Babamla Aynı Havayı Soluduğum Günler

Anılar… bazen bir koku olur, bazen bir ses, bazen bir gölge.
Babamla geçen her an, bugün içimde bir film gibi akıyor.
Onun yürüyüşü…
Sessizdi ama kararlı.
Ayağının yere basışı bile merhamet kokardı.
Sanki dünyaya zarar vermemek için adımlarını yumuşatırdı.
Onun bakışı…
Gözleri çok konuşurdu.
Az konuşan bir adamdı ama bir bakışı bin cümle ederdi.
Kızsam, üzülsem, içim daralsa… bir bakardı, dünya sakinleşirdi.
Onun kokusu…
O kadar tanıdık ki…
Bazen sokakta geçen bir adamın kokusu bile içime dokunuyor, anında gözlerim doluyor.
Çünkü babamın kokusu bir “güvende olma” hissiydi.
Onun sesi…
En çok özlediğim bu.
Bir insan sesini nasıl kaybeder bilmiyorum… ama yüreğimin bir köşesinde hâlâ duyuyorum:
“Gel kızım.”
Onun sofraları…
Bir tabak yemek değil…
Bir paylaşma hikâyesiydi.
Bir lokması varsa iki lokma sayardı.
Kendisi aç kalsa bile yanındakini doyururdu.
Dünyanın en güzel sofrası, babamın kalbiydi.