Bir gün biri sana, “Kimse sevemez benim kadar,” derse, Sakın o sözlerin gölgesinde kendini kaybetme. Ben sana öyle bir sevda bıraktım ki kalbinde, Benden sonra da sevilmeye hakkın var, unutma.
Ben seni kendime mahkûm etmek için sevmedim, Gidersen ardından kırgınlıkla bakmadım. Sevgi, “Benimsin” demek değildir hiçbir zaman, Ben seni özgür bırakacak kadar sevdim.
Bir gün başka eller tutarsa ellerini,
Başka bir yürek sararsa kırgın yerlerini,
Benden kalan sevgiyi suçlama sakın,
Belki ben öğrettim sana sevilmenin değerini.
Kimse sana sevgisini ölçü yapmasın,
“Bensiz yaşayamazsın” diyerek korkutmasın.
Gerçek sevda, insanı kendine esir etmez,
Sevdiğinin mutluluğuna gölge düşürmez.
Ben sana yarım kalmış bir aşk değil,
Kalbinde tamamlanacak bir umut bıraktım.
Beni hatırladığında acı değil,
“Bir zamanlar çok güzel sevilmiştim,” de istedim.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanın kendini yeniden bulması içindir.
Bazı insanlar hayatında kalmaz belki,
Ama bıraktığı sevgi ömür boyu senindir.
Bir gün biri senden gitmek isterse,
Ardından koşup sevgisini dilenme.
Seni gerçekten seven, kalmak için sebep bulur;
Sevgi varsa, insan gitmek için bahane aramaz.
Ve olur da biri sana,
“Seni benim kadar kimse sevemez,” derse,
Gülümse ve içinden sessizce söyle:
“Beni seven, beni kendine muhtaç etmez.”
Benim sana bıraktığım son söz budur;
Sevgiyi korkuyla birbirine karıştırma.
Çünkü gerçek aşk, kalbi küçültmez;
İnsana kendini yeniden sevdirecek kadar büyütür.