Boşluğun İçinde Kaybolan Zaman

Ne tam bir ağlayıştır ne de konuşabilecek kadar güçlü bir suskunluk… Daha çok, içinden geçenleri kendine bile anlatamamanın ağırlığıdır. İnsan kalabalıkların ortasında da yaşayabilir bunu; gürültü akar, hayat devam eder, ama sen bir boşluğun içinde sabit kalırsın. Zaman yürür, sen yerinde sayarsın.

Çaresizlik, bir şey yapamamak değildir sadece. Asıl çaresizlik, ne yapacağını bilmemektir. Kalbin bin cümle kurar ama hiçbiri dudaklarına ulaşamaz. Eller bir şeye uzanmak ister, ama neye uzanacağını bilemez. İşte o an, insanın içi derin bir kuyuya dönüşür; ne bağırırsan sesin gelir geri, ne de susarsan kurtulursun.

Boşluğa dalarsın…
Öyle bir boşluk ki, ne geçmişe aittir ne geleceğe. Anılar gelir ama teselli etmez, umut görünür ama tutunacak dal olmaz. Kendini suçlarsın, sonra vazgeçersin; başkalarını anlarsın, kendine sıra gelmez. En çok da “neden böyle oldu?” sorusu yorucudur. Çünkü cevabı yoktur, sadece yankısı vardır.

Çaresizlik insanı yavaşlatır.
Adımlar ağırlaşır, bakışlar derinleşir. Herkes bir yere yetişme telaşındayken, sen durmanın bile enerjisini bulamazsın. İçinden geçen fırtınayı kimse görmez, çünkü dışarıdan bakınca her şey normaldir. En ağır yükler görünmeyenlerdir zaten.

Bazen bu boşluk bir kayıp sonrası çöker insanın içine, bazen de hiçbir şey olmamış gibi görünen bir günde. Her şey yerli yerindeyken, sen kendini yerinden edilmiş hissedersin. İşte o an anlarsın: Çaresizlik, hayatın sana değil, senin hayata yabancılaşmandır.

Ama yine de…
Bu boşluk sadece yokluk değildir. Aynı zamanda insanın kendini en çıplak hâliyle gördüğü yerdir. Maskelerin düştüğü, bahanelerin sustuğu, “ben”in bütün ağırlığıyla ortaya çıktığı bir duraktır. Acıtır, evet. Yorucudur, evet. Ama öğretir de.

Çünkü insan, çaresiz kaldığı yerde başkasının değil, kendi sesinin peşine düşer. Güçlü olmak zorunda olmadığı bir anla tanışır. Her şeyi kontrol edemeyeceğini kabullenir. Ve bazen, tam da o boşluğun içinde, küçük bir fark ediş doğar:
Her şey düzelmek zorunda değildir; bazen sadece geçmesi yeterlidir.

Saatlerce boşluğa dalıp kaybolmak, insanı eksiltir gibi görünür.
Ama bazı kayboluşlar, insanı kendine daha dürüst bir yerden geri getirir.
Yeter ki o boşlukta kendine düşman olma.
Çünkü çaresizlik, en çok şefkate ihtiyaç duyan hâldir.