Bazi sabahlarda kalkip duruyorum söyle bi. Ne oldu bize diye düsünüyorum uzun uzun.. Son günleri hatirlayip agliyorum hickira hickira yavas yavas duruyorum.. Eski zamanlar geliyo aklima. Hani su soguk kis günlerinde sicacik ellerinle beni isitisini mesela ilk sarilmamizi veyada kötü oldugun zaman seni beklerken yazdigim siirleri.. Hic kavga etmezdik o zamanlar hic kizamazdik birbirmize.. Laflarin bazen o kadaar agir geliyo ki kaldiramiyorum. Biliyorum. Suana kadar hep yaninda oldum ama yaninda oldugum zamanlarda bile zarar verdim sana. Suclu oldugum sacmaladigim abarttigim yerler cok var farkindayim ama biliyor musun hicbir zaman bize zarar vermek istemedim.. Biziz sonucta. Biz.. Bu lafi duymayi o kadar bekledim ki korkuyorum. Kaybetmekten korkuyorum. Paylasmak istemiyorum artik seni.. Uzak kalmak istemiyorum senden. Aramiza birseyin girmesini istemiyorum. Benimsin biliyorum. Beni seviyorsun biliyorum. Kalbim benim biliyorum. Seninim sana aidim kalbin senin.. Ama ya birliktelik ? Nerde koptu ipler.. Cok mu sorun yapiyorum yoksa ben. Bu kadar korkmamalimiyim. Elimde degil ki herseyim.. Sana sarilmaktan uzak kalmak kalmak bile acitiyo canimi. Dayanamiyorum artik.. Ve birde her ne olursa olsun cok seviyorum seni birtanem cok seviyorum.. <3