15. BÖLÜM
ÇOCUKLARIMA BIRAKMAK İSTEDİĞİM KADIN

Çocuklarım bir gün bu kitabı okursa, beni yalnızca anneleri olarak görmelerini istemiyorum.
Bir kadın olduğumu da bilmelerini istiyorum.
Benim de korkularım olduğunu.
Benim de hayallerim olduğunu.
Benim de bazen ne yapacağını bilemediğimi.
Ama yine de devam ettiğimi.
Çünkü çocuklarımıza mükemmel bir hayat bırakamayız.
Onları bütün acılardan koruyamayız.
Onların yerine karar veremeyiz.
Ama onlara kendilerini sevmeyi öğretebiliriz.
Benim bırakmak istediğim en büyük miras bu.
Kendilerini bir başkasının sevgisine göre ölçmemeleri.
Birinin gitmesinin onların değerini azaltmadığını bilmeleri.
Bir hata yaptıklarında kendilerinden nefret etmemeleri.
Sevdiklerinde bunu göstermekten korkmamaları.
Üzüldüklerinde ağlamaları.
Korktuklarında yardım istemeleri.
Ve hayatın bir yerinde kendilerini kaybederlerse, geri dönmekten utanmamaları.
Belki çocuklarım benim bütün hayatımı bilmeyecek.
Belki bazı yaralarımı hiç görmeyecekler.
Ama bir şeyi bilmelerini istiyorum:
Ben onları severken kendimi de bulmayı öğrendim.
Ve onları sevmenin en güzel yollarından birinin, kendime de iyi davranmak olduğunu anladım.