Bazıları "unut" dedi,
Bazıları "zaman her şeyi iyileştirir" diye avuttu.
Oysa kimse bilmedi;
Ben seni zamana bırakmadım,
Kalbimin en sessiz yerine emanet ettim.

"Ölümüne lades" oynasam,
Kaybetmem...
Çünkü seni aklımdan çıkaracak
Hiçbir ihtimal yaşamadım.
Ne yıllar değiştirdi beni,
Ne mevsimler,
Ne de gecel... Devamını Gör

"Ölümüne lades" oynasam,
Kaybetmem...
Çünkü aklımın en güvenli yerinde
Hâlâ sen varsın.

Seni unutmaya değil,
Seni taşımaya alıştı bu yürek.
Her sabah adınla uyanmasa da,
Her gece sessizce sana döner.

İnsan bazen birini unutmaz;
Çünkü unutmak istemediğinden değil,
Kalbinin en derin yerine
İsmi kazındığındandır.

Ne kadar u... Devamını Gör

İnsan bazen bir insanı değil, onun döneceği ihtimalini bekler. Günler geçer, mevsimler değişir, takvim yaprakları eksilir ama kalp, ilk günkü umutla aynı kapıya bakmaya devam eder. "Belki bugün gelir…" der. Gelmez. Sonra "Belki yarın…" diye avunur. O yarınlar çoğaldıkça, fark etmeden ömründen yıllar eksilir.

Beklemek, sadece ... Devamını Gör

Bir süre sonra insan susmayı öğreniyor... Ama bu suskunluk, kelimelerinin bittiği için olmuyor. Tam aksine, söyleyecek çok şeyi olduğu hâlde artık anlatmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini anladığı için oluyor.

Çünkü bazı insanlar gerçeği duymak istemez. Onlar yalnızca işlerine gelen cümleleri dinler, vicdanlarını rahatlatacak bahaneleri seçerle... Devamını Gör

İnsan bazen birini unutmak için değil, onun yokluğuyla yaşamayı öğrenmek için bekler. Çünkü bazı insanlar hayatından gider ama bıraktıkları izler, mevsimler değişse de silinmez. Bir şarkıda, bir sokakta, bir kokuda, ansızın yeniden karşısına çıkar.

Belki onun için sayfalar dolusu şiir yazarsın. Her satırda biraz daha eksilirsin, her cümlede bira... Devamını Gör

Bazı insanlar severken bir gün kavuşmayı hayal eder. Bazıları ise severken, kavuşamasa bile o sevgiyi kalbinde taşımaya razıdır. Çünkü gerçek sevgi, yalnızca mutlu sonlara bağlı değildir. Gerçek sevgi, mesafelerin, sessizliklerin ve imkânsızlıkların bile eksiltemediği bir bağlılıktır.

Ben seni, bir gün elini tutarım diye sevmedim. Aynı gökyüzüne... Devamını Gör

Bazı acılar anlatılmaz; çünkü insan en çok, "Anlatsam da değiştiremem." dediği yerde susar. İşte o sessizlikte, çocukluğun en güvenli limanı olan babaya duyulan özlem büyür. Ne kadar güçlü görünmeye çalışsan da, içinde hâlâ "Baba, çok yoruldum..." diyen bir çocuk yaşar.

Hayat insanı defalarca kırar. Güvendiği insanlar değişir... Devamını Gör

Bir zamanlar herkese inanan bendim,
Sözleri gerçek, bakışları samimi sanırdım.
Şimdi aynı gözlerle bakıyorum hayata;
Ama artık yalanı, suskunluktan tanıyorum.

Ben kırılmadım...
Sadece canımı acıtan her ihanet,
Kalbimin duvarlarına yeni bir ders yazdı.
Eskisi gibi herkese kapı açmıyorum artık;
Çünkü en ağır darbeler,
Anahtar verdiğim elle... Devamını Gör

Hayat insana en büyük yaraları yabancılarla değil, bir zamanlar "benim" dedikleriyle tanıştırır. Çünkü yabancıdan gelen incitmez; beklentin yoktur. Ama güvenip yüreğini emanet ettiğin birinin değişmesi, insanın içindeki en sessiz yıkımı başlatır.

Bir gün omzuna başını koyanlar, ertesi gün yükünmüşsün gibi uzaklaşabilir. En acısı da bud... Devamını Gör

Evi yanan, bir çatı bulur belki…
Üşür ama ısınır, yorulur ama dinlenir.
Fakat canı yanan insanın sığınacağı bir yer yoktur.
Çünkü insan, en büyük yangını içinde taşır.

Bazı acılar gözyaşıyla sönmez.
Ne kalabalıklar unutturur onları, ne de zaman tamamen iyileştirir.
İnsan bazen herkesten kaçar ama kendi yüreğinden kaçamaz.
Nereye giderse gi... Devamını Gör

Gelen de sendin, giden de... Ben ise aynı kapının eşiğinde, aynı duanın içinde bekleyen eski bir kalptim.

Sen değiştikçe mevsimler de değişti. Bir gün bahar gibi dokundun, ertesi gün kış olup içime sessizce yağdın.

Şimdi seni hangi hâlinle özleyeyim? İlk kez "kal" diyen gözlerini mi, yoksa ardına bile bakmadan çekip giden sessizliği... Devamını Gör

Bazı ayrılıklar yalnızca bir insanı değil, insanın içindeki bütün mevsimleri de alıp götürür.

Öyle bir eksiklik bırakır ki... Kalabalıkların ortasında bile kendini ıssız bir sokakta yürüyormuş gibi hissedersin. Nefes alırsın ama yaşadığını söyleyemezsin. Çünkü hayat, sadece kalbin attığı yerde değil; sevdiğinin var olduğu yerde anlam kazanır.

... Devamını Gör

En çok da yarım kalan cümleler yorar insanı,
Bir "seni seviyorum" derken,
Kalbinde başkasını saklayanlar...
Sevgiye değil, güvene ihanet eder.

Bir yürekte iki kişiye yer açan,
Aslında hiçbir kalbe yuva olamaz.
Çünkü gerçek sevgi,
Kararsızlığın değil; sadakatin adıdır.

Ben artık kimsenin sözlerine değil,
Davranışlarının sessiz... Devamını Gör

"Dost" dediğim insanlar çok oldu bu hayatta.
Kimi omzuma yük oldu, kimi yarama tuz bastı.
Ama birkaçı vardı ki; en karanlık gecemde bile ışığını kısmadı.
İşte bu yüzden "dost" kelimesini herkese değil, yüreğiyle kalanlara emanet ettim.

Gerçek dost; en güzel gününde alkışlayan değil, en zor gününde kapını çalan insandır.
S... Devamını Gör

Resimler hasret giderseydi,
mahkûmlar tahliyeyi beklemezdi.
Bir fotoğrafa bakıp
özgürlüğü koklardı herkes.

Oysa bir yüz,
yalnızca gözlere görünür;
ama bir sarılış,
kalbe dokunur.

Duvarlar arasında
en ağır ceza demir değildir.
İnsanı tüketen,
sevdiğine uzanamayan ellerdir.

Bir fotoğraf konuşmaz,
saçını okşamaz,
"Geçecek...&q... Devamını Gör

Tek başıma fırtınalara yürüdüm,
Rüzgâra adımı emanet ettim.
Yıkıldım, sustum, yeniden doğruldum,
Ama seni unutmayı öğrenemedim.

Mevsimler geçti üzerimden,
Saçlarıma kar düştü habersiz.
Zaman herkesi benden aldı,
Seni ise benden hiç alamadı.

Ne kadar "bitti" desem de,
Kalbim hep aynı yerde bekledi.
Çünkü bazı vedalar,
Ayrılı... Devamını Gör

Belki de en derin yaralar,
bir çığlıkla değil,
kimsenin duymadığı bir sessizlikle kanar.

İnsan konuşa konuşa yorulur,
anlata anlata tükenir.
Sonra bir gün susar...
Çünkü bazı acıları
kelimeler taşıyamaz.

Sessizlik bazen kaçmak değildir;
kendini yeniden bulduğun
en uzun yolculuktur.

Ay, karanlığı nasıl yargılamadan aydınlatıyorsa,
... Devamını Gör

Hayatta birçok şeyi unuttum… İsimleri, yüzleri, verilen sözleri… Bana yaşatılan kırgınlıkların çoğu zamanla silindi.

Ama bir gece var ki, hafızamdan hiç çıkmadı.

Gecenin en sessiz saatinde, kimsenin duymadığı bir çığlıkla ellerimi semaya kaldırıp, "Allah'ım, yardım et… Kalbim çok acıyor." dediğim o gece…

İnsan bazen acısını insan... Devamını Gör

Her yük omzunda dağ sanırsın,
Meğer rüzgârmış, eser de gider.
Her geceyi sonsuz karanlık bilirsin,
Meğer sabahmış, doğar da gelir.

Ey gönül...
Canını her yaraya emanet etme.
Çünkü en derin acılar bile,
Zamanın dizinde sessizce diz çöker.

Ne bir gözyaşı ebedîdir,
Ne de bir tebessüm misafir.
Hayat, avuçta tutulan su gibidir;
Sıktıkça e... Devamını Gör

Bazı acılar sessiz gelir;
ne bir kapıyı çarpar gider,
ne de arkasında iz bırakır.
Sadece insanın içinden bir şey eksilir,
ve o eksiklik ömür boyu tamamlanmaz.

Sanki içimde bir dünya çöktü de,
tozu hâlâ nefesime karışıyor.
Her gülüşümün ardında saklı bir sızı var;
kimse görmüyor ama
ben her sabah yeniden onunla uyanıyorum.

İnsan en çok... Devamını Gör