“Bir Kitaptan Çok Daha Fazlası…”

Bu benim için bir kitap değil… sizlerin emeğiyle, özeniyle ve hassasiyetiyle bir kalbin yeniden hissedilir hale gelmiş hâli. Elime aldığım an anladım ki ben sadece sayfaları çevirmeyeceğim… ben babamla yeniden karşılaşacağım.
Her satırda on... Devamını Gör

BU HİKÂYE BENİM AMA BELKİ SENİN DE
Eğer bu kitabı okurken bir yerinde durduysan…
eğer bir cümle sana fazla dokunduysa…
Biliyorum.
Bu sadece benim hikâyem değil.
Bir yerlerde senin de hikâyen var.
Sessiz.
Saklı.
Anlatılmamış.
Ama gerçek.
Ben yazdım.
Çünkü içimde durmuyordu artık.
Sen okudun.
Belki de içindeki bir şeyi fark ettin.
Ve be... Devamını Gör

BENİ BIRAKIP GİTMEDİ HİÇBİR ŞEY, BEN ONLARLA YAŞAMAYI ÖĞRENDİM
İnsan şunu sanıyor:
Bir gün her şey bitecek.
Acı bitecek.
Hatıralar bitecek.
İçindeki ağırlık yok olacak.
Ama olmuyor.
Hiçbir şey gerçekten bitmiyor.
Sadece sen…
onunla yaşamayı öğreniyorsun.
Ben de öğrendim.
Zorla değil.
İstemeden değil.
Mecburen.
Bazı sabahlar hâlâ aynı ... Devamını Gör

BUGÜN
Bugün hâlâ bazı şeyler acıtıyor.
Bazı anlar geliyor.
Sessizce.
Hiç haber vermeden.
Ama artık beni yere düşürmüyorlar.
Sadece durup nefes alıyorum.
Ve geçmesini bekliyorum.
Artık kendimden kaçmıyorum.
Kendime bağırmıyorum.
Sadece dinliyorum.
Çünkü anladım:
Ben düşmanım değilim.
Ben sadece… çok yorulmuşum.
Ve yorulmak… suç değilmi... Devamını Gör

YENİDEN DOĞMAK GİBİ DEĞİL, SIFIRDAN BAŞLAMAK GİBİ
İnsan “iyileşiyorum” demiyor aslında.
Bir gün sadece… daha az acıyor.
Sonra bir gün… biraz daha nefes alabiliyorsun.
Sonra fark ediyorsun:
Acı gitmemiş.
Sadece sesi kısılmış.
Ben de öyle fark ettim.
Bir sabah uyandım.
Aynı odam.
Aynı hayat.
Aynı ben…
Ama içimde çok küçük bir fark vardı.
... Devamını Gör

İÇ SAVAŞ
Ben en çok kendimle savaştım.
Bunu kimse bilmedi.
Dışarıdan bakınca hayat devam ediyordu.
İçerideyse… her gün bir şeyler yıkılıyordu.
Sessizce.
Gürültüsüz.
Ama çok büyük bir yıkım.
Kendime kızdım önce.
“Neden böyle hissediyorsun?” dedim.
“Neden geçmiyor?” dedim.
“Neden herkes gibi olamıyorsun?”
Ama ben cevap veremedim.
Çünkü b... Devamını Gör

KAYBETMEK
İnsan kaybettiğini ilk anda anlamıyor.
Bir şey oluyor…
Bir cümle yarım kalıyor…
Bir kapı kapanıyor…
Ama beynin kabul etmiyor.
“Yok canım” diyorsun.
“Yanlış anlamışımdır” diyorsun.
“Birazdan düzelir” diyorsun.
Ama hiçbir şey düzelmiyor.
Sadece hayat devam ediyor.
Ve sen…
içinde bir yerde kalıyorsun.
Ben de öyle kaldım.
Bir gü... Devamını Gör

SESSİZLİĞİMİN İÇİNDE KAYBOLDUM
Bir süre sonra konuşmamaya alışıyorsun.
Önce zor geliyor…
İçinde bir şeyler bağırıyor, anlatmak istiyorsun…
Ama sonra susuyorsun.
Bir kere susunca…
Devamı daha kolay oluyor.
Ben de öyle yaptım.
Anlatmadım.
Açmadım içimi.
Kimseye yük olmak istemedim.
Zaten kimsenin gerçekten dinleyeceğine de inanmadım.
Çünk... Devamını Gör

KIRILDIĞIM ANI HATIRLIYORUM
Bazı anlar vardır…
Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, içinden çıkamazsın.
Benim de öyle bir anım var.
Unuttum sandım.
Üstünü kapattım sandım.
Ama insan bazı şeyleri unutmaz… sadece susturur.
Ve o susturduğu şey…
Bir gün hiç beklemediğin anda yeniden konuşur.
Benimki öyle oldu.
Bir anda değil…
Yine yavaş ... Devamını Gör

KIRILDIĞIM YERDEN BAŞLIYORUM
Ben ne zaman bu kadar yoruldum, bilmiyorum.
Hani insanın bir günü olur… her şey üst üste gelir derler ya…
Benim öyle bir günüm olmadı.
Benimkisi yavaş yavaş oldu.
Sessizce.
Kimse fark etmeden.
İçimde bir şey eksildi önce.
Adını koyamadım.
Kimseye anlatamadım.
Zaten anlatsam da kimse anlamazdı.
Çünkü dışarıdan... Devamını Gör

Ve en sonunda şunu kabul ettim baba…
Bu özlem bitmeyecek.
Ne zaman geçecek diye beklemeyi bıraktım. Artık sadece bu duyguyla yaşamayı öğreniyorum. Kalbimde senin için açılmış bir oda var ve o odanın kapısı hiçbir zaman kapanmayacak. İçimde hep yaşayacaksın. Belki fiziksel olarak yanımda değilsin ama ruhun, sevgin, kokun, varlığın hep benimle. Sen... Devamını Gör

Gökyüzüne her baktığımda bir dua yükseliyor içimden.
“Allah’ım onu güzel yerde tut…”
Çünkü sen dünyada çok yoruldun baba. Çok çabaladın, çok mücadele ettin. Hayatın yükünü ömrün boyunca sırtında taşıdın. Belki bu yüzden kalbim acısa da bir yanım huzur bulmanı istiyor. Ama kabul etmesi zor olan şey şu; ben sensiz yapamıyorum. Dualarım senin için, ... Devamını Gör

Sensiz büyümek ne demekmiş anladım baba.
Güçlü görünmeye çalışırken içten içe yıkılmak…
Gülümserken bile gözlerinin dolması…
Bir şey başardığında gurur duyacağını bilip ama bunu göremeyeceğini düşünmek…
İnsanın elini en çok böyle titretiyormuş.
Ben büyüyorum belki ama içimdeki eksik hiç büyümüyor. Hep aynı acıda kalıyor. Hep aynı yerde kanıyor... Devamını Gör

Bazen bir koku geliyor burnuma, sanki sen oradaymışsın gibi irkiliyorum.
Bazen bir kelime duyuyorum, sesin aklıma geliyor.
Bazen bir anı geliyor gözümün önüne, kalbim paramparça oluyor.
Hatıraların bir film gibi dönüyor zihnimde. Güzel ama acı… Sıcak ama yakıcı… İnsanın sevdiğini hatırlaması bile canını yakar mı? Yakıyor baba… Çünkü o hatıraları... Devamını Gör

Herkesin hayatı kaldığı yerden devam ediyor.
İnsanlar gülüyor, evleniyor, çocuk sahibi oluyor, kahkahalar atıyor.
Hayat hızla akıyor…
Ama ben bazen aynı noktada takılı kalmış gibi hissediyorum. Sanki zaman benim için orada durdu. Senin gittiğin gün dondu içimde dünya. Ne kadar ileri gitmeye çalışsam bile bir yanım hep o günün acısında kalıyor. Ç... Devamını Gör

Herkesin gözünde güçlü görünmek zorundayım baba…
“Dayanırsın”, “alışırsın”, “zamanla geçer” diyorlar. Kimse bilmiyor ki ben geceleri gizli gizli ağlıyorum. Kimse görmesin diye, kimse üzülmesin diye içime akıtıyorum gözyaşlarımı. Çünkü senin evladın olduğum için güçlü olmam gerektiğini hissediyorum. Ama güçlü olmak sandıkları kadar kolay değil. Baz... Devamını Gör

Biliyor musun baba, en çok söyleyemediğim sözler yakıyor canımı.
Belki küstüğüm günler oldu, belki içine attığım kırgınlıklarım… Belki “nasılsa var, nasılsa hep olacak” diye ertelediğim teşekkürlerim… Şimdi hiçbirini söyleyemiyorum. Dilimde düğümlenmiş cümleler var. Keşke diyerek yaşamak çok ağırmış. Keşke daha çok sarılsaydım, keşke daha çok güls... Devamını Gör

Mezarının başına her geldiğimde, toprağa dokunurken elim titriyor baba…
Sanki her dokunuşumda kalbim biraz daha parçalanıyor. Bu kadar ağır mı olur bir taş? Bu kadar zor mu olur bir isim yazılıp altına bir tarih sığdırmak? Bir insan nasıl olur da bir mermer parçasına sığdırılır? Kabul edemiyorum. Orada yatan sadece bedenin belki ama benim için ora... Devamını Gör

Bazen bağırmak istiyorum baba…
Gökyüzüne, toprağa, kadere… “Neden?” diye sormak istiyorum.
Neden erken? Neden yarım? Neden böyle acımasız?
Ama hiçbir cevap gelmiyor.
Sadece sessizlik…
Sadece içimde büyüyen bir çığlık…
Sen gidince içimde kocaman bir boşluk oluştu. Doldurmaya çalışsam da dolmuyor. Herkes “zaman geçer” diyor ama bilmiyorlar; zam... Devamını Gör

Baba…
İnsan büyüdükçe çocukluğunu kaybedermiş ya, ben sen gidince anladım. Sanki bir anda bütün dünyayla baş başa kaldım. En büyük dayanağımın yokluğuyla yüzleşmek zorunda kaldım. Sokaklardan geçerken her köşede seni gördüm, her kalabalığın içinde yokluğunu hissettim. İnsan babasını kaybedince sadece sevdiğini değil, güvenini de kaybediyormuş. Ben... Devamını Gör