17. BÖLÜM
EKSİKLERİMLE

Eskiden kendimde değiştirmek istediğim çok şey vardı.
Daha az hassas olmalıydım.
Daha az düşünmeliydim.
Daha az etkilenmeliydim.
Daha güçlü görünmeliydim.
Daha sakin olmalıydım.
Daha kontrollü.
Daha...
Sonra anladım.
Ben kendimi sürekli düzeltmeye çalışırken kendimle yaşamayı unutmuşum.
Artık kusurlarımı bir düşman gibi görmüyorum.
Ben bazen fazla düşünüyorum.
Bazen bir sözü günlerce taşıyorum.
Bazen geçmişe gereğinden fazla dönüyorum.
Bazen çok seviyorum.
Bazen çok özlüyorum.
Bazen kendime gelmem zaman alıyor.
Ama bütün bunlar beni eksik yapmıyor.
Beni insan yapıyor.
Kendimi sevmenin, kendimde değiştirmek istediğim her şeyi değiştirmek olmadığını öğrendim.
Bazen kendini sevmek:
“Ben buyum ve kendimi yine de bırakmayacağım.”
diyebilmek.
Ben artık kendimi iyi günlerimde değil, zor günlerimde de bırakmamaya çalışıyorum.
Çünkü insanın kendisine en çok ihtiyacı olduğu zaman, kendisiyle mücadele ettiği zamandır.
Ben artık o günlerde kendimin karşısında değil, yanında duracağım.