Ağır Gece

Gece iner, ay asılı kalır gökte,
Bir yorgunluk çöker usulca üstüme.
Söz geçmez artık içimdeki sesine,
Yük binmiş omzuma, kar yağmış düşüme.

Çok koştum, çok bekledim, çok sustum,
Her şeyi taşıdım, kimse bilmedi.
Yorgunluk yalnız bedenin değil ki,
Ruhum da dayanmaktan bir gün eğildi.

Gülüşlerin ardına sakladım hepsini,
"İyiyim" demek en kolay perdeydi.
Her "iyiyim"le biraz daha eksildim,
Meğer yorgunluk en çok susanı yerdi.

Bak, ay bile bulutlara sığınıyor,
Her gece tam olamıyor bazen.
Eksilip yeniden doğmayı bilir o,
Yorulan da yeniden doğar elbet, ben.

Vazgeçmek değil belki istediğim,
Sadece bir nefes, bir sessiz durak.
Yorgunluk yıkım değil, bir haber bu:
"Dinlen" diyor bana içimden bir yaprak.

Ağır gelen yük paylaşılınca hafifler,
Bir el uzanır karanlığın içinden.
Yalnız taşımak zorunda değilsin,
Sabah çıkar gelir en uzun geceden.

Ağlamak da bir dinlenme biçimidir,
Gözyaşı bir yaz yağmuru gibi yıkar.
Kurumuş dal bile umudunu saklar,
Bahar geç gelse de mutlaka çıkar.

Öyleyse bırak yükünü bir an olsun,
Vazgeçme, sadece yavaşla, dinlen.
Ay gibi eksilsen de her gece yeniden,
Doğarsın sabaha, ışığına inan sen.