Babamın Gülüşü

Babam güldü mü…
Dünyanın tüm ışıkları sanki bir anda yanardı.
O kadar temiz, o kadar içten, o kadar “iyi” bir gülüşü vardı ki…
Sen “babaaaammm” diye uzattığında, yüzünde hep aynı o tatlı tebessüm olurdu.
Sanki o sesleniş senin değil, onun can damarıydı.
Biri ona “baba” dese bile içi titrerdi; sen “babaaaammm” dediğinde dünyası değişirdi.
Babamın gülüşü sakindi.
Bağırarak gülmezdi, kahkaha atmazdı.
Ama gözleri gülerdi…
O gözler var ya, dünyadaki en derin huzuru taşırdı.
Şimdi o gülüşü düşününce hem içim yanıyor, hem içim ısınıyor.
Bir gülüş ancak bu kadar özlenebilirdi…