Bir gülü soldurmak için fırtına gerekmez, Bazen yanlış bir el, bir ömrü mahveder. Sevmenin kıymetini bilmeyen bir yüreğe, En güzel sevgiler bile ağır gelir, tükenir.
Acemi bahçıvan gülün dilinden anlamaz, Ne zaman su ister, ne zaman güneş, bilmez. Sevgi emek ister, gönül incelik ister, Bilmeden dokunan eller, en güzel çiçeği soldurur.
Sevmeyi bilen, yüreğini ortaya koyar, Bir tebessüm uğruna nice geceler uykusuz kalır. Sevmeyi bilmeyen, sevgiyi sıradan sanır, Biri ömrünü verirken, diğeri ardına bakmadan ayrılır.
Ne acıdır, bir gönlün başka bir gönülde yanması, Birinin yuva bildiği yerde ötekinin misafir kalması. Biri her kırgınlığı sevgisiyle onarmaya çalışırken, Diğeri bir çift sözle bütün hayalleri yıkması.
Gülün suçu neydi, bahçıvan yanlışsa? Bir kalbin suçu neydi, sevdiği vefasızsa? Her solan çiçek mevsiminden kaybetmez rengini, Bazen onu solduran, en yakınında duranlardır aslında.
İnsan sevdiğinin kıymetini bilmeli, Her gönül aynı sabırla beklemez, bunu görmeli. Çünkü sevgi, hoyrat ellere bırakılacak bir emanet değil, Bir kez kırılan kalp, her baharda yeniden yeşermeyebilir.
Ben artık her bahçıvana emanet etmem gülümü, Her gülümseyene açmam yüreğimin kapısını. Çünkü öğrendim; sevgi yalnızca sevmek değildir, Bir çiçeği yaşatmak için önce onun dilini bilmektir.
Ey gönül, her seven sevmeyi bilmez, Her güzel sözün ardında gerçek bir yürek bulunmaz. Kimi bir ömrü güzelleştirmek için gelir dünyana, Kimi de en güzel baharını yaşatmadan soldurur.
Çünkü bazı güller dikeninden değil, Kendisine dokunan acemi ellerden kanar. Ve bazı insanlar sevmeyi bildikleri için değil, Sevmeyi bilmeyenlere gönül verdikleri için kaybederler.