7. BÖLÜM
SÖYLEMEDİKLERİM

İnsanın içinde söylemediği cümleler birikiyor.
Bazıları sevgi.
Bazıları öfke.
Bazıları pişmanlık.
Bazıları özür.
Bazıları teşekkür.
Ve bazıları yalnızca:
“Beni de biraz düşün.”
Ben çok sustum.
Bazen doğru zamanda konuşmadım.
Bazen söylemem gerekeni daha sonra söyleyeceğimi düşündüm.
Ama sonra başka bir gün geldi.
Sonra başka bir mesele.
Sonra hayatın telaşı.
Ve bazı cümleler içimde kaldı.
İnsan söylemediği şeylerin ağırlığını hemen hissetmiyor.
Zaman geçiyor.
Hayat devam ediyor.
Ama o cümle içerde bir yerde yaşamaya devam ediyor.
Bazı cümleleri artık söyleyemeyeceğim insanlara söylemek istedim.
Bazılarına özür.
Bazılarına teşekkür.
Bazılarına sevgi.
Bazılarına da sadece veda.
Ama hayatın bir gerçeği var:
Her cümlenin muhatabına ulaşacağı bir zaman yok.
İşte bu yüzden artık sevgimi ertelemiyorum.
Birini seviyorsam söylemekten utanmıyorum.
Birini özlüyorsam bunu saklamıyorum.
Birine teşekkür etmek istiyorsam beklemiyorum.
Çünkü bazı kelimelerin değeri, zamanında söylenmelerinde.
Ve ben artık hayatımı “sonra söylerim” cümlesine emanet etmiyorum.