11. BÖLÜM
YASIN İÇİNDEN GEÇERKEN

Yasın bir takvimi yok.
İnsanlar bazen bir süre sonra normale dönmeni bekliyor.
Ama yas normalin değişmesi.
Sen eski sen değilsin.
Dünya da artık aynı dünya değil.
Bazı şeylere eskisi kadar tepki vermiyorsun.
Bazı şeyler ise eskisinden çok daha fazla dokunuyor.
Birinin aramaması artık seni saatlerce üzmüyor belki.
Ama birinin babasından bahsetmesi boğazında bir düğüm oluşturabiliyor.
Bir şarkı.
Bir fotoğraf.
Bir tarih.
Bir cümle.
İnsanların anlamadığı şey şu:
Yas bazen hiç beklemediğin yerde gelir.
Ve geldiğinde ona:
“Şimdi sırası değil.”
diyemezsin.
Ben de öğrendim.
Acıyı kovalamak yerine onun yanından geçmeyi.
O geldiğinde kendime kızmamayı.
Özlediğimde özlememe izin vermeyi.
Ağladığımda bunu başarısızlık saymamayı.
Çünkü yas, sevginin karanlık tarafı değil.
Sevginin geride bıraktığı iz.
Ben artık bu izi taşımaktan utanmıyorum.