Dağılmış Bir Umudun İç Sesi

Hani diyor ya şair,
Umut içimde bir yerde…
Ama ben aradıkça kayboluyor yerini,
Çünkü içimde her yer, çoktan yerlerde.

Bir zamanlar filizlenen düşler vardı,
Gözlerimin en kuytu köşesinde saklı,
Şimdi toz olmuşlar, sessizce dağılmış,
Her biri kalbime batıyor, kırık bir cam gibi.

İçimde bir şehir vardı, ışıkları hiç sönmeyen,
Şimdi sokakları ıssız, lambaları kırık,
Yürüdükçe ayağıma batan anılar,
Suskunluğun içinde çığlık çığlık.

Ama yine de…
Bir kıvılcım kalıyor, inatçı, sönmeyen,
Karanlığın tam ortasında,
“Bitmedi” diyen.

Belki umut dediğin şey,
Bütün parçaların dağıldığı yerde doğar,
İnsan en çok düştüğünde anlar,
Ayağa kalkmanın ne demek olduğunu.

Ve ben…
Topluyorum kendimi yavaş yavaş,
Kırıklarımdan bir bütün yapmaya çalışarak,
Çünkü biliyorum,
En çok dağılanlar, en güçlü toparlanır.