Birbirini Tanıyan İki Yabancı

Bir zamanlar aynı suskunlukta anlardık birbirimizi, Bir bakış yeterdi çözmeye kalbimizin derdini. Şimdi aynı gökyüzünün altında iki ayrı hayatız, Ne sen eskisi gibisin, ne ben o eski bizdeyim artık.

Ne tuhaf bir hikâyedir insanın kendi elleriyle yazdığı, Bir ömürlük sandığı sevdanın zamana yenik kaldığı. Bir fincan kahve soğur, gece sessizliğe bürünür, İnsan en çok da tanıdığı birine yabancılaşınca üşür.

Oysa biz birbirimizin en gizli yaralarını bilirdik, Hangi sözün can yakacağını, hangi susuşun ne demek olduğunu. Şimdi aynı cümleleri kursak bile anlamı değişiyor, Birbirini çok iyi tanıyan iki yürek, birbirine erişemiyor.

Ne bir düşmanlık kaldı içimizde ne de eski bir heves, Sadece yarım kalmış cümleler, içimize çöken bir nefes. Bazı insanlar gitmez aslında, yalnızca hayatından çekilir, Ama geride bıraktıkları boşluk, yıllar geçse de eksilmez.

Ve bir gün belki yine aynı masada otururuz sessizce, İki fincan kahve, iki ayrı geçmiş, iki yabancı hece. O vakit anlayacağız; bazı bağlar kopmaz, sadece kanar, Çünkü insan en çok, bir zamanlar evi bildiği kalpte misafir kalır.