Bir Kere...

Derler ki insan bir kere severmiş. Belki de doğru olan, insanın sadece bir kere kendinden vazgeçecek kadar sevmesidir. Çünkü bazı insanlar hayatımıza uğrar, bazıları ise ömrümüze yerleşir.

Sen, takvimlerde kalan bir tarih değildin. Her mevsimde yeniden açan bir hatıraydın. Gittiğin gün bile yokluğun, varlığından daha çok konuştu içimde. Bazı ayrılıklar kapıyı kapatır; bazıları ise insanın içinde ömür boyu kapanmayan bir pencere bırakır.

Bir daha güldüm, bir daha sevdim, bir daha yürüdüm hayata. Ama hiçbir şey ilk kez kalbin titrediği an kadar gerçek olmadı. Çünkü ilk defa gerçekten sevdiğin insan, sana sevginin ne olduğunu değil; onsuz yaşamanın ne kadar zor olduğunu öğretir.

Belki yollarımız bir daha hiç kesişmeyecek. Belki adını bile sessizce içime gömeceğim. Ama bazı insanlar unutulmak için değil, insanın karakterine dönüşmek için gelir. Sen de öyle oldun.

Şimdi anlıyorum ki, gerçek sevgi sahip olmak değil; yıllar geçse de bir kalbe dua olabilmektir. Ve eğer bir gün biri bana, "Hayatında sadece bir kez yaşadığın en büyük mucize neydi?" diye sorarsa, hiç düşünmeden tek cümle kurarım:

"Benim bir kerem... Sen oldun."