Bir de Böyle Bakın

Bugün de güne yine bir eşya metaforuyla başlayalım. Dün doğa yürüyüşü yaparken gözlüğümü kaybettim. Öğrendiğim teslimiyetle benim olan beni bulur deyip dönüş yolunda ararım nasıl olsa diyerek andaki huzurumun tadını çıkarmaya devam ettim. Bulamazsam da benle olan miladı dolmuştur, bahaneyle yenilemiş olurum diye de düşündüm :) Ve geri dönüşte düşürdüğüm yerde beni bekliyordu. Anlaşılan daha yolumuz var kendileriyle. Bu kaybedip bulma beni daha önce defalarca kaybedip bulduğum kulaklığıma götürdü. Yeni hayatıma başlamadan kısa bir süre önce kulaklığımın tekini kaybetmiştim. Kendimi kaybedip bulamadığım şehirde. Üzerinde durmadım elbet, tekiyle yolculuğumuza devam ediyoruz:) Ve şunu farkettim çiftini taktığımda çevreyle bağlantım daha çok kesiliyormuş aslında .Şimdi tek kullanırken gördüğüm kulağımın biri her ne kadar o an iç dünyamda kalsa da diğeriyle dışarıdaki bir kuş sesini, yoldan geçen bir arabayı, arkamdan bana seslenenleri de duymama yaradı. Demem o ki kayıplar dünyanın sonu değil, ya bir yenilenme fırsatı ya da yola yalnız devam edebilmenin huzur ve güveni :)