Aradaki Boşluk
İnsan, doğduğu günden beri öğretilir ki çabalamak erdemdir. Geceleri uykusuz geçirmek, elleri nasır tutmak, gözleri kan çanağı olana dek çalışmak... Bunlar övülen şeylerdir. Ve öyle de olmalıdır belki. Ama kimse söylemez ki çabalamak bir yoltur, varış değil.
Bazen en çok çabaladığımız anlarda, en büyük düşüşleri yaşarız. Elimizden gelenin en iyisini yaparız, hatta fazlasını. Ve yine de olmaz. İşte tam o an, o sessiz, karanlık an, insan kendini sorgular: Yeterince mi çabaladım? Eksik mi kaldım?
Ama belki de sorulması gereken başka bir şeydir.
Belki de bazı şeylerin olması için sadece çabalamak yetmez. Belki de evrenin bir ritmi vardır, bizim acelemize uymayan. Belki de tohum, toprağın altında kendi zamanını bekler; ne daha erken, ne daha geç. Ve biz, o tohumun üstüne her gün eğilip "Büyü de artık" dedikçe, aslında ona nefes alacak alanı daraltırız.
Çaba, elimizde olanı vermektir. Kader ise, elimizde olmayana güvenmektir.
İkisi arasındaki o ince çizgi, belki de hayatın en zor sanatıdır. Tamamen çabalayıp, sonra tamamen bırakmak değil... Çabalarken, arada bir nefes alıp, "Belki de bu, benim için en iyisi olacak" diyebilmek. Çünkü bazen en güzel çiçekler, biz onları unuttuğumuzda, kendi halinde bıraktığımızda açar.
Kaderi güzel olan insan, sadece şanslı değildir. O, çabaladıktan sonra bırakmayı bilendir. Sonucu zorlamayan, ama yine de yolundan şaşmayan. Elini uzatır, ama kapanmaz avucuna. Umar, ama tükenmez umudunda.
Ve belki de en derin gerçek şudur: Kaderi güzel olan, kendi içinde güzel olan insandır. Çünkü o, çabanın kendisini bir ceza değil, bir armağan olarak görür. Ve kaderi de bir ceza değil, bir sır olarak kabul eder.
Çabalamakla olmaz, biraz da kaderi güzel olacak insanın...
Bu cümle, pes etmek değil. Tam tersine, en derin cesaret. Çabalamaya devam etmek, ama artık korkuyla değil, güvenle. Çünkü biliyor ki; yaptığının üstüne bir de güven koyarsan, evren sana kulak verir.
Ve bazen, en çok ihtiyacın olan şey, biraz daha sabırdır. Biraz daha sessizlik. Biraz daha "olur" demek.
Çünkü hayat, koşanların değil; koşarken de nefes alabilenlerindir.
