İyiler…
Yaşasalar bile erken ölürler.
Çünkü kalpleri bu dünyanın sertliğine
fazla ince ayarlanmıştır.

Bir çiçek gibi yaşarlar;
rüzgârı incitmekten korkarak,
toprağı üzmemek için
köklerini bile sessiz büyüterek.

İnsanlar gürültüyle yaşarken
onlar merhametle yorulur.
Bir başkasının yükünü
kendi omuzlarına alırken
ömürlerinden biraz da... Devamını Gör

Bir sen iyi geliyorsun bana,
yarama dokunan tek merhem gibi…
Ama seni de koymuşlar
ulaşılması zor dağların ardına,
sanki kalbime yakın olman
dünyaya fazla gelecekmiş gibi.

İnsan bazen en çok
iyi gelen şeylere uzak düşer.
Sanki kader, şifayı gösterir de
bir adım eksik bırakır yolu.
Ben de öyleyim işte;
iyileşmenin eşiğinde duran bir yar... Devamını Gör

Bazen insanın gücü biter.
Omuzlar ağırlaşır, kalp yorulur, akıl susar. İnsan tam düştüm sandığı yerde bir şeyin onu tuttuğunu fark eder… İşte o an anlarsın: Biz çoğu zaman kendi gücümüzle değil, Allah’ın merhametiyle ayakta kalıyoruz.

Öyle zamanlar olur ki nefes almak bile yük gibi gelir. İçin daralır, yollar kapanır, umut sanki ince bir ipliğe... Devamını Gör

Bir manzara açılıyor ufka,
İlk aklıma gelen yine sen oluyorsun.

Bir rüzgâr esiyor,
Saçlarını hatırlatıyor bana.
Bir kuş geçiyor gökyüzünden,
Sanki adını taşıyor kanatlarında.

Güzel olan her şey
Sana benzemeye çalışıyor sanki;
Güneş biraz senin gibi sıcak,
Ay biraz senin gibi uzak.

Ve ben…
Her güzelliğin ortasında
Eksik bir sevinçl... Devamını Gör

Bir hiç için kopuyor bunca gürültü,
Oysa sessizlik daha çok şey anlatırdı.
İnsan bazen en büyük kavgayı
Kalbinde olmayan bir şey için çıkarırdı.

Sözler büyür, gölgeler uzar,
Haklılıklar birbirine çarpar durur.
Ama hakikat çoğu zaman
Bir köşede sessizce oturur.

Bir hiç için kırılır kalpler,
Bir hiç için uzaklaşır yollar.
Sonra zaman ge... Devamını Gör

Allah’ım…
Kalbimde taşıdığım ne varsa
hepsini sana emanet ettim.
Adını bile söyleyemediğim özlemleri,
sessizliğe gömdüğüm duaları
sen bilirsin.

Bir insanın içi bazen
bir dağ kadar ağır olur.
Sözler susar, gözler susar
ama kalp konuşur sana.
Çünkü insan en çok
sana anlatırken hafifler.

Ben de öyle yaptım Allah’ım;
kırık yanımı, bekl... Devamını Gör

İnsan bazen bir kadeh üzümle sarhoş olur. Gözleri buğulanır, dili ağırlaşır, adımları yalpalamaya başlar. Ama sabah olduğunda güneş doğar, baş ağrısıyla da olsa ayılır insan. Çünkü üzümün sarhoşluğu geçicidir; geceye aittir, sabahla birlikte dağılır.

Fakat bir de başka sarhoşluklar vardır…
Kasana, kesene, rütbene sarhoş olmak gibi.

Kasa dold... Devamını Gör

Biz de unutmuş gibi yaparız bazen…
Sanki hiç kırılmamışız,
Sanki kalbimizin içinden
sessiz bir deprem hiç geçmemiş gibi.
Gülüşlerimizi öne süreriz,
acılarımızı arkamızda saklayarak.

Hiç ağlamamış gibi konuşuruz mesela;
boğazımıza düğümlenen o geceleri
sabahın ilk ışığıyla inkâr ederiz.
Bir damla gözyaşı dökmedik deriz,
oysa en çok biz b... Devamını Gör

Her felaketin gölgesi uzun olur; düşer, sarar, bazen yakar. İnsan ilk anda yalnızca kaos görür, yalnızca acıyı hisseder. Sözler kifayetsiz kalır, gözyaşları da çoğu zaman yetmez. İşte o anlarda felaketin gerçek karşılıkları ortaya çıkar: zaman ve sessizlik.

Zaman, yaraların görünmez hekimidir. İlk günlerde dayanılmaz olan acılar, gün geçtikçe şe... Devamını Gör

Bazen insan, yaşayan bir beden değil de
sırtına kendi hayatını yüklenmiş bir yolcu gibidir.
Yürür… ama nereye gittiğini bilmeden yürür.
Güler… ama içindeki sessizlikten utanarak güler.
Ve çoğu zaman fark etmez ki taşıdığı şey bir yük değil, çoktan ölmüş bir hayatın cesedidir.

İşte o zaman anlarsın…
Bir insan bazen kendi geçmişini sırtında t... Devamını Gör

Bazı şeyleri hayatımızdan çıkarırken çok kolay davranırız.
Sanki değersizmiş gibi…
Sanki yokluğu hiçbir şeyi değiştirmeyecekmiş gibi…
Bir “hiç” gibi görürüz.

Oysa zaman geçip de insan kendi sessizliğiyle baş başa kaldığında anlar gerçeği.
Hiç sandığı şeyin, aslında hayatının en derin yerine kök saldığını…

Bir söz olur bazen bu.
Bir insan... Devamını Gör

Sana olan kırgınlıklarımı
gecenin en sessiz vaktinde
Ay’a anlatıyorum.

Çünkü insan bazen
sözlerini taşıyacak bir kalp bulamaz
ama gökyüzü
her yarayı sabırla dinler.

Ben konuşuyorum,
Ay susuyor…
Ama susuşunun içinde
bin yıllık bir bilgelik var.

Karanlığıma eğiliyor sonra,
ışığını usulca bırakıyor omzuma.
Sanki diyor ki:
“Bazı kır... Devamını Gör

Aşk öyle bir derttir ki, insana bulaştığında insanın içinden bir şeyleri söküp alır. Önce kalbin düzenini bozar; bildiğin tüm yolları karıştırır. Bir sabah uyanırsın ve anlarsın ki artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Çünkü aşk, insanın içine yerleşti mi sadece bir duygu olmaz; bir kader gibi yaşanır.

Gariptir… İnsan çoğu derdine çare arar. Ac... Devamını Gör

Benim seni bırakmayışım,
bir inat değildi aslında…
Yıkıntıların arasına çadır kurup
“Belki yarın” diye bekleyişimdi.

Senin beni bir türlü sevmeyi beceremeyişin
bir eksiklik de değildi belki;
kalbinde bana ayrılmış oda yoktu,
ama ben kapısında ayakkabılarımı çıkarıp
ev sandım seni.

Ben kalmayı seçtim,
sen yarım kalmayı…
Ben tutundum,
... Devamını Gör

Allah insanın kaderine eş diye yazmadığını, aşk diye karşısına çıkarmasın…
Çünkü bazı duygular vardır; kalbe misafir olur ama ömre ev sahibi olamaz.

Aşk, insanın içine bir ateş gibi düşer. Önce ısıtır, sonra yakar. Eğer o aşk, alın yazında bir yuva değil de bir imtihansa; insan hem sever hem susar, hem umut eder hem de içten içe kaybedeceğini b... Devamını Gör

Ne elinden gidene ne de başınıza gelene üzülmeyin.”
Bu, Kur'an-ı Kerim’de geçen ve insanın yüreğine serinlik indiren bir hakikattir (Hadid Suresi, 23. ayet).

İnsan, kaybettiklerini kaderin bir eksiltmesi zanneder. Oysa bazen eksilmek, fazlalıklardan kurtulmaktır. Elinden giden şey belki de yükündür; sen onu nimet sanmışsındır. Başına gelen ise ... Devamını Gör

Ben sana kavuşmayı öğretemedim,
ellerim uzanmayı bildi de
sen tutmayı bilmedin belki.
Mesafeler aramıza duvar oldu,
ben tuğla koymadım ama
sen susarak harç sürdün.

Ben sana sabrın dilini anlattım,
beklemenin, inanmanın,
bir ismi dua gibi taşımanın ne demek olduğunu…
Ama sen rüzgârı seçtin,
ben kök olmayı.

Şimdi diyorsun ki “gitmek de... Devamını Gör

Ve senin benim hayatıma uğratan kaderin de vardır bir bildiği…

Çünkü bazı insanlar tesadüf gibi görünür ama zamanlaması mucizedir. Ne bir saniye erken, ne bir saniye geç… Tam da insanın içindeki boşlukla yüzleştiği, sustuğu, yorulduğu, kabullendiği bir anda çıkar karşına. Sanki uzun zamandır tanıyormuşsun gibi, sanki eksik bir cümlenin devamıymı... Devamını Gör

Bizim güvenecek dağımız yok.
Sırtımızı yaslayacağımız bir kaya,
“Buradayım” diyecek bir yüce omuz yok.

Çünkü biliriz…
Kar, istediği yere yağar.
Ne yüksekliği umursar,
ne ihtişamı,
ne de adına yazılmış efsaneleri.

En heybetli dağın başına da iner,
adı sanı duyulmamış bir tepeye de.
Bazen de dağ sandığımızın
aslında bir yığın toprak ol... Devamını Gör

Bir söz gelir, kapıyı çalmadan girer içeri.
Bir bakış düşer, sandalyeyi çeker, kurulup oturur.
Gidişler bile giderken kalır. ayakkabısının izini bırakır kalbimin halısına.

Ben “misafirdir” derim, üç gün sabrederim.
Ama bazı hatıralar üç ömür sürer.
Çay demlerim unutsun diye,
soğur içimdeki akşamlar.

De hele hafız…
Neden bazı yaralar
ka... Devamını Gör