BAZI VEDALAR GERİ DÖNMEZ

Unutma; hayatta her kaybedilen insan yeniden kazanılmaz. Her kırılan gönül, bir özürle iyileşmez, her kapanan kapı yeniden açılmaz. Çünkü insanın kalbi, defalarca kırılmayı kaldırsa da bir noktadan sonra yorulur. Ve o yorgunluk, ne anlatmakla geçer ne de beklemekle diner.

Bazen bir insanı kaybetmek, onun hayatından çıkmasıyla başlamaz, değerinin bilinmediği ilk anda başlar. Verdiği emeklerin görülmediği, fedakârlıklarının sıradan sayıldığı, sevgisinin alışkanlığa dönüştüğü yerde yavaş yavaş uzaklaşır insan.

Oysa insan dediğin, her zaman büyük şeyler beklemez. Biraz anlayış, biraz vefa, biraz da kalpten gelen samimiyet ister. Kendisine verilen değerin karşılığında aynı değeri görmek ister. Çünkü sevgi, yalnızca sözlerle değil, davranışlarla yaşatılır.

Şunu da bilmek gerekir ki bazı insanlar giderken aslında çoktan gitmiştir. Defalarca anlatmış, defalarca susmuş, defalarca bir şeylerin düzelmesini beklemiştir. Sonunda ise ne öfkesi kalmıştır ne de kendisini anlatacak gücü…

İşte o zaman veda eder insan. Ne bir hesap sormak ister ne de geçmişin kapısını yeniden aralamak. Çünkü anlamıştır ki bazı insanlar yokluğuyla değil, varlığıyla yorar insanı.

Hayatın en acı gerçeklerinden biri de şudur: Bir insanın kıymetini, onu kaybettikten sonra anlamak, çoğu zaman hiçbir şeyi değiştirmez. Çünkü zamanında gösterilmeyen sevgi, sonradan söylenen güzel sözlerle telafi edilemez.

Bu yüzden kimsenin sevgisini sınamayın, sabrını sonsuz sanmayın, fedakârlığını da mecburiyet olarak görmeyin. Çünkü bir gün sizi kaybetmekten korkan insan, kendisini kaybetmemek için gitmeyi seçebilir.

Unutma, bazı vedalar sevgisizlikten değil, defalarca değersiz hissettirilmiş bir kalbin artık kendisini korumak istemesinden doğar.

Gidenin ardından pişman olmak yerine, yanınızdayken kıymet bilin.
Çünkü bazı insanlar bir kez gider, ardından sadece hatıraları kalır.