“Babama Benzeyen Yanlarımı Yeni Yeni Anlıyorum”

İnsan büyürken fark etmiyor bazı şeyleri…
Bir bakışı, bir davranışı, bir iyiliği, bir merhameti…
Zannediyorsun ki sen öylesin.
Sen böyle yaratıldın, senin mizacın bu, sen zaten iyisin…
Ama sonra bir gün, bir kopuş, bir acı, bir gidiş…
Seni durduruyor.
Bir aynaya çeviriyor yüzünü.
Ve işte o gün anlıyorsun:
“Ben aslında babama benziyormuşum.”
Benim içimdeki yumuşaklık,
kimse bilmeden yaptığım yardımlar,
kimse görmeden tuttuğum eller,
kimse duymadan ettiğim dualar…
Hepsi babamın içime bıraktığı bir mirasmış.
Parayla ölçülmeyen, değeri hesaplanmayan, kıymeti ancak kalpte taşınan bir miras.
Babam merhametli bir adamdı.
Öyle ki bir karıncayı incitmemek için adımını bile incelikle atardı.
Bir lokması varsa ikiye böler, biriyle paylaşmadan yemezdi.
Yorgun olsa bile yüzünde hep o içten sıcaklık vardı.
Herkes onu “gariban” sanırdı…
Ama ben onun kalbinin dünyanın en zengin yeri olduğunu bilirdim.
İşte o zenginlik…
Bugün benim karakterimde yaşıyor.
Ben biri incinmesin diye susuyorsam…
Biri üzülmesin diye kendi içimi yakıyorsam…
Birine iyi gelebilmek için kendi yaramı saklıyorsam…
Bu tamamen ona benzemekmiş.
Onun iziymiş.
Onun terbiyesiymiş.
İnsan babasını kaybedince şöyle bir his geliyor:
“Sanki dünyadaki son dayanağım gitti.”
Ama sonra anlıyorsun…
Dayanak gitmiyor.
Dayanak sana dönüşüyor.
Çünkü o karakteri, o duruşu, o merhameti sen taşıyorsun.
Sen yürüdükçe o da yürümeye devam ediyor.
Bazen biri bana “çok merhametlisin” dediğinde…
İçimden sessizce “babam yüzünden” diyorum.
Çünkü ben o merhameti sonradan öğrenmedim.
Bana bırakıldı.
Miras gibi, emanet gibi, yüreğimin içine işlenmiş bir yazı gibi.
Babam, hayatta çok şey görmedi belki…
Zengin değildi, rahat değildi, fırsatları olmadı.
Ama adamlığını hiç bozmayan insanlar vardır ya…
Duruşu değişmeyen, kalbi kirlenmeyen, bakışı tertemiz kalan…
İşte benim babam öyleydi.
İnsanlar onu sıradan biri gibi görebilirdi…
Ama ben biliyorum:
O, kalbimdeki en büyük dağ kadar değerliydi.
Ben ona bakınca güç görürdüm, onur görürdüm, sabır görürdüm.
Ve şimdi…
Her adımda onun gibi olmaya çalışıyorum.
Onun gibi merhametli…
Onun gibi duru…
Onun gibi tertemiz…
Çünkü ben babamın kızıysam,
onun sesi içimde çınlıyorsa,
onun duaları hâlâ beni koruyorsa…
Bu, benim en büyük onurumdur.
Babam öldüğünde bedenini kaybettim…
Ama ruhunu, ahlakını, insanlığını, merhametini ödül gibi taşıyorum.
Ve biliyorum ki:
Bir gün karşılaştığımızda bana şunu diyecek:
“Benim güzel kızım…
Sen bu hayatta beni unutmadığın gibi, beni yaşattın da.
Sen benim bıraktığım insanlığı alnında bir taç gibi taşıdın.”