Babam…
Basit şeyleri severdi ama o sadelik bile çok güzeldi.
Bir çay bardağını tutuşu vardı, sanki dünyayla barış imzalardı.
Sessizliği severdi; kalabalığı değil.
Yumuşak insanı severdi; kibiri değil.
İyi sözü severdi; kırıcı olanı değil.
Paylaşmayı severdi; biriktirmeyi değil.
Gariban bir adamdı belki…
Ama gönlü öyle zengindi ki, servet onun kalbiydi.
Dünyalarda evi olmasa da, yüreğinde dünyaları taşırdı.