Araf'

Yoruldum.
Her şey yolundaymış gibi durmaktan. Mutluymuş gibi. İyiymiş gibi. En çok da gerçekten iyiymişim gibi davranmaktan. Bu yorgunluğun içinde bir korku var: eskiye dönmek. Eski alışkanlıkların sessizce geri gelmesi. Kapıyı çalmadan içeri girmeleri. Eskisi gibi olmamalıyım. Olamam. Ama bunu söylemek yetmiyor.

İyi hissetmek istiyorum. Olmuyor. İçimde bir şey eksik. Ne olduğunu bilmiyorum. Hoş bir eksiklik değil bu; yerini doldurabileceğim bir boşluk da değil. Bilmediğim bir şeyi nasıl tamamlar insan? Düşündükçe içim daralıyor, düşündükçe eksik büyüyor. Cevap aramak bile yorucu artık.

Gülümsüyorum. İstemeden. Sanki benden önce öğrenilmiş bir hareket bu. Saatlerce ağlasam, içimde birikenler taşsa, her şey dinecekmiş gibi geliyor. Ama olmuyor. Bir iki damla… sonra duruyorum. Durmam gerektiğini sanıyorum. Kendime izin vermiyorum. Ya da veremiyorum. Aradaki farkı bilmiyorum.

Herkes güçlü olmamı söylüyor. Umursamamamı. Hayatın bu kadar ağır alınacak bir şey olmadığını. Önceden ben de öyle düşünürdüm. Duygusal acıya yer açmazdım; üzerini başka şeylerle örterdim. Şimdi istemiyorum bunu. Geçmeyeceğini bilsem bile ağlamak istiyorum. Dağılmak istiyorum.

Gözlerimin ardında bir bekçi var sanki. Ne zaman serbest bırakılacağını bilmeden bekleyen. Tutsak. Kimseye anlatmak istemiyorum. Anlatmak, eksiltmek gibi geliyor. O yüzden tutuyorum kendimi. Çünkü ağlayan bir hâlimle kimse ne yapacağını bilemez. Ben de bilmiyorum. Güçlü durmak öğrenilmiş bir refleks artık; düşünmeden yapıyorum. Yorulduğumu bile fark etmeden.

Bir yerde durmam gerekiyor ama nereye bilmiyorum. İçimdeki sesler üst üste biniyor; hangisi bana ait, hangisi bana bırakılmış ayırt edemiyorum. Gözlerim yanıyor ama sebebi ışık değil. İçimde bir ağırlık var, aşağı çekiyor; yere değil, kendime. Bekliyorum. Kimsenin bilmediği bir yerde. Kimsenin gelmeyeceğini bilerek. Zaman akıyor, bir şey eksiliyor. Ben yerimdeyken.