Aşkın Dermanı Olmayan Derdi

Aşk öyle bir derttir ki, insana bulaştığında insanın içinden bir şeyleri söküp alır. Önce kalbin düzenini bozar; bildiğin tüm yolları karıştırır. Bir sabah uyanırsın ve anlarsın ki artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Çünkü aşk, insanın içine yerleşti mi sadece bir duygu olmaz; bir kader gibi yaşanır.

Gariptir… İnsan çoğu derdine çare arar. Acıdan kaçmak ister, yarasını sarmak ister, yükünü hafifletmek ister. Ama aşk başka bir şeydir. Aşkın acısı bile insana yabancı gelmez. İçini yaksa da, uykularını alsa da, kalbini darmadağın etse de insan yine de o derdi içinde saklamak ister. Çünkü o acının içinde yaşadığını hisseder.

Aşk, insanın en büyük zayıflığı gibi görünür ama aslında en büyük cesaretidir. Birine kalbini açmak, kırılmayı göze almak, kaybetmeyi bile bile sevmek… İşte bu yüzden aşkın yarası kapanmaz. Çünkü o yara aynı zamanda insanın en canlı yeridir.

Ve belki de bu yüzden, aşka yakalanan insan derman istemez. Çünkü bilir ki derman bulursa o yangın sönecek, o yangın sönerse kalbinin içindeki o eşsiz hikâye de bitecektir.

Bazı dertler iyileşmek için değildir.
Bazı dertler insanın içinde bir ömür taşımak içindir.

Aşk da işte tam olarak böyle bir derttir:
İnsanı yaralayan ama vazgeçilmesi mümkün olmayan bir hakikat.