6 ŞUBAT

6 Şubat depremi”, bir depremden fazlasıydı. Enkaz altında kalan sadece bedenler olmadı. Dışarı da çaresizce feryat figan yardım bekleyen, yakınını kendi kurtulduğuna dahi sevinemeden kaybeden binlerce insanın ruhu da, o enkazın altında kaldı.
3 yıldır enkaz altındayız. Daha önce 17 Ağustos depreminde de kalmıştık. Alınmayan önlemler, işbilmezlerin yüzünden insan hayatına mâl olan ihmalkârlıklar onları kopardı bizlerden. Tüm Türkiye şahit oldu. Uzaktan değil! yakından. Çünkü kalbimizde hissettik acıyı. Cep telefonlarından çekilen görüntüler yaşanan vehameti en taze ve acı haliyle gösterdi hepimize. Elimizi uzatmak istedik uzatamadık. Sadece izledik. Bunun ağırlığı altında ülkece ezildik. Ama asıl sorumlu olanlar, kendini suçlu hissetmesi gerekenler hiç bunlar olmamış gibi rant peşinde koşmaya devam ettiler. Hâlâ da ediyorlar.
Biz ise acısını en derinden yaşamaya devam ediyoruz. Toplumsal travma yıl dönümlerinde daha tetikleyici oluyor.
Hâlâ önlemler alınmış değil. Devlet büyüklerinin “Güzel ülkemde böyle durumların yaşanmamasını temenni ederim” şeklinde mektupvari açıklamaları çok itici geliyor.
Yani diyorlar ki, tedbir değil, temenni bizden takdir Allah’tan.
Umarım bu niyetle hâlâ yoluna devam eden ve umursamayanlar kalp rahatlığı yerine kalp sıkışıklığı ile yaşamak zorunda kalırlar. Bakın ölmek demiyorum. Acı acı çeke çeke yaşamaktan bahsediyorum. O sıkışıklıkta, kurtulmayı beklerken ki çaresizliğin ve zor nefes almanın ne demek olduğunu ancak o haldeyken anlayacaklar çünkü… Bazen karma, başkasının eliyle değil, insanın kendi içinde yoğrulur. İyi ki de öyle olur. Benimde temennim bu yönde….