Acının Son Bağı

Bazen iyileşmek istemez insan,
Çünkü bilir; kapanan her yara,
Bir hatıranın sesini de susturacaktır.
Acı giderse,
Sanki onu yaşatan son iz de silinecek sanır.

Oysa acı,
Gideni geri getirmez.
Sadece yokluğunu her gün yeniden hatırlatır.
Kalbin duvarına asılmış
Sessiz bir vedadır.

İnsan bazen gözyaşına tutunur,
Çünkü gözyaşı,
Sevdiğinin hâlâ içinde yaşadığına dair
Kendince kurduğu son cümledir.
Her damla,
"Unutmadım." diyen bir duadır.

Fakat zaman usulca fısıldar:
"Sevmek, acı çekmeye mahkûm olmak değildir.
Gerçek sevgi,
Yokluğunda bile güzelliğini koruyabilmektir."

Bir gün anlarsın...
İyileşmek, vazgeçmek değildir.
Hatıraları inkâr etmek hiç değildir.
İyileşmek;
Acıyı omzundan indirip,
Sevdayı yüreğinde taşımaya devam edebilmektir.

Çünkü bazı insanlar gider,
Ama bıraktıkları sevgi gitmez.
Acı zamanla diner,
Fakat gerçek sevgi,
Kalbin en sessiz köşesinde
Bir ömür dua gibi yaşamaya devam eder.