Bir Olmak Çok Mu Geldi?

Karşına çıkarken niyetim yara olmak değildi,
Ben sadece omzunda duran huzur olmak istedim…
Bir “biz” kurulsun diye geldim,
Savaşmaya değil, aynı kalpte susmaya geldim.

Ama sen,
Sevilmeyi bile yük saydın bana.
Sanki bir insanın içten kalması suçmuş gibi,
Kalbimi avuçlarında yargıladın sessizce.

Oysa ben;
Ne eksiltmeye geldim hayatını,
Ne de canını acıtmaya…
Birlikte aynı göğe bakabilelim diye
Kendi karanlığımı bile sakladım senden.

Çok gördün bana sevgiyi…
Bir “kal” demeyi,
Biraz anlayışı,
Biraz da ait hissetmeyi…

Şimdi içimde kırılmış bir cümle gibi taşıyorum seni.
Çünkü insanı en çok,
Kötülük değil;
İyi niyetinin değersiz görülmesi yoruyor…

Ve ben hâlâ bilmiyorum,
Bir olmak istemek
Nasıl bu kadar fazla gelebilir bir insana…