Elleri uzatıldı ama kalplar hep ırak.
Öğrendim zamanla; her insan bir ada,
Köprüler kurulur, ama geçenler az olur.

Tek başınasın diyo... Devamını Gör

Bütün bu mücadele…
bir gün ansızın toprağa karışacak
bir ömür için miydi gerçekten?
Onca düşüş,
onca susuş,
onca içe atılmış çığlık…
hepsi sadece
rastgele bir son için mi?

İnsan bazen gökyüzüne bakıp
kendi yorgunluğunu görüyor.
Güneş bile her akşam
sessizce batıyorsa,
biz neden bu kadar direniyoruz hayata?

Belki de mesele
ölmeden ... Devamını Gör

Toparlanıyor muyum,
yoksa içimde yavaş yavaş dağılıyor muyum
ben de bilmiyorum…
Ama herkesin görmediği bir savaş var içimde,
ve ben her gün
yeniden ayağa kalkmayı deniyorum.

Bazı sabahlar
gözlerim dünyaya geç kalmış gibi açılıyor,
bazı geceler
sessizlik bile omzuma ağır geliyor.
İnsan bazen en çok
kimseye anlatamadığı yerden yoruluyor.... Devamını Gör

Ve sonra…
Bir daha hiç benzemedi gelen günler,
Giden günlere…
Gökyüzü aynı maviydi belki
Ama başka bakıyordu artık insana.

Dağlar yerindeydi yine,
Rüzgâr aynı yollardan geçiyordu,
Fakat içimizde eksilen bir şey vardı
Adını koyamadığımız…

Bazı vedalar sessiz olur,
Kimse duymaz kırılan yeri.
Bir bakışta değişir insanın mevsimi,
Bir cü... Devamını Gör

Taş duvarlar fısıldar eski sırları,
her kemer altında bir gölge saklı.
Yük omuzlarda, adım ağırlaşır,
kendi ayıbının hamalıdır insan.

Kusur arayan gözler dışarıda gezer,
parmaklar uzanır yabancı yaralara.
Ama heybe sırtında ağırlaşır,
içinde kendi kırıkları, kendi yaraları.

Gece iner, sokak lambası titrer,
kırmızı kap... Devamını Gör

İçimize atacak yer kalmadı,
her köşe doldu, her yan taştı.
Yıllarca yuttuğumuz kelimeler
şimdi boğazımızda düğüm oldu, kanadı.

Gözyaşı denen o sessiz nehir
yatağını bulamadı, kıyıları aştı.
Acı biriktikçe büyüdü dağ gibi,
kalbin daracık vadisinde yer kalmadı.

Öfke, özlem, pişmanlık ve hasret
birbirine karıştı, sınırla... Devamını Gör

Bir daha asla yazmam dediğim o isme,
şimdi parmaklarım titrerken ne yazarım?
Yılların biriktirdiği gurur,
bir anda erir mi, yoksa daha da mı yanar?

Sana “hoşça kal” derken gömdüğüm tüm kelimeler,
şimdi boğazımda düğüm olmuş bekliyor.
Özür mü dilesem, yoksa sustuğum o boşlukları
bir bir mi döksem önüne, utançla eğilerek?

... Devamını Gör

Şüphe doğduğu anda,
güven usulca can verir.
Karanlık bir fısıltı yeter,
kalbin en saf yerini deler.

Bir bakış yarım, bir söz eksik,
sessizlik uzadıkça büyür.
Eski bir cam gibi çatlar güven,
kırılan parçalar yere dökülür.

Güven, yıllarca örülmüş bir saraydır,
şüphe ise sinsi bir yangındır.
Küçük bir kıvılcım yeter, ... Devamını Gör

Bir avuç toprak gibiydim,
ellerine aldılar,
sıcak nefesleriyle yoğurdular,
“Sen bizimsin” dediler.

Menfaatin ırmağı akarken
köprüler kurdular ayaklarıma,
adımı balla yazdılar dudaklarına,
gölgemle bile övündüler.

Ama ne zaman kurudu o ırmak,
ne zaman bitti o ballı kelimeler…
Gölgeler birden uzadı,
karanlıkta bir... Devamını Gör

İnandığın şeyin arkasında dur,
karanlıkta bile, fırtınanın ortasında bile.
Rüzgâr suratına vururken,
kalabalık seni taşlarken,
dimdik kal.

Yalnızlık,
inancın en ağır zırhıdır.
Onu giydiğinde
kimse omzuna dokunmaz,
fakat ruhun ilk defa
kendi ağırlığını taşır ayakta.

Bazı insanlar
sıcak kalabalıkların içinde er... Devamını Gör

Maksada sabırla varılır,
aceleyle değil…
Çünkü yol, aceleci ayakların altında
kırık camlara döner.

Ben sabrettim.
Zamanın ağır akışına bıraktım kendimi,
her düşüşümde kalktım,
her kapı kapandığında
yenisini aramadım telaşla.
Bekledim.

Sabır,
kalbin en sessiz duasıdır.
Gecenin en karanlık vaktinde
içinden m... Devamını Gör