Bekleyiş!

Bazen insan sadece bekler ve aslında beklemek garip bir duygu. Ne tamamen umutlu ne de tamamen umutsuz. Sanki iki duygu arasında asılı kalmış gibi… Ne o duyguya tutunabiliyor ne de tamamen bırakabiliyor.

Bazı geceler var; şehir sessizleşiyor, sokak lambaları ışıklarını kısıyor ama bir ev var ki camından ufak bir ışık sızıyor dışarıya. Koca bir sessizliğin içinde oturan bir insan, içindeki düşünceleri dışarı bırakıyor adeta. Gün içinde susturdukları gece olunca bir bir dökülüyor yanaklarından. Kafasında binlerce ses ona haykırıyor, o ise hangisine kulak vereceğini bilmeden akıtıyor gözyaşlarını.

Bekliyordu. Beklemenin insanın içine bu kadar yerleşeceğini bilmiyordu. Ona söylemek için biriktirdiği cümleler, asla söylenmeyeceğini bilerek içinde daha da ağırlaşıyordu. Belki söylese hiçbir şey değişmeyecek, belki de her şey başka bir yola girecekti.

Bilinmezliğin içinde koca bir bekleyiş. Sanki zaman akıp giderken kalbi bir yerde tıkanmış. Günler geçmiş, geceler birbirine karışmış ama aklı hâlâ o yakıcı kahve gözlerde kalmış. Sanki o gözler bir kez daha karşısına çıkarsa içindeki tüm cümleler bir anda anlamını bulacakmış gibi.

Cevabı bilmiyordu ve bunu yavaş yavaş fark etmeye başlamıştı. Belki beklediği şey bir gün gerçekten karşısına çıkmayacaktı, belki de o kapı hiç çalınmayacaktı. Ama yine de kalbinin bir köşesinde o küçük ihtimali yaşatıyordu. Çünkü bazen insan birini değil, onunla yaşayabileceği ihtimali özler.

İşte bu yüzden bekleyiş bitmiyordu. Zaman ilerliyor, günler birbirinin içine karışıyordu ama o duygu kalbinin bir köşesinde sessizce varlığını sürdürüyordu. Belki bir gün o kapı gerçekten çalınacaktı, belki de hiçbir zaman… Ama insan kalbinin içindeki o küçük ışığı tamamen söndüremiyor. Çünkü bazı bekleyişler birine kavuşmak için değil, kalbin vazgeçemediği bir ihtimali yaşatmak içindir.

Ve o artık biliyordu; bazı hikâyeler tamamlanmak için değil, insanın içinde derin bir iz bırakmak için yazılır.