Alıştığın Acının Yokluğu

Anıları özlediğinde
bir dur ve kalbine sor…
Özlediğin gerçekten geçmiş mi,
yoksa hayal ettiğin kişi mi?

Çünkü zaman,
acıtan şeyleri yumuşatır bazen;
gözyaşını unutturur,
ihaneti sislerin ardına saklar.

Bir kahkahayı hatırlarsın,
ama o kahkahanın ardındaki yalanı değil.
Bir bakışı özlersin,
ama o bakışın senden nasıl döndüğünü unutursun.

Hatıralar seçicidir;
güzel olanı büyütür,
kırılan yerleri susturur.
Bu yüzden bazı vedalar
geri dönmek ister insana.

Ama sen…
özlem kapını çaldığında
yaralarını da misafir et.
Sana neler yaşattığını,
geceleri nasıl eksilttiğini,
güvenini nasıl parçaladığını hatırla.

Çünkü bazı insanlar
anı olarak güzeldir sadece;
hayata yeniden girerse
aynı acıyı tekrar yazar.

Ve bil ki
özlemek her zaman sevmek değildir…
Bazen sadece
alıştığın acının yokluğudur.