Bir ilişkide her şeyi vermek yetmez; verilenin kıymetinin bilinmesi gerekir. Kişi kendinden feda ettiği her şeyin bir karşılığı olacağını umar. Ama bazen o fedakârlık, karşı tarafın gözünde hiçbir zaman bir bedel olarak görülmez.
Emek heba edildiğinde, orada kalmanın bir anlamı kalmaz. Çünkü sevgi, bir tarafın sürekli verip diğerinin sadece almasıyla yürümez. Denge bozulduğunda, veda kaçınılmaz olur.
Kimse, kendini feda ettiği bir ilişkide sürekli görünmez olmayı hak etmez. Bazen gitmek, pes etmek değil; kendine gösterdiğin son bir saygıdır.
Feda edilen her şey, bir gün ya kıymetini bulur ya da sahibine geri döner. Ve bazen en güzel veda, sessizce çekip gitmektir.