Bir Omuzda Eskimek İstemiştim

İlk defa…
yalnızlığa değil, bir omuza yaslanmak istemiştim.
Yıllardır kendi gölgemle yürüyen ben,
ilk kez bir başkasının gölgesinde dinlenmeyi hayal etmiştim.

Ben tek başıma da geçerim bu yolları,
taşları tanırım, geceleri ezbere bilirim.
Karanlıkla pazarlık yapmayı öğrendim,
sessizlikle dost olmayı da…

Ama işte…
insan bazen güçlü olduğu için değil,
yorulduğu için dayanacak bir kalp arar.

Ben seni güçsüzlüğüm sanmadım,
aksine en güçlü halimle geldim sana.
Çünkü ilk defa
birine sırtımı yaslanıp yaşlanmayı düşledim.

Zaman aksın istedim omzunda,
saçlarıma düşecek akları sen say diye…
ve bir gün
ellerimiz titrerken bile birbirimizi bırakmayalım diye.

Ama hayat…
her isteği nasip yapmıyor.
Bazı hayaller sadece kalbin içinde büyüyor,
gerçek olamadan…

Şimdi yine yalnızım,
yine kendi yolumda, kendi gölgemle.
Ama bu sefer bir fark var içimde:

Artık biliyorum…
ben yalnızlıktan değil,
yanlış zamanda gelen bir “biz” ihtimalinden vazgeçtim.

Ve ne kadar güçlü olursam olayım,
bir yerde hâlâ saklı o dilek
bir omuzda yaşlanmak isteği…