9. BÖLÜM
7 TEMMUZ

Bazı tarihler takvimde bir gün olarak kalmaz.
İnsanın hayatını ikiye böler.
7 Temmuz benim için böyle bir tarih.
Öncesi var.
Sonrası var.
Babamın olduğu hayat.
Babamın olmadığı hayat.
Bir kaybın ertesi sabahı insanın dünyası aynı görünür.
Güneş doğar.
İnsanlar işe gider.
Telefonlar çalar.
Hayat devam eder.
Ama senin için hiçbir şey aynı değildir.
Dışarıdaki dünya devam ederken içindeki dünya durmuş gibidir.
Sonra zaman geçer.
Bir hafta.
Bir ay.
Bir yıl.
Ve insanın en zor öğrendiği şeylerden biri gelir:
Hayat, sen hazır olsan da olmasan da devam eder.
Başta buna kızıyorsun.
Sonra alışıyorsun.
Sonra bir gün gülüyorsun.
Ve gülmenin suçluluk yaratabileceğini fark ediyorsun.
“Ben nasıl gülebiliyorum?”
diye soruyorsun.
Sonra anlıyorsun:
Sevdiğin insanın ölümü, senin hayatının da bitmesi demek değil.
Yaşamak onu unutmak değil.
Mutlu olmak ona ihanet etmek değil.
Gülmek sevgisizlik değil.
Tam tersine.
Bazen hayata devam etmek, kaybettiğin insana duyduğun sevginin başka bir biçimi.
Ben artık babamı yalnızca öldüğü gün düşünmek istemiyorum.
Onu yaşadığı günlerle hatırlamak istiyorum.
Çünkü bir insanın hayatı son gününden ibaret değildir.
Babam da sonundan ibaret değil.
O benim hikâyemin içinde hâlâ var.
Ben onun kızı olarak yaşamaya devam ediyorum.