Çok alıştım. Hiçbir şey yapamasak bile varlığına, buralarda bir yerde olduğuna, en mutsuz anımda aklıma gelip gülümsetişine. Ellerim bomboş kalsa bile bir gün tutacağını umut etmeye, düşünüp seni her şeyi siktir etmeye. Meraktan uyuyamamaya. O hep aynı yazılan ama bambaşka gelen günaydınlara, iyi gecelere. Yanımda olamasan da gözlerimi kapatıp hayalini hissetmeye, ona sarılmaya ve bununla yetinmeye. Çayımı huzurla içmeye. En alakasız yerde konuştuklarımızı hatırlayıp bi otuz saniye hayattan kopmaya. Yoksun diye üzülüp her gün mesafelere sövmeye ama buna rağmen dayanmaya. Tartışmalarımıza bile. Belirsizliklere. Beklemelere. Küsememeye. Nefret ederken bile sevmeye. Körü körüne bağlanmaya, her defasında inanmaya. İçimde, derinlerde hep hissetmeye, umutlarla büyütmeye,sana. Çok alıştım ben, gitme...