Bir tek yatağın içinde ağlayabiliyorum dilediğim gibi. Ardından uyuyup, sarhoş gibi uyanıyorum güne. Şaşmıyor hiç. Kendimi birilerine anlatma gibi bir derdim de kalmadı hem. Biliyorum ki her geçen gün daha kötüye gidecek,çırpınmanın faydası yok. O değil de artık ayakta duramıyorum ya işte o çok kötü. Ciddi sağlık problemlerim var. İstediğim ek şey, bu boktan hayata açacağım yeni birgüne gözlerimi açmamak. Öncesinde ruhen hissettiğim rahatsızlık artık bedenimi ele geçirdi sanki. Çürüyorum gibi. Her saniye, her dakika. Dönüp bakınca bir amacım bile yok. Yok olmak istediğim tek şey.

Adım gibi biliyorum ki anlamıyorsun beni. Çünkü ben, çektiğim fiziksel ve ruhsal çektiğim hiçbir acıya katlanamıyorum artık. Hayatımdaki hiçkimseye ama hiçkimseye,ailem başta olmak üzere hakkımı helal etmiyorum.