15/07/2013

Dün tam da seni unutup hayatıma dönebilmiş olmanın verdiği sahte gülümsemeye inanıyordum. Uzun süredir seni düşünmemiş olmanın verdiği garip huzura alışıyordum. Sonunda dışarı çıkabilmiş insanların yüzlerine seni ararca bakmamıştım. Anneme, kardeşime, babama o kadar zaman sonra tekrar kendime geldiğimi göstermiştim.

Nereye kadar? Senin aptal kuzeninle tekrar konuşana kadar mı? Aylarca konuştuğum, kim olduğumu bilmezken bana gülümseyip beni sen konusunda teselli eden kuzenin bugün seni ilk kez ona sorunca maskesini düşürüp de gözlerime baka baka sırtımdan bıçaklayana kadar mı?

Sahte mutluluğumu da kaybettim. Sabahki konuşmadan sonra yüzümde hiçbir duygu yok. Beni hiç böyle gördün mü? Sürekli sırıtan beni? Ya da senin gittiğine inanınca gözlerinin önünde ağlayan beni? Hiç dugusuz olmadım değil mi? Bugüne kadar. Hiç.