13. BÖLÜM
KENDİME KIZMAYI BIRAKTIĞIM GÜN

Kendime çok kızdım.
Neden daha önce fark etmedim?
Neden sustum?
Neden izin verdim?
Neden kendimi bu kadar erteledim?
Neden bazı şeyleri görmezden geldim?
Sonra bir gün durdum.
Ve geçmişteki beni karşıma oturttum.
Onu bugünkü hâlimle yargılamadım.
Çünkü o, bugünkü beni bilmiyordu.
O kadın elindeki bilgiyle yaşamıştı.
Elindeki güçle.
Elindeki korkularla.
Elindeki imkânlarla.
Belki yanlış kararlar vermişti.
Ama o kararları verirken kötü biri değildi.
Sadece insan idi.
Bunu kabul ettiğim gün içimde bir şey değişti.
Kendime kızmak yerine kendimi anlamaya başladım.
Çünkü insan geçmişini döverek iyileşemiyor.
Kendisine şefkat göstermesi gerekiyor.
Ben geçmişteki kendime sarıldım.
Ve ilk kez ona:
“Senin de canın yandı, biliyorum.”
dedim.
Sonra:
“Artık seni ben koruyacağım.”
dedim.
Bu cümleyi kendime söylemek hayatımın en önemli sözlerinden biri oldu.
Çünkü yıllarca başkalarını korumaya çalışmıştım.
İlk kez kendimi de korumaya karar verdim.