Bir Kadın Tanıdım

Bir kadın tanıdım, kızıl saçlarında gün batımı saklı,
Her teli ayrı bir hikâye, her bakışı bir ömürlük anlamlı.
Sanki bütün renkler onun ruhunda yeniden doğmuş,
Dünya, onun varlığıyla kendi güzelliğini yeniden bulmuş.

Bir kadın tanıdım, güzelliği yüzüne sığmayan,
Bakınca gözleri değil, insanın ruhunu aydınlatan.
Öyle bir derinliği vardı ki anlatmaya kelimeler yetmez,
Onu herkes görebilirdi belki, ama herkes hissedemez.

Bir kadın tanıdım, benzeri ne dün vardı ne yarın olacak,
Varlığı bir ömre sığar mı, yoksa ömür ona mı dar kalacak?
Çünkü bazı güzellikler gözlerde başlar, kalpte tamamlanır,
Bazı insanlar tanınmaz yalnızca, ruhun en derinine kazınır.

Bir kadın tanıdım, sessizliğinde binlerce cümle taşıyan,
Bir bakışıyla insanın içindeki bütün fırtınaları susturan.
Ne dünyayı değiştirmekti derdi ne de kendini anlatmak,
O, yalnızca kendisiydi; bütün mesele de buydu zaten, farklı olmak.

Bir kadın tanıdım, bir adamın yorgun ruhuna değen,
Hayatın unutturduğu huzuru yeniden yüreğine eken.
Adam nice yüzler görmüştü, nice hikâyeler dinlemişti,
Ama ilk kez bir kadının yanında kendi ruhuna dönmüştü.

Bir kadın tanıdım, varlığıyla eksikleri tamamlamayan,
İnsana eksik olmadığını, yalnızca anlaşılmadığını hatırlatan.
Onun yanında insan başka biri olmaya ihtiyaç duymazdı,
Çünkü o, insanın sakladığı yanlarını bile incitmeden anlardı.

Bir kadın tanıdım, öyle kolay anlatılmazdı,
Bir şiirin dizelerine sığmaz, birkaç söze tamamlanmazdı.
Onu anlatmak için gökyüzünün bütün renklerini toplasan,
Yine bir yanı eksik kalırdı, hangi kelimeyi seçip yazsan.

Bir kadın tanıdım, kızıl saçları bir yana, ruhu bambaşka,
Güzelliği bakışta başlar, anlamı indikçe derinleşir aşka.
Çünkü saçlarının renginden önce içindeki ışık yakardı insanı,
Ve insan, onda gördükçe anlardı hayatın sakladığı güzelliği.

Bir kadın tanıdım, sahip olunacak değil, anlaşılacak,
Bir kalıba sığdırılmayacak, kendi hakikatiyle yaşanacak.
Çünkü onun kıymeti bir adamın onu sevmesinden büyük,
O, sevilmese de eşsiz; fark edilmese de başlı başına bir bütün.

Bir adam tanıdım, onunla anladı zamanın sırrını,
Bazı karşılaşmaların neden değiştirdiğini insanın yarınını.
Meğer huzur, birinin hayatına hükmetmesi değilmiş,
Birinin yanında kalbinin kendini savunmayı bırakmasıymış.

Ve o adam artık biliyor, her güzel şey aşk değildir,
Her yakınlık derinlik, her gülüş bir ömürlük iz değildir.
Ama bazı kadınlar vardır, bir kez dokunur insanın hayatına,
Sonra hiçbir güzellik eskisi gibi görünmez onların ardından.

Bir kadın tanıdım, belki kendisi bunun farkında bile değil,
Oysa onda gördüğüm güzellik, yalnızca gözle görülen değil.
Kızıl saçlarında renkleri, ruhunda huzuru buldum,
Ben bir kadın tanıdım; onda kendime bile anlatamadığım bir anlam buldum.

Çünkü bazı kadınlar güzel oldukları için unutulmaz,
İnsana unuttuğu duyguları yeniden yaşattıkları için unutulmaz.
Ve bazıları vardır; benzerini aramak bile beyhudedir,
Çünkü onların eşi benzeri yüzlerinde değil, ruhlarının derinliğindedir.