Ayakta Görünürüm

İçimde adı konmamış bir boşluk var,
Ne ağlatıyor beni, ne güldürüyor.
Sadece geceleri omzuma çöküp,
Sessizce kendimi sorgulatıyor.

Kalabalıklar içinde eksik bir sesim,
Aynalara baksam yabancı yüzüm.
Herkes tamam sanıyor dışarıdan beni,
Bir ben biliyorum ne kadar bölüğüm.

Değersizlik dedikleri şey bir uçurum,
İnsan düşerken bile ses çıkaramıyor.
El uzatan olsa tutunurum belki,
Ama kimse kırılanı fark etmiyor.

Oysa ben de severdim eskiden kendimi,
Bir gülüşüm vardı içten, habersiz.
Şimdi enkazından yürüyen bir şehir gibiyim,
Ayakta görünürüm, içim evsiz.

Belki bir gün geçer bu karanlık his,
Belki yeniden doğar içimde bahar.
Çünkü en derin geceyi yaşayan kalplerin,
Sabaha en çok yakışan yanı var.