Acım Yalnız Oturdu

Üzülünce insan kime gider bilmem,
Ben kendime vardım, kapım kapalıydı.
Ne bir omuz vardı başımı koyacak,
Ne de sesime dönen bir tanıdık kaldı.

Kalabalıklar içinden geçtim yıllarca,
Herkes vardı da kimse yoktu aslında.
Gülüşler paylaşıldı, sofralar kuruldu,
Ama acım hep yalnız oturdu masamda.

Meğer insan en çok düşünce anlarmış,
Kimin el, kimin gölge olduğunu.
İyi günümde yanımda duranların,
Kötü günümde sustuğunu.

Şimdi öğrendim; bazen kimsen olmaz,
Ve bu eksiklik seni büyütür sessizce.
Yaralarını kendi ellerin sararsın,
Geceyi sabaha çevirirsin tek başına ince ince.

Ben az önce kimsesizliğimi fark ettim,
Ama yıkılmadım bu gerçekle.
Çünkü bazı yalnızlıklar ceza değil,
İnsanı kendine emanet eden bir öğüttür derinlikle.