BIRAK ZAMAN KONUŞSUN

Herkes bilmez içindeki sessiz yangını,
Her gülüşün ardında saklı bir gece vardır.
Kimse görmez yüreğinde büyüttüğün sancıyı,
Çünkü insan, en çok kendi içinde yalnızdır.

Anlatma kendini, bırak sözler eksik kalsın,
Her gönül, duyduğu kadarını anlar.
Sen sus; bazı gerçekler sessizlikte çoğalır,
Ve zaman, sustuğun yerden hakikati tamamlar.

Bırak konuşsunlar, bırak seni yanlış bilsinler,
Her dil, kendi dünyasından döker sözünü.
Sen yoluna bak, gölgeler arkanda kalsın;
Gün gelir, hakikat gösterir kendi yüzünü.

Kimse senin geçtiğin yollardan geçmedi,
Kimse bilmez gecelerinde neyi sakladığını.
Bir tek sen bilirsin kaç kez düşüp kalktığını,
Bir tek sen taşırsın kalbinin ağırlığını.

Öyleyse sus…
Her cevabı vermek zorunda değilsin.
Bazı hesaplar insanla değil, zamanla görülür;
Bazı gerçekler anlatılmaz, yaşanır, bilinir.

Sen yürümeye devam et, yolun uzun olsun,
Ardında bıraktığın her acı biraz daha uzak.
Bugün seni anlamayanlar ne söylerse söylesin;
Zaman gelir, bütün maskeleri indirir usulca.

Bir gün dönüp baktığında ardına,
Kim ne demiş, kim ne düşünmüş kalmaz aklında.
Çünkü sen başkalarının hikâyesinde değil,
Kendi hakikatinin izinde yürümüş olursun.

Herkes anlamak zorunda değil seni…
Bazı hikâyeler yalnız sahibine aittir.
Sen sus, yoluna devam et,
Gerçeği anlatmak için zamandan daha güçlü bir şahit yoktur.