Birikenler

Biriktim sessizce,
yılların avuçlarında.
Her “biraz sonra” dediğim kelime,
göğsümde taş olup oturdu.
Her ertelenmiş veda,
her yarım kalan bakış,
biriktim.

Şimdi içim bir nehir gibi kabardı,
ama akmıyor;
sadece derinleşiyor.
Dibinde eski sevinçler pas tutmuş,
kırık umutlar sedef bağlamış.
Acılar ise en parlakları;
onlar sayesinde parıldıyorum geceleri.

Bazen korkuyorum bu ağırlıktan,
ya taşar da boğarsa beni diye.
Sonra anlıyorum ki,
biriken her şey aslında
beni ben yapan.
Gözyaşı da, kahkaha da,
suskunluk da, feryat da…
Hepsi aynı vadide toplanmış,
bir göl olmuş.

Ey dost,
eğer sen de biriktiriyorsan,
sakın boşaltma hemen.
Bırak dursun.
Zamanı geldiğinde
o birikenler
ya muhteşem bir şiir olur,
ya da sessizce
gözlerinden taşar
ve seni en gerçek haline
kavuşturur.

Ben hâlâ birikiyorum.
Sen de birik.
Bir gün karşılıklı
bu derin suları
birlikte seyrederiz.