Geçmişimi değiştiremiyorum.
Bunu kabul etmek kolay olmadı.
Çünkü insan bazen geçmişe dönüp başka bir seçim yapmak istiyor.
Başka bir cümle.
Başka bir karar.
Başka bir zamanlama.
Ama hayat geri sarılmıyor.
Ben geçmişimi değiştiremem.
Ama geçmişime bakışımı değiştirebilirim.
Artık orada yalnızca hatalarımı görmüyorum.
Orada büyüdüğüm yılları görüyorum.
Sevdiğim insanları.
Çocukluğumu.
Gençliğimi.
Ailemi.
Babamı.
Bugünkü beni oluşturan bütün parçaları.
Bazıları güzel.
Bazıları acı.
Bazıları keşke.
Ama hepsi benim.
Geçmişimi reddedersem kendimin bir kısmını da reddetmiş olurum.
Bu yüzden artık geçmişimle kavga etmiyorum.
Onu olduğu yerde bırakıyorum.
Ne yüceltıyorum.
Ne inkâr ediyorum.
Sadece kabul ediyorum.
“Evet, bunlar oldu.”
“Evet, canım yandı.”
“Evet, bazı şeyleri yanlış yaptım.”
“Evet, bazı şeyleri değiştiremezsin.”
“Ama hâlâ buradasın.”
İşte en önemli cümle buydu.
Hâlâ buradayım.