Ben aşık olduğum adamı hiç görememiştim, bir sıralar hayatımda biri vardı isim vermek istemiyorum, istememek değil adını anmak istememek desek daha iyi olur sanırım, çok seviyoduk güya işte ben yanlız başıma seviyormuşum aslında, bir buçuk ay boyunca mutluyduk arada ayrılık oldu ama fazla sürmemişti son kez ayrıldığımız zaman benim dedem vefat etmişti, canımın acısı hayli büyüktü hiç bişey ondan daha acı olamaz dı olmadı da zaten, çok düşkündüm dedeme hani o pamuk gibi dedeler vardır ya benim dedem pek onlardan değil di, çok sertti ama içindeki sevgiyi anlamak isteyen anlardı çok çalışırdı çok güçlüydü benim dedem yıkılmazdı, torunu vefat ettikten 1 ay sonra doğucaktı yani ilk benden küçük olan kuzen, annem hep der ablanı severdi ama seni başka severdi çünkü ona benzerdin inadın inat dediğin dedik aynı dedene benziyorsun demişti gururdu benim için dedem gibi olabilmek işte tamda o gece 17 temmuz babamla dışardan geliyoduk annem aradı ağlıyodu babama noldu dediğimde deden vefat etmiş kızım demişti sokağın ortasında yere attım kendimi olmaz yalan diye babam kaldırdı eve giderken bayılmamak için babamın kollarını sıkıyordum, kapıda annemi beklemeye başladık beklerken komşuyla konuştum babam dedemin vefat ettiğini söyledi, annem geldi hala dedemin öldüğünü kabullenememişti, komşuda başınız sağolsun dediğinde annemde herşey koptu yalan yalan benim babam ölmedi diye bağırıyordu ben sadece bakıyordum anneme destek olmam gerekirken sadece izliyordum annemi elimden başka hiçbirşey gelmiyordu, kilitlenmiştim eve gittik annemin arkadaşları geldi bilet bulabilmek için her yolu denedik ertesi güne sabah 7 de uçak bileti bulduk dedemi bekletiyorlardı ben hala şakadır diyordum yoldayken salak gibiydim şakadır ya olmaz öyle şey diyordum 9 da erzurumdaydık 2 saatlik yolu 1 saatte gittik ve hınısa ulaştık ama dedem yoktu arabayla mezarının önünde indiğimizde dedim şaka olmalıydı bizi özlemişlerdi, o yüzden şakaydı bu dedem yaşıyordu şaka bu dedim ama dedem karşımda toprağın altında yatıyordu göremiyordum bile diz çöktüm sarıldım toprağına dede diye bağırdım bana ses vermedi yalvardım dayımlar geldi benı çıkarmaya çalıştılar başaramadılar en sonunda çıkardılar ayırdılar beni dedemden eve gittiğimde anneannem nenem yerlerdeydi koştum gittim dedem nerdee diye bağırdım anneannem bastı bağrına annem bayıldı ben sadece izliyordum ve ağlıyordum evde biri eksikti çok büyük boşluk vardı dedem yoktu sesi titreyen kara kızım deyip sarılan ihtiyar yoktu kabullenememiştim dedem geri dönecek diye 27 gün bekledim köyde, ama gelmedi her gün mezar başında yalvardım geri gel diye, ve 8 kere bayıldım mezarlıkta ve evde kafamı betona vurdum orda bi kedim vardı bahçemizde adı pamuktu dedeminmiş onu öyle besledim ki öyle sevdim ki hergün çıkardı dışarı geldiğinde üstü başı topraktı biliyorum dedemin yanına gidiyordu ben giderken de beni takip eder di sürekli neyse gelmedi geri dedem sanırım artık kabullenmek zorundaydım mecburiyetten yedirmiştim kendime deden yok artık melike diye, elimden gelen tek şey onun için dua etmek oluyordu, sonra ben bu durumdayken terk edildim o an çok acıttı canımı hem dedemi hem aşık olduğum adamı kaybetmiştim, canım çok yanıyordu ölüyordum belki de istanbula geldim işte, ilk gittiğim gibi dışarı çıktım ve karşımda onu buldum ölüyorum sandım ertesi günü buluştuk, çok iyiydi aşık olduğum adam oydu sanıyorudum fakat değilmiş, ondan sonra çok şey oldu ve 1 buçuk ay hiç buluşmadan birlikte olduğum adamla buluştuğum adamın aynı kişi olmadığını fark ettim, benim o bir buçuk ay mutlu olduğum adamın karakteri vardı insandı ve beni çok seviyordu istanbulda yüzyüze geldiğim insan ise tanımıyorum ortamdan bi çocuktu işte sadece gördüğümde canım yanıyordu o kadar ve bildiğim tek şey çok şerefsizdi ve kardeşimi seviyordu, bu acıyla daha fazla ne kadar yaşayabilirim diye düşünürken oldu bi kaç kez bişeyler daha, barıştık terk etti alışmıştım artık eskisi gibi acıtmıyordu, işte son kez bi kaç olay oldu olay demiyelim de, kandırıldım saf gibi düştüm bi kaç gün önce işte, mesaj attı barıştık, ama o değilmiş sanırım bu sefer pek yanmadı ya canım alıştım sanıyordum ama sanırım unutmuştum artık, şimdi içimdeki hisleri dile getiremiyorum, oda kendini bilmiyor zaten boş boş yanıyor işte ama sebebi kim bilmiyor, büyük bi ihtimalle dedesi için yanıp kavruluyor yüreğim ama alıştım artık gülümsüyorum içten mi bilmiyorum ama gülümsüyorum artık ve ayaktayım, dedemi unutmam asla ama, sanırım onu unuttum