BUGÜN
Bugün hâlâ bazı şeyler acıtıyor.
Bazı anlar geliyor.
Sessizce.
Hiç haber vermeden.
Ama artık beni yere düşürmüyorlar.
Sadece durup nefes alıyorum.
Ve geçmesini bekliyorum.
Artık kendimden kaçmıyorum.
Kendime bağırmıyorum.
Sadece dinliyorum.
Çünkü anladım:
Ben düşmanım değilim.
Ben sadece… çok yorulmuşum.
Ve yorulmak… suç değilmiş.
Şimdi geriye baktığımda…
Bir hayat görüyorum.
Kırılmış.
Dağılmış.
Sessiz kalmış.
Ama bitmemiş.
Ve belki de en önemlisi bu:
Ben bitmedim.