Ayakta Bekleyen Vicdan

Hakkımı helal etmedim sana,
Çünkü beklemek benim alnıma yazıldı,
Sen geçerken durmadın bile,
Ben durdukça insan oldum.

Derler ki;
Hakkı yenmiş bir kalp affetmeden göçerse,
Ruh, cennetle cehennem arasında
Cehennemi seçecek kadar yanarmış.
Ben bu sözü masal sanmadım,
İçimde yaşadım.

Gözüm yolda kaldı,
Bir adım atarsın sandım,
Bir “geldim” dersin sandım.
Sen ise ayaküstü sevdin,
Ayaküstü unuttun,
Ayaküstü geçtin hayatımdan.

Ben beklerken eskidim,
Sen beklemeden kirlettin.
Ben susarak ağırlaştım,
Sen konuşarak hafifledin.

Şimdi adaletin sırası sende;
Ne diz çökmeni isterim,
Ne de af dilenişini.
Sadece bil istedim:
Ben gözüm yolda bekledim,
Sen ayaküstü bekle.