BİR GÜN HER ŞEYİN DEĞERİNİ ANLAYACAĞIZ
Miras deyince
neden aklımıza ilk önce evler, tarlalar, paralar geliyor?
Neden babadan kalan kardeşi
bir miras olarak görmüyoruz?
Oysa aynı evin içinde büyüdük.
Aynı sofrada ekmeği böldük.
Aynı babanın sesini duyduk.
Aynı annenin duasında yer aldık.
Aynı geçmişin çocukları olduk.
Sonra büyüdük…
Ve dünya bize,
“Kim ne alacak?” diye sormayı öğretti.
Biz de birbirimize
“Kim ne kadar hak ediyor?” diye bakmaya başladık.
Bir evin odalarını ölçtük,
bir tarlanın sınırlarını hesapladık,
paranın hesabını yaptık.
Ama hiç durup
“Kardeşimin gönlünü ne kadar kırdım?”
diye hesap yapmadık.
Ne acı…
Bir babanın yıllarca çalışıp biriktirdiği mal,
evlatları arasında bölüşülsün diye kalır.
Ama babanın asıl dileği çoğu zaman
malın bölünmesi değil,
evlatlarının birbirinden kopmamasıdır.
Bazen insan miras paylaşırken
aslında babasının bıraktığı en büyük mirası kaybeder.
Kardeşini…
Bir tarla için kardeşine küsen,
bir ev için kardeşini silen,
birkaç kuruş için yılların hatırını hiçe sayan insan
kazandığını zanneder.
Oysa kaybetmiştir.
Hem de parasını kaybetmekten çok daha büyük bir şeyi…
Kendi ailesini.
Çünkü para yeniden kazanılır.
Ev yeniden alınır.
Tarla yeniden satın alınır.
Ama çocukluğunun tanığı olan kardeşinle
kaybettiğin yılları satın alamazsın.
Bir gün yaşlanacağız.
Ellerimiz titremeye başlayacak.
Gözlerimiz eski günleri arayacak.
Babamızın sesini hatırlamak için
fotoğraflara bakacağız.
Ve belki o gün
yanımızda bir kardeşimizin olmasını isteyeceğiz.
Ama yıllar önce
birkaç parça dünya malı uğruna
onun kalbini kırmışsak…
İşte o zaman anlayacağız:
Biz malı paylaşırken
aslında kardeşliği kaybetmişiz.
Bu dünya bize ait değil.
Evlerimiz geçici,
tarlalarımız geçici,
paramız geçici,
makamımız geçici…
Hatta bedenimiz bile geçici.
Geriye ne kalacak?
Bir insanın kalbinde bıraktığın iz.
Bir annenin duasında adın.
Bir babanın evlatlarına bıraktığı hatıra.
Ve kardeşinin dilinden dökülen
“İyi ki vardı.”
İşte gerçek miras budur.
O yüzden kardeşinle arana
dünya malını koyma.
Bir avuç toprak için
bir ömürlük bağı yakma.
Çünkü gün gelecek
o toprağın altında hepimiz eşit olacağız.
Ne senin evin olacak,
ne onun tarlası…
Sadece yaptıkların kalacak.
Ve belki de en ağır hesap şu olacak:
“Babamdan kalan malları paylaşabildim ama
babamdan kalan kardeşimi neden koruyamadım?”
Unutma…
Baban sana bir ev bırakmışsa,
bir gün o ev yıkılabilir.
Bir tarla bırakmışsa,
bir gün elinden çıkabilir.
Para bırakmışsa,
bir gün tükenebilir.
Ama sana bir kardeş bırakmışsa…
Onu kaybetmenin telafisi yoktur.
Çünkü bazı mirasların tapusu olmaz.
Bazı servetlerin hesabı tutulmaz.
Bazı zenginlikler bankada değil,
aynı kanı taşıdığın insanın kalbindedir.
Bu kadar taptık dünya malına…
Bir gün anlayacağız ki
insanın en büyük fakirliği parasız kalmak değil,
kardeşsiz kalmaktır.
Ve belki o gün çok geç olacak…
Çünkü mezara götüremediğimiz mallar için
kardeşimizin kalbini kırmış olacağız.
Oysa babadan kalan en büyük miras,
bize düşen pay değil;
birbirimize emanet edilen kardeşlikti.
