Ben Hallederim

Bir kere olsun demedi kimse,
“Sen yoruldun, bırak biraz da ben taşırım.”
Omuzlarım alıştı sessizliğe,
Kalbim öğrendi kendiyle konuşmayı.

Düşen oldum, kalktım kimse görmeden,
Yıkılan oldum, içimde onardım kendimi.
Bir el beklemedim uzansın diye,
Kendi gölgemle yürümeyi seçtim.

Ama insan her şeyi tek başına taşırken
güçlenmiyor sadece…
Bir yerden sonra sessizleşiyor.

Yine de bir söz kaldı içimde:
Ne varsa içimde, ne kaldıysa geride,
Kimse gelmese de bu gece,
Ben yine kendimi bulurum…
Çünkü bazı yaralar,
iyileşmeyi başkasından değil,
kendi cesaretinden öğrenir.