Ben senin uykusuz kalmana dayanamazdım. Ben olsaydım uyuman gerektiğini söylerdim. Tamam çoğunlukla uyuya kalırdım ama hep seni düşünerek uyurdum. Hatta sen söylemiştin; seni senden çok düşünüyordum. Bu yüzden hakkında birçok şey biliyordum. Belki hiç hissedememiştin ama seni çok seviyordum. Seninleyken çok mutluydum. Kısa sürede mutluluğun nirvanasını sen tattırmıştın bana. Biraz fazla kısaydı. Belki de henüz doyamamıştım sana. Hissettiklerimi, söylemek istediklerimi henüz söyleyememiştim. Bunun için çok pişman olmuştum, hâlâ da pişmanım. Çok fırsatım vardı ama olmadı, söyleyemedim çünkü ben söyleyemeden sen gittin. Sen gittin, ben kaldım. Bende değişen bir şey yok. Sadece bazı şeyleri anladım. Mesela pek umrunda değilmişim ben, pek de sevmemişsin zaten. Yokluğun çok canımı sıkıyor. Artık bana sen değil şarkılar eşlik ediyor. Alışmak zorundayım buna. Yoksa daha çok acı çekerim ve acı çekmek hiç bana göre değil. Hadi hepsini bir geçeyim de çok merak ediyorum; mutlu musun özgür çocuk? Ben değilim, hiç değilim.