Ağlarken Bile

Senin yüzünden ağlarken bile seni istiyordum,
Acının bile senden gelmesi teselliydi bana.
Yarayı açan elin yine sen olunca,
Merhem diye adını sürüyordum kalbime usulca.

O kadar aşıktım ki sana,
Kırıldıkça daha çok sarılıyordum yokluğuna.
İnsan bazen sevdiğini değil,
Sevmenin kendisini bağlar ruhuna.

Gözyaşlarım senden şikâyet etmezdi,
Her damlası seni savunurdu içimde.
Herkes git derken sana,
Ben kal diyordum kendi kendime.

Meğer aşk sandığım şey,
Biraz sen, biraz bende eksiklikmiş.
Ben seni değil sadece,
Sende tamamlanmayı sevmişim.

Şimdi anlıyorum geciken sabahlarda,
Bazı sevdalar insanı büyütür acıyla.
Çünkü seni ağlayarak seven kalbim,
Beni en çok kendimden mahrum bırakmış aslında.