Bir kadın kendisini nasıl kaybeder?
Bir anda mı?
Bir vedayla mı?
Büyük bir acıyla mı?
Belki de hiçbiriyle...
Belki insan kendisini, her gün biraz daha erteleyerek kaybeder.
Önce kendi isteklerinden vazgeçer.
Sonra kendi sesini kısar.
Yorulduğunda susar.
Kırıldığında güçlü görünür.
Sevdiğinde kendisinden verir.
Ve hayatını hep “sonra”ya b... Devamını Gör

Bu kitabın içinde adı geçmeyen ama izleri bulunan herkese...
Beni büyütenlere.
Beni değiştirenlere.
Beni sevindirenlere.
Beni kıranlara.
Bana sabretmeyi öğretenlere.
Bana sınır koymayı öğretenlere.
Bana kendimi sorgulatıp sonunda kendime döndürenlere...
Hepiniz bu hikâyenin bir yerindesiniz.
Ama en büyük teşekkürüm, yıllarca kendisini başk... Devamını Gör

Bu kitabı yazarken geçmişime çok kez baktım.
Bazı sayfalarda gülümsedim.
Bazılarında sustum.
Bazılarında gözlerim doldu.
Ama sonunda şunu fark ettim:
Ben aslında kendimi aramıyormuşum.
Kendime izin vermeyi öğreniyormuşum.
Kendim olmaya.
Yorulmaya.
Ağlamaya.
Sevmeye.
Özlemeye.
Hayal kurmaya.
Başlamaya.
Bırakmaya.
Affetmeye.
Ve yenide... Devamını Gör

Şimdi dönüp baktığımda yolun ne kadar uzun olduğunu görüyorum.
Ama en çok şunu görüyorum:
Ben hiçbir zaman tamamen kaybolmamışım.
Kendimi bıraktığım yerlerde bir parçam hep kalmış.
Çocukluğumda.
Gençliğimde.
Sevdiğim insanların yanında.
Anne olduğum günlerde.
Sustuğum cümlelerde.
Ağladığım gecelerde.
Babamı kaybettiğim o büyük boşluğun iç... Devamını Gör

Kendime döndüğümde başka bir Özge bulmadım.
Aynı kadını buldum.
Sadece daha yorgun.
Daha kırılmış.
Daha fazla şey yaşamış.
Ama hâlâ orada.
Beni bekliyordu.
Yıllarca başkalarının peşinden giderken arkamda bıraktığım kadın...
Kızmadı.
“Beni neden bu kadar beklettin?” demedi.
Sadece baktı.
Ve ben onun gözlerinde kendimi gördüm.
O gün anlad... Devamını Gör

Eskiden hayatın biraz sakinleşmesini beklerdim.
Çocuklar biraz büyüsün.
İşler biraz düzelsin.
Sorunlar bitsin.
İçim rahatlasın.
Sonra kendime zaman ayırırım.
Sonra yazarım.
Sonra hayallerime dönerim.
Sonra...
Ama hayatın “sonra”sı hiç bitmiyor.
Bir sorun çözülüyor, başka biri çıkıyor.
Bir sorumluluk bitiyor, başka biri başlıyor.
Bir dön... Devamını Gör

Geçmişimi değiştiremiyorum.
Bunu kabul etmek kolay olmadı.
Çünkü insan bazen geçmişe dönüp başka bir seçim yapmak istiyor.
Başka bir cümle.
Başka bir karar.
Başka bir zamanlama.
Ama hayat geri sarılmıyor.
Ben geçmişimi değiştiremem.
Ama geçmişime bakışımı değiştirebilirim.
Artık orada yalnızca hatalarımı görmüyorum.
Orada büyüdüğüm yıllar... Devamını Gör

Eskiden kendimde değiştirmek istediğim çok şey vardı.
Daha az hassas olmalıydım.
Daha az düşünmeliydim.
Daha az etkilenmeliydim.
Daha güçlü görünmeliydim.
Daha sakin olmalıydım.
Daha kontrollü.
Daha...
Sonra anladım.
Ben kendimi sürekli düzeltmeye çalışırken kendimle yaşamayı unutmuşum.
Artık kusurlarımı bir düşman gibi görmüyorum.
Ben b... Devamını Gör

Kırk yaş...
İnsan bu yaşa gelince hayatın bittiğini değil, aslında ne kadarının geçtiğini fark ediyor.
Çocukken kırk çok uzak gelirdi.
Şimdi dönüp baktığımda ne kadar hızlı geldiğini düşünüyorum.
Kırk bana yaşımı değil, zamanımı düşündürdü.
Artık her şeyi ertelemek istemiyorum.
“Bir gün yaparım.”
“Sonra giderim.”
“Sonra söylerim.”
“Sonra b... Devamını Gör

Çocuklarım bir gün bu kitabı okursa, beni yalnızca anneleri olarak görmelerini istemiyorum.
Bir kadın olduğumu da bilmelerini istiyorum.
Benim de korkularım olduğunu.
Benim de hayallerim olduğunu.
Benim de bazen ne yapacağını bilemediğimi.
Ama yine de devam ettiğimi.
Çünkü çocuklarımıza mükemmel bir hayat bırakamayız.
Onları bütün acılardan ... Devamını Gör

Hayır demek benim için çok zordu.
Çünkü hayır dediğimde insanların beni sevmeyeceğini düşünüyordum.
Birinin beklentisini karşılamadığımda kötü biri olacağımdan korkuyordum.
Sonra anladım:
Bir insanın benden vazgeçmemesi için kendimden vazgeçiyorsam, orada sevgi adına yaptığım şeyin içinde biraz korku da vardır.
Ben artık korkuyla “evet” demek ... Devamını Gör

Kendime çok kızdım.
Neden daha önce fark etmedim?
Neden sustum?
Neden izin verdim?
Neden kendimi bu kadar erteledim?
Neden bazı şeyleri görmezden geldim?
Sonra bir gün durdum.
Ve geçmişteki beni karşıma oturttum.
Onu bugünkü hâlimle yargılamadım.
Çünkü o, bugünkü beni bilmiyordu.
O kadın elindeki bilgiyle yaşamıştı.
Elindeki güçle.
Elin... Devamını Gör

Bir gün kendime çok basit ama çok ağır bir soru sordum:
“Ben gerçekten mutlu muyum?”
Cevap hemen gelmedi.
Çünkü insan alıştığı hayatı mutluluk zannedebiliyor.
Bir düzene alışıyorsun.
Bir sorumluluğa.
Bir sessizliğe.
Bir ilişki biçimine.
Bir davranışa.
Hatta bazen kendi mutsuzluğuna bile.
Çünkü tanıdığın acı, bilmediğin değişiklikten daha ... Devamını Gör

Yasın bir takvimi yok.
İnsanlar bazen bir süre sonra normale dönmeni bekliyor.
Ama yas normalin değişmesi.
Sen eski sen değilsin.
Dünya da artık aynı dünya değil.
Bazı şeylere eskisi kadar tepki vermiyorsun.
Bazı şeyler ise eskisinden çok daha fazla dokunuyor.
Birinin aramaması artık seni saatlerce üzmüyor belki.
Ama birinin babasından bahs... Devamını Gör

Keşke...
Yasın en ağır kelimesi.
İnsanın geçmişle pazarlık yapmasını sağlayan bir kelime.
Keşke daha çok arasaydım.
Keşke daha fazla yanında olsaydım.
Keşke daha çok söyleseydim.
Keşke...
Ama geçmiş pazarlık kabul etmiyor.
Ne kadar “keşke” dersen de olan değişmiyor.
Bir süre insan kendisini suçlayarak sevgisini kanıtladığını sanıyor.
“Eğe... Devamını Gör

Bazı tarihler takvimde bir gün olarak kalmaz.
İnsanın hayatını ikiye böler.
7 Temmuz benim için böyle bir tarih.
Öncesi var.
Sonrası var.
Babamın olduğu hayat.
Babamın olmadığı hayat.
Bir kaybın ertesi sabahı insanın dünyası aynı görünür.
Güneş doğar.
İnsanlar işe gider.
Telefonlar çalar.
Hayat devam eder.
Ama senin için hiçbir şey aynı... Devamını Gör

Bir babanın kızının hayatındaki yeri, yıllar geçtikçe küçülmüyor.
Sadece şekil değiştiriyor.
Çocukken elini tutuyorsun.
Büyüyünce sesini arıyorsun.
Kendi hayatını kurduğunda onun fikrini merak ediyorsun.
Anne olduğunda onun seni nasıl yetiştirdiğini başka bir gözle görüyorsun.
Ve sonra bir gün...
Onun artık telefonun diğer ucunda olmayacağın... Devamını Gör

İnsanın içinde söylemediği cümleler birikiyor.
Bazıları sevgi.
Bazıları öfke.
Bazıları pişmanlık.
Bazıları özür.
Bazıları teşekkür.
Ve bazıları yalnızca:
“Beni de biraz düşün.”
Ben çok sustum.
Bazen doğru zamanda konuşmadım.
Bazen söylemem gerekeni daha sonra söyleyeceğimi düşündüm.
Ama sonra başka bir gün geldi.
Sonra başka bir mesele.... Devamını Gör

“Sen güçlüsün.”
Bu cümleyi çok duydum.
Bir süre sonra o cümleden korkmaya başladım.
Çünkü güçlü olduğuna inanılan kadınların yorulmasına izin verilmiyor.
Sen güçlüsün.
Sen halledersin.
Sen dayanırsın.
Sen atlarsın.
Sen toparlarsın.
Ama kimse şunu sormuyor:
“Toparlarken içinden ne geçti?”
Ben de uzun süre anlatmadım.
Çünkü güçlü görünmek... Devamını Gör

Anne olduğumda hayatımın merkezi değişti.
Bir insanın sana tamamen bağlı olduğunu bilmek, tarif edilmesi zor bir sorumluluk.
O küçücük insanın gözlerinde kendini görmek...
Onun korkusunda kendi kalbinin sıkışması...
Mutluluğunda dünyayı unutmak...
Annelik bana sevgiyi öğretti.
Ama yalnızca sevgiyi değil, korkuyu da öğretti.
Çünkü insan birin... Devamını Gör