Ağlamak ki zayıflık değildir,
Kalbin dile gelmeyen hâlidir.
İnsan bazen bir damla gözyaşında,
Ömrünün susturduğu cümleleri söyler.
Öyle anlar vardır ki kelimeler yetmez,
Ne anlatsan eksik, ne sussan tamam…
Gözlerden süzülen sessiz bir damla,
Bin cümleden daha ağırdır bazen.
Kimse bilmez içinde ne fırtınalar var,
Gülüşünün ardında kaç gece saklı.
İnsan en çok da anlatamadığında yorulur,
Çünkü bazı acıların tercümanı yoktur.
Ağla…
Bırak aksın içinden birikenler.
Her gözyaşı bir yenilgi değildir,
Bazısı insanın kendine dönüşüdür.
Unutma;
Kalbi olanın gözleri de konuşur.
Bazen bir damla yaş,
“Ben artık anlatacak gücü bulamıyorum” der.
Çünkü ağlamak,
Söyleyemediklerinin sessiz çığlığıdır.
Ve belki de en büyük zekâ,
Hangi acının sözle değil,
gözyaşıyla anlatılacağını bilmektir.